PlusProefwerk

Bij Restaurant Kyo geen opgeblazen lippen, maar één brok authenticiteit en Japans comfortfood (8-)

Restaurant Kyo. Beeld Eva Plevier
Restaurant Kyo.Beeld Eva Plevier

Culinair recensent Mara Grimm vond het beste van twee werelden bij Restaurant Kyo, een van de weinige echte izakaya’s van de stad. En dan die sake!

Mara Grimm

In Japan herken je ze aan de rode lantaarntjes: ­izakaya’s. Het zijn een soort cafés waar behalve sake en bier ook snacks en kleine gerechten worden geserveerd. Je zou het kunnen vergelijken met een Spaanse tapasbar of een Engelse gastropub: eten en drank zijn even belangrijk, de sfeer is ­informeel, de keuken eenvoudig.

Bij Kyo in de Koningsstraat hangen de lantaarntjes niet buiten, maar binnen. Desondanks is dit een van de weinige echte izakaya’s van de stad. En nee, dat heeft dus niets te maken met dat nogal ordinaire restaurant in De Pijp dat Izakaya heet.

Bij Kyo geen BN’ers of opgeblazen lippen, maar één brok authenticiteit: het is een kleine zaak met houten tafels, prenten aan de muur en als eyecatcher een prachtige houten bar bomvol flessen sake, pruimenwijnen en Japanse whisky’s. Met de inkoop daarvan zit het sowieso goed, want Kyo is eigendom van de beroemde toko Dun Yong verderop.

Loepzuivere sake

We gaan dan ook onmiddellijk aan de sake. Voor wie dat associeert met de opgewarmde troep die we in Nederland ooit dronken: dat opwarmen gebeurde meestal om middelmatige kwaliteit te verbloemen. Goede sake wordt tegenwoordig bijna altijd licht gekoeld geserveerd en haalt het makkelijk bij een mooie wijn. Een tweede kans is dus op zijn plaats, zeker hier.

Kyo heeft niet alleen een zeer uitgebreide sakekaart, maar ook een bottle-keep-service: als je de bestelde fles niet leegdrinkt, bewaren ze hem tot je volgende bezoek. Daarnaast zijn er genoeg opties per glas. De behulpzame bediening geeft advies: de ­Hakkaisan Junmai Daiginjo blijkt een goede instapper. Zo knapperig en loepzuiver dat het jammer is dat hij niet in een wijnglas wordt geserveerd.

In plaats daarvan krijgen we een klein glaasje in een masu, een cederhouten maat­bekertje dat in Japan bij cere­monies wordt gebruikt om te proosten. Het glaasje wordt zo vol geschonken dat het overstroomt. Zodra het leeg is, schenk je wat in de masu zit terug in je glas en drink je het op. Lang verhaal kort: het ziet er reuze traditioneel uit, maar de geur en smaak van het hout overschaduwen de subtiele smaak van de sake. Doodzonde.

Dan het eten. Dat komt in een izakya op tafel zodra het klaar is. Meestal begin je met edamame of andere kleine hapjes, gevolgd door gegrilde en gefrituurde gerechtjes, maar er is geen strikte volgorde en bijbestellen is eerder regel dan uitzondering.

Wat je zeker niet moet overslaan is de okonomiyaki, een hartige pannenkoek van bloem, yam en geraspte kool. Hier wordt een minivariant geserveerd, gevuld met mollige garnalen en erbovenop okonomiyakisaus (een soort dikke, zoete worchestershiresaus) en Japanse mayo. Vet, umami – niet alleen prima comfortfood, maar ook een goede bodem voor een avondje Japans kroeghangen.

Dat geldt eveneens voor de tonkatsu. Deze Japanse versie van de schnitzel was de afgelopen jaren een van dé foodtrends. Sappig varkensvlees met een flinterdun, maar ongekend krokant korstje, dat in plakjes wordt geserveerd met een dip van miso en wat mosterd.

Van de groentegerechten – waarvan er niet veel zijn op de kaart – is de agedashi nasu aan te raden: gefrituurde aubergine in dashi met bonito-flakes. Heerlijk hartig. Minder is de groentetempura, die een eleganter deegjasje had mogen hebben en wat weeïg smaakt. Ook over de in sake gestoomde mosselen ben ik niet echt enthousiast. De kick van de beloofde soja en knoflook ontbreekt, waardoor het te vlak, te saai is.

Explosie van zilt

We worden weer wakker geschud door iets wat ik niet eerder proefde: aburi mentaiko. Het is gezouten koolviskuit die kort is geschroeid en wordt geserveerd op een piepklein schaaltje met alleen wat mayo. Meer dan vijf minuscule hapjes zijn het niet, maar het is een explosie van zilt. Ik ben meteen verslaafd, maar let op: het gerecht is extreem ­uitgesproken en zo hypergeconcentreerd van smaak dat de bediening er terecht een waarschuwing bij geeft: het is alleen lekker als je er alcohol bij drinkt.

Reden genoeg om nog een glas sake te drinken dus. En die Japanse whisky’s? Die bewaar ik voor een volgende keer. Die komt er. Want ongecompliceerd in de kroeg hangen was zelden zo lekker.

8-

Best

De tonkatsu; de Japanse versie van de schnitzel is de perfecte bodem voor een avondje Japans kroeghangen.

Minder

De groentetempura is weeïg van smaak.

Opvallend

Er is een bottle-keep-service: als je de bestelde fles sake niet leegdrinkt, bewaren ze hem voor je volgende bezoek.

Leukste tafel

Die voor vier, pal tegenover de bar

Restaurant Kyo

Koningsstraat 29
di-za 17:00 -22:00 uur*
restaurantkyo.nl

*Let op: de openingstijden zijn aangepast vanwege de coronamaatregelen

Mara Grimm. Beeld Sjoukje Bierma
Mara Grimm.Beeld Sjoukje Bierma
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden