PlusFilmrecensie

Blanco en blanco: veelzeggende schoonheid

Blanco en Blanco

De titel van Théo Courts Blanco en blanco is tekenend voor de film: ogenschijnlijk simpel, maar in feite doordrongen van een flinke dosis complexiteit. Met de herhaling van slechts één goedgekozen woord trekt Court een doos van Pandora open.

Het woord blanco betekent in het Spaans wit of blank en heeft dezelfde karrenvracht aan beladen connotaties die er in het Nederlands ook zijn – ze omvatten zowel klassieke ideeën van puurheid en eeuwigheid als hedendaagse gevoelens rond racisme en kolonialisme. Maar als zelfstandig naamwoord heeft blanco ook twee andere, aan elkaar verbonden betekenissen: losse flodder en doelwit.

En dan is er nog de verwijzing naar het beroemde schilderij Wit op wit van Kazimir Malevitsj, een wit vlak op een wit vlak. Het is een van de radicaalste uitingen van het suprematisme, de modernistische stroming in de abstracte schilderkunst waarvan Malevitsj de grondlegger is. Tel dat allemaal bij elkaar op en er ontvouwt zich een veelheid aan mogelijke betekenissen in die drie simpele woorden.

Hetzelfde mechanisme is zichtbaar in de film, een ogenschijnlijk simpel verhaal gefilmd met een ogenschijnlijk simpele schoonheid, dat langzaam diepere lagen onthult. Het leverde de Chileense regisseur Court vorig jaar de prijs voor beste regie op in het programma Orizzonti van het filmfestival van Venetië.

Wie de eenregelige samenvatting leest die de film destijds meekreeg, zou kunnen denken dat het om een romcom gaat: ‘Een bruiloftsfotograaf toont een ongepaste interesse in de aanstaande bruid’. Die romantische ideeën vervliegen direct bij de openingsbeelden van het onherberg­zame landschap van Vuurland, de archipel in het uiterste zuiden van Zuid-Amerika waar fotograaf Pedro (Alfredo Castro) rond het jaar 1900 naartoe gaat om de bruiloft van landeigenaar Mr. Porter vast te leggen.

De gedachten aan een romcom gaan definitief het raam uit wanneer in de eerste scène de bruid in beeld komt: het meisje is nauwelijks een tiener te noemen, laat staan volwassen. Pedro’s interesse in haar is niet ongepast omdat zij op het punt staat met een ander te trouwen, maar omdat ze een kind is. Zo maakt Court direct duidelijk waar het hem om draait: hoe romantische beelden en ideeën worden gebruikt om exploitatie en misbruik te verdoezelen.

Het onrechtmatig toe-eigenen van het meisje wordt in Blanco en blanco verbonden aan de koloniale toe-eigening van het land. Omdat de bruiloft steeds wordt uitgesteld, ziet Pedro zich genoodzaakt in plaats daarvan het werk op Porters landgoed vast te leggen. Dat werk lijkt voornamelijk te bestaan uit het uitmoorden van oorspronkelijke bewoners van het land – de werknemers worden betaald per oor. In het statige tempo en de klassieke schoon­heid van de film ontvouwt zich zo de duisterste aard van de mens.

Blanco en blanco

Regie Théo Court
Met Alfredo Castro, Ignacio Ceruti
Te zien in Eye 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden