Café George

Op schoot bij BN'ers

Op de gevel is het woord Café rood doorgekruist. We mogen 'George' dus niet meer als een café zien, maar als een restaurant, hoewel de tafeltjes zo klein zijn als in een café (en maar de helft is met linnen gedekt) en de stoelen caféstoelen. Het interieur heeft wel iets van een Parijse metrogang, heel lang, en één wand is zelfs met metrotegels bekleed.

De andere is gewoon gestuukt en daar hangen spiegels. Je zit langs de wand, op bank of caféstoel, dicht bij elkaar (op schoot bij BN'ers, mediatijgers en wannabees), wat een breed looppad vrijlaat, dat uitzicht geeft op de keuken in de verte. Het licht is gedempt, maar niet zo dat je de andere gasten niet meer kunt zien. Je hebt er, door de opstelling, zelfs ruim zicht op.

O ja, verwar Café George niet met Chez George, het Bourgondische restaurantje in de Herenstraat!

De kaart doet denken aan zaken als Le Garage, niet met een menuvolgorde, maar met de gerechten in groepjes bij elkaar, lekker rommelig.

Maar er zitten wel addertjes onder het gras. Zo is er, als je het vraagt, wel goed stokbrood met goede Franse boter, maar dat moet je apart betalen (€2,50). En dan vind ik het stijlloos als ze het brood weer weg proberen te halen voordat het op is.

De wijnkaart is aardig, met flink wat redelijke wijnen per glas, maar wat we bestelden (de Miraval) was er net weer niet, al zegt de rekening van wel.

We kiezen van de kaart eerst wat gerechten die ook voor de lunch zouden kunnen worden genuttigd, zoals de drie kleine garnalenkroketjes met gefrituurde peterselie - maar zonder brood - ik denk van Holtkamp, dus daar is niet veel mee mis (€7,50).

De Eggs Benedict zijn een gigantische aanfluiting. Een redelijk gepocheerd ei met hollandaise erop en een muf half broodje eronder, en dat twee maal. De essentiële plak ham (of alternatief), de kern van dit gerecht, ontbreekt. Vergeten? Of is dit het beleid? In beide gevallen een stommiteit van de eerste orde (€6,50; zie ook hiernaast).

De uiensoep komt in een kleine terrine met deksel en is klassiek. Vol brood en kaas, dat wel, maar verder goed (€6,50). En dan is er een niet nader toegelichte bisque, verreweg het saaiste bord soep dat ik ooit kreeg. (€8,50).

De entrecôte béarnaise is niet erg royaal, en ook niet slecht, maar daar is ook alles mee gezegd. De dunne frietjes zijn goed en de mayo is zelfgemaakt en ook goed (€19).

De gegrilde sardines, drie forse, zijn ook uitstekend; de puree is een klein beetje lijmig (machinaal gepureerd?), maar smaakt verder goed. En dan is er simpele bladsla zonder opsmuk als salade. Als ze het helemaal goed hadden willen doen, hadden ze olie en azijn op tafel gezet, in plaats van er een gelikt sausje overheen te doen.

Komen we bij de desserts: de crème brûlée is uitstekend (€6,50), maar de grote punt Tarte Tatin kan weer niet door de beugel: de appelen missen ieder zuur, waardoor hij vlak blijft smaken, en de bodem heeft nog het meest van een vette, kletsnatte broodkorst (€5,50). Zou zo'n kok niet weten dat je een Tarte Tatin niet gekeerd (dus op zijn deeg) moet bewaren of opwarmen? Pas vlak voor het opdienen keren, zelfs al piep je hem op, of juist dan!

Wat moeten we hiervan maken? Het is een beetje een poor man's Le Garage; zelfs de kaart lijkt daar op. Hier lijken het wel Potemkingerechten (naar de bordkartonnen dorpen). Daar trappen we niet in.

7

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden