PlusAchtergrond

Boris Johnson bereidde zijn glorieuze terugkeer voor met klassieker ‘Withnail and I’

Welke films worden er in de coronazaal van het ziekenhuis bekeken? Paroolcriticus Bart van der Put betrapte een Britse patiënt op een opmerkelijke keuze.

Richard ­Griffiths, ­Richard E. Grant en Paul McGann in Withnail and I – een ­fenomeen.

De WHO (de wereldgezondheidsorganisatie, niet de gelijknamige Britse band) vond het vorige week zinvol een verklaring uit te ­geven waarin het inwendige gebruik van alcohol wordt afgeraden. De handen ontsmetten met alcohol wordt aangeraden, maar wie alcohol drinkt, verzwakt het lichaam, waardoor een virusbesmetting eerder met complicaties gepaard kan gaan.

Momenteel gaat het onbesmette leven voor veel mensen echter met zoveel complicaties gepaard dat ze toch naar de fles grijpen. Zij stellen dat drinken ontspant, troost biedt en de lasten van de plaag draaglijker maakt. Ze zijn daar stellig van overtuigd, tot ze met opstandige ingewanden en pruttellongen in het ziekenhuis belanden, terwijl ze eigenlijk een heel koninkrijk moeten besturen.

Toen de WHO (absoluut niet de band) ons vermanend op slechte gewoonten aansprak, verschenen er berichten uit het ziekenhuis waarin de Britse premier Boris Johnson van een virusbesmetting herstelde. Boris speelde er sudoku en bekeek klassieke films waaronder The Lord of the Rings, aldus de Nederlandse berichtgeving. Maar hij ­bekeek meer dan de Tolkienverfilming – en dat zei ook meer over de man en het koninkrijk.

In kennelijke toestand

De beknopte Nederlandse berichtgeving gaf blijk van een gebrekkig begrip van de Britse volksaard en nationale filmcanon. De zieke Boris keek ook naar een klassieke ­komedie over de noodzaak en de tragiek van een overmatige consumptie van drank en andere drugs. Die film heet Withnail and I en die is aan de overkant van Het Kanaal niets minder dan een fenomeen. Er zijn mensen die alle dialogen in hun Britse hoofd hebben opgeslagen en daar te pas en te onpas uit citeren, ook wanneer ze in kennelijke toestand verkeren en niet meer voor rede vatbaar zijn. Juist dan komen de klassieke uitspraken van de door ­Richard E. Grant vertolkte grootverbruiker Withnail goed van pas.

De autobiografische debuutfilm van Bruce Robinson (de I uit de titel) verscheen begin 1988 in de Britse bioscopen, maar werd daar geen succes. De opmars in de vaart der Britse volkeren vond later plaats, op videoband en dvd in huiselijke kringen. Men kwam er onbespied en onbevoogd voor samen. Er werden koelkasten, drankkabinetten en wietzakken voor gevuld. Er werd teruggespoeld, om­gespoeld en bijgevuld, want er werd in die Britse huis­kamers gezopen en gerookt in gelijke tred met Withnail op het scherm. Dat is een enorme opgave en beslist niet zonder gevaar.

Witte rook

Laten we even doorspoelen, een jaar of dertig vooruit, naar de maand april van het plaagjaar 2020. Er ligt een gevelde wereldleider met een levensbedreigende coronabesmetting op een intensive care in Londen. Het hele land houdt de adem dagen collectief in. Zal Boris het redden op de ic? Kan hij daarna de oude worden? Dan komt op de elfde april een verlossend bericht, als ware het witte rook uit de Sixtijnse schoorsteen van het ­Vaticaan: Boris keek in het ziekenhuis naar… Withnail and I!

Dat kon maar een ding betekenen. Boris was niet alleen de oude aan het worden, hij was al bezig met de spoedcursus ‘Hoe plaats ik een bestelling?’ Boris hoorde Withnails eerste daadkrachtige woorden: ‘I must have some boozeI demand to have some booze!’ Zijn hartmonitor piepte van opwinding. Hij zag hoe Withnails bloeddoorlopen oog op een flacon aanstekerbenzine valt en leefde helemaal op van de voorpret. Pak die flacon, bijt het dopje eraf en sla hem in een teug achterover. Voor koningin en vaderland, doe het, Withnail!

Ander bocht

De openingsscène van de film plaatst Withnails meest ­geoefende meedrinkers voor een dilemma: mogen we de aanstekerbenzine vervangen door ander bocht of willen we meteen naar het ziekenhuis? Dat zal voor Boris geen ­dilemma zijn geweest. Hij lag er al, grinnikend om de strapatsen van zijn held in de klassieke film waarmee hij zichzelf op een glorieuze terugkeer naar de buitenwereld voorbereidde. Maar in die grote boze buitenwereld ging de aandacht alweer uit naar het andere blonde warhoofd, dat het ook tot wereldleider had geschopt.

De Amerikaanse collega van Boris stond bekend als een laffe geheelonthouder, maar in het propageren van de ­onverantwoorde inname van lichaamsvreemde stoffen liet hij iedereen achter zich. Zelfs Withnail had het na­kijken: die slok benzine was niets meer dan een amateuristische stunt van een Britse zonderling uit de vorige eeuw. In het plaagjaar 2020 neemt een echte Amerikaan een shot bleekmiddel, rechtstreeks in de bloedbaan. Daar had het virus niet van terug.

Boris ook niet. Hij moest weer denken aan die tekstregel uit het nummer Melancholia van The Who (de Britse band, niet de wereldgezondheidsorganisatie): ‘I’ve never felt so bad, the virus drives me mad.’ Het werd tijd om het werk weer op te pakken. Get brexit done!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden