Bikepacker Jon Woodroof en zijn vriendin Kristy Gabriel.

PlusInterview

Bikepacker Jon Woodroof: ‘De hele tocht zat ik huilend op de fiets’

Bikepacker Jon Woodroof en zijn vriendin Kristy Gabriel.Beeld Jakob Van Vliet

Bikepacker Jon Woodroof (35) fietst op dit moment de Atlas Mountain Race in Marokko, een loodzware offroad fietstocht van 1145 kilometer door de bergen. ‘Het kan mij niet extreem genoeg zijn.’

De fiets van Jon Woodroof, Amerikaan en eigenaar van het Amsterdamse Two tone, een pr- en communicatiebureau gericht op de fietswereld, staat volledig bepakt in de woonkeuken in De Baarsjes. Op het fietsstuur prijken pasfotootjes van zijn kinderen, een polaroid van hem en zijn vriendin Kristy Gabriel (49) en een tekening van het complete samengestelde gezin – de vier kinderen van ­Gabriel: ­Rowan (17), Brayden (15), Simone (13) en Errol (8), en die van Woodroof: Otto (10) en Mira (7) – op een ­tandem. 

Voor op de mountainbike hangt een tas, aan het frame en achterop nog meer tassen, gevuld met onder ­andere astronautenvoedsel, repen, een slaapzak en fietsgereedschap. Woodroof naait badges op zijn fietshandschoentjes, ­kleding en tassen. Op een van zijn tassen prijkt de cheerleaderbadge van Gabriel. Het koppel zal over een paar ­dagen afreizen naar Marrakesh waar Woodroof met 186 andere fietsers uit 27 landen meedoet aan een extreme bikepacking race, dwars door het Atlasgebergte. Gabriel gaat mee als vrijwilliger bij de vier checkpoints die gepasseerd moeten worden. Verder zijn de fietsers tijdens de race volledig zelfvoorzienend, ze moeten ook zorgdragen voor hun eigen veiligheid.

Virus

Bikepacking, een extreme mix van offroad mountainbiking en hiken of backpacken, heeft de laatste vijf jaar een vlucht genomen in de internationale fietscommunity, ­vertelt Woodroof. Zelf raakte hij twee jaar geleden gegrepen door het virus. “In 2018 fietste ik de Torino-Nice Rally, een tocht van 485 kilometer door de bergen, over voornamelijk onverharde wegen. ’s Avonds kampeerden we in de natuur. Het was zo zwaar en zo fantastisch, dat ik besloot mee te doen aan The Silk Road Mountain Race in Kirgizië, de eerste editie van een van de zwaarste bikepackingtochten ter wereld.”

Zijn toen net nieuwe liefde Kristy Gabriel verraste hem vlak voor de tocht met een fiets gebouwd door de beroemde Amsterdamse framebouwer Lester Janssen van Lester Cycles. Gabriel: “Hij spoot de fiets oranje, de kleur van Jons bedrijf, en graveerde mijn initialen met een hartje in het frame.”

Vanuit Amsterdam is Gabriel betrokken bij de race als een van de ‘dotwatchers’: ze houdt de bewegende stippen van de fietsers online in de gaten via het gps-trackingsysteem dat ze bij zich dragen. De tocht was loodzwaar, vol ontberingen, van ijzige kou en zware klimtochten tot afdalingen en valpartijen. “En ’s nachts waren er wolven,” zegt Woodroof. “Ik sliep met een mes in mijn hand.”

Dat mes gaat ook dit keer mee. Van de 100 deelnemers, mannen en vrouwen, bereikten destijds slechts dertig de ­finish. Een grote groep bikepackers werd geveld door een buikgriepvirus na een maaltijd in een dorpje, zo ook Woodroof. Het was in alle opzichten een louterende tocht – fysiek, maar vooral mentaal, vertelt hij. “Op de dag van de start van de race kreeg ik het verschrikkelijkste nieuws van mijn leven: de rechtbank had besloten dat mijn ex-vrouw onze kinderen, het grootste deel van hun leven opgegroeid in Amsterdam, mocht meenemen naar hun geboortegrond Amerika. Toen we besloten te scheiden, bedachten we ­allebei een scenario: ik wilde dat de kinderen in Amsterdam zouden blijven, met ons allebei in de buurt, mijn ex wilde ze meenemen naar Amerika en bood aan elke maand een vliegticket te betalen, zodat ik de kinderen kon blijven zien. Tot mijn verdriet besloot de rechter dat haar plan het beste was. De hele tocht heb ik huilend op de fiets ­gezeten.”

Niet ongevaarlijk

Tien keer is hij sindsdien bij zijn kinderen in Florida op ­bezoek geweest, en elke schoolvakantie komen ze naar Amsterdam. “Twee keer per dag spreken we elkaar via ­Facetime. Meteen na de Atlas Mountain Race vlieg ik door naar Florida om ze te zien. De situatie is verre van ideaal, maar ik focus liever op elke keer dat we samen zijn dan op de keren dat ik ze moet missen. Voor je het weet, zijn ze oud genoeg om zelf te beslissen waar ze willen wonen.”

Gabriel kreeg voor deze race doorbetaalde vrije dagen van haar werkgever, fietskledingwinkel Rapha Racing in de Wolvenstraat. “Zij geven hun medewerkers extra vrije dagen voor sportieve activiteiten. Ik kreeg als niet-fietser vrij omdat ze bij Rapha geloven dat fietsers aanmoedigen net zo belangrijk is als zelf fietsen.” Ze is bezorgd om haar vriend, want de tocht door het Atlasgebergte is niet zonder gevaren. Toch zou ze hem nooit tegenhouden: “Dit is iets waar hij heel gelukkig van wordt.”

Woodroof bereidde zich voor door veel kilometers te ­maken. In januari fietste hij in 24 uur op en neer naar ­Groningen en naar Valkenburg (terug met de trein). Zijn hoofddoel is om dit keer wél de finish te halen: “Zo’n lange tijd ­alleen zijn op de fiets is goed voor me. Met een eigen ­bedrijf en een groot gezin is elke dag veeleisend. De race is dat ­zeker ook, maar dat ik me dagenlang op niets anders hoef te concentreren dan fietsen, is precies wat ik nodig heb. Het is een pauze van de alledaagse beslommeringen. Het wordt heftig, maar het kan mij niet extreem genoeg zijn. Voor mij is dit nirvana.”

De race begon op 15 februari en duurt nog tot 22 februari en is (live) te volgen via https://amr2020.maprogress.com/

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden