Plus

Bij The Cure in de Ziggo Dome is het nog altijd 1984

Opvallend: The Cure krijgt de Ziggo Dome zonder problemen vol. Wie gekomen is voor de klassiekers moet geduld hebben, maar het echt bekende werk zorgt wel voor een hoogtepunt.

De stem van The Curezanger Robert Smith is nauwelijks veranderd. Beeld Paul Bergen

Denk niet, jongens en meisjes, dat de wereld niet eerder in de rats zat om een Amerikaanse president. In de vroege jaren tachtig hadden we Ronald Reagan, in de publieke opinie een zo ongeveer seniele voormalige B-acteur.

Een echte oorlogshavik ook nog eens. En die had dus beslissingsbevoegdheid inzake de atoombom. Wel eens gehoord van doemdenken, jongeren van nu?

Onheilspellend
De wereld zou binnen korte tijd vergaan. En The Cure maakte er muziek bij: donker en meestal traag, soms melancholiek, maar vaker regelrecht onheilspellend, hoewel de groep op hitsingles soms juist weer verrassend lichtvoetig voor de dag kon komen.

Muziek van lang geleden, maar opvallend genoeg heeft The Cure er de laatste jaren veel succes mee. De Ziggo Dome krijgt de band rond zanger Robert Smith zonder problemen vol.

Opvallend, want in zulke immense zalen speelde The Cure in de hoogtijdagen nooit.

Het zijn vooral generatiegenoten van Smith (57) die de Ziggo bevolken. Echte meneren en mevrouwen, maar aan sommigen kun je nog zien dat ze vroeger als vleermuis dan wel treurwilg door het leven gingen. Robert Smith zelf kleedt zich, vele jaren én kilo's verder, nog net als toen.

Lipstick
Ziet er best gek uit, zo'n gezette man op leeftijd onder de lipstick en mascara, maar consequent is het wel.

Nog consequenter is Smith in zijn muzikale opvattingen. Het maakt niet veel uit of tijdens het concert nieuw of oud werk wordt gespeeld, de muziek klinkt of het nog steeds pakweg 1984 is. Wel een verschil met toen zijn de gitaarsolo's, lang en begaafd, die hier en daar klinken.

Vroeger deed The Cure daar conform de regels van de new wave nauwelijks aan, maar tegenwoordig maakt de Amerikaanse gitarist Reeves Gabrels (die ooit in David Bowie's Tin Machine speelde) deel uit van de groep.

Zelfde stem
Van de originele bezetting van de groep is behalve Robert Smith alleen bassist Simon Gallup over. Hij is op het podium de enige die beweegt: als een gekooid dier legt hij met de basgitaar zo ongeveer op zijn knieën hele afstanden af.

The Cure

Gehoord 13/11, Ziggo Dome

Robert Smith zelf wijkt nauwelijks van zijn microfoon. Opvallend is hoe weinig zijn stem in al die jaren is veranderd. Nog altijd dat beetje verkouden, tegen klaaglijk aanhangende geluid, alsof hij zo in huilen zou kunnen uitbarsten.

Maar uit de duur van het concert mogen we afleiden dat hij er wel degelijk zin in heeft. Wel drie uur staat de groep op het podium, waarbij merkwaardig genoeg de toegiften bijna net zo lang duren als het eigenlijke concert.

Geduld
Wie gekomen is voor de klassiekers moet geduld hebben. Pas in die toegiften komt het echt bekende werk voorbij. A Forest, in sfeer en eenvoud het ultieme Curenummer, is daarbij een hoogtepunt.

In de derde reeks toegiften komen ook de genoemde luchtigere hitsingles aan bod. Bizar bijna dat een groep die meestal zo zwaar op de hand was er in 1992 zo'n gezellig poppy deuntje uitschudde als Friday, I'm In Love.

In de Ziggo werkt het als een bevrijding. Zo opgetogen en vrolijk is ineens de sfeer, dat het even lijkt of al die voormalige vleermuizen de polonaise gaan inzetten.

De toegiften duren bijna net zo lang als het eigenlijke concert Beeld Paul Bergen
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden