PlusProefwerk

Bij het Griekse Kaia is de keuken nog niet waar die moet zijn (6-)

Culinair recensent Mara Grimm werd op haar wenken bediend bij Grieks restaurant Kaia, maar over de gerechten was ze minder enthousiast. Het beloofde ‘Griekse eten zoals je dat nog nooit proefde’ bleek vooral matig gelukte fusion.

Mara Grimm
Restaurant Kaia. Beeld Eva Plevier
Restaurant Kaia.Beeld Eva Plevier

De Griekse keuken heeft niet bepaald een goed imago. Onterecht, want het is een interessante keuken met een rijke geschiedenis en fantastische producten. De nieuwe generatie is dan ook vastberaden dat te laten zien. Niet alleen in Athene – waar de fine-diningscene aan een opmars bezig is – maar ook daarbuiten. In Londen en Parijs bijvoorbeeld, en in Amsterdam, want wij hebben sinds kort Kaia.

Het is een ambitieuze zaak pal tegenover de Rai. Er is een groot terras en het interieur straalt een ingetogen luxe uit. De bediening is bevlogen, bijna betoverend knap en ook nog eens zeer goed gekleed. Je zit dus niet alleen op lekkere stoelen aan ruime, ronde tafels, maar wordt ook op je wenken bediend door een soort Griekse halfgoden.

Meer goed nieuws is dat er op niets is bezuinigd: van het glaswerk tot het servies, alles klopt. Dat is prettig, maar heeft bij een zaak met zo’n jong team ook iets eigenaardigs. Dat geldt ook voor de kist sigaren op de bar en de samenstelling van de wijnkaart. We komen een handjevol leuke en betaalbare Griekse wijnen tegen, maar ook rare uitschieters – een fles Miraval Rosé van 550 euro en een Château Pétrus ­Vintage voor 5500 euro bijvoorbeeld. Best gek op zo’n kleine wijnkaart, tenzij je op een patserig publiek mikt.

Rare brooddoos

Maar goed, patsers zijn ook mensen – en vaak trouwens ­verrassend leuke. Bovendien komen we voor het eten, want de website belooft ‘Greek food you have never experienced ­before’. We beginnen met een salade van biet, braam en skordalia (een Griekse puree). De biet is als roos gepresenteerd waardoor het prachtig oogt, maar helaas is de kok wat uit­geschoten met zuur, waardoor het niet helemaal tot z’n recht komt. Ter verduidelijking: zuur is onmisbaar voor frisheid en ­diepte, maar zodra je te veel gebruikt, heb je meteen een ­probleem. In dit geval zelfs twee: het clasht niet alleen nét te hard met de romige puree, maar ook met onze wijn.

Veel beter en ook weer prachtig om te zien is de lachanodolmades: met romige rijst gevulde kool met een goede avgolemono-­saus op basis van ei en citroen. Erbij wat huisgemaakt brood met olijfolie, dat voor 5,50 euro op de kaart staat. Nu de graanprijzen stijgen, brengen steeds meer ondernemers brood in rekening. Dat is bij sommige zaken begrijpelijk, maar bij restaurants met een prijsniveau als dat van Kaia vind ik dat ingewikkelder – zeker als de kwaliteit matig is. En dat is ze. We krijgen een grote doos met daarin slechts één minuscuul platbroodje, twee mini-soepstengels en twee taaie bolletjes ter grootte van een pingpongbal. Erger: als we de rekening krijgen, blijkt die 5,50 euro de prijs per persoon en moeten we voor die rare brooddoos opeens 11 euro afrekenen. Oplichterij zou ik het niet willen noemen, maar veel schelen doet het niet; een punt aftrek dus.

Luxe kindermenu

Als tussengerecht bestellen we ingelegde hamachi met ponzu. Uitstekende vis, maar het enige Griekse wat ik in dit gerecht kan ontdekken, is de charoupomelo waar de ponzu mee op smaak is gebracht. Ook bij de hoofdgerechten is het Griekse element lastig te vinden, want de gerookte lam is uitverkocht (best gek, om zeven uur ’s avonds) en ook de kreeft met orzo blijkt niet voorradig. Als we voorzichtig informeren wat er wél is, krijgen we het advies om een tomahawk steak van de grill te delen. Even los van de prijs (92 euro): dat lijkt me niet bepaald modern Grieks.

Uiteindelijk kiezen we voor kip met miso (de kok houdt erg van miso), gerookte amandelen en wortelpuree. Prima gedaan, al is het door de zoete puree en de weinig spannende structuren meer iets voor op een luxe kindermenu. We bestellen er los wat gefrituurde aardappelterrine bij. Die is smakelijk, maar te karig geportioneerd – voor 7,50 euro krijg je vier lullige blokjes.

Het beste wat we proeven is miso cod: kabeljauw die in miso wordt gemarineerd waardoor hij boterzacht wordt en een onweerstaanbare zoet-hartige smaak krijgt. Dit gerecht is ooit – helemaal terecht – wereldberoemd geworden door de Japanse chef-kok Nobu. De uitvoering van Kaia is nagenoeg perfect, al heeft het precies niets met ­Griekenland te maken – op de wat te zure tarama van pastinaak die we erbij krijgen na dan.

Lang verhaal kort: Kaia is een comfortabele zaak, gerund door enthousiaste mensen met ambitie. Met de kennis en passie van de bediening zit het meer dan goed, maar de prijzen zijn te hoog, die grap met dat brood kan echt niet en de keuken is nog niet waar hij moet zijn. Want wie zin heeft in een dikke steak van de grill heeft hier ongetwijfeld een fijne avond, maar voor de rest geldt: te veel van wat je op je bord krijgt is nu nog geen Greek food you have never expe­rienced before, maar gewoon matig gelukte fusion. Zonde, want de potentie is er.

6-

Best
De enthousiaste bediening.
Minder
We blijken 11 euro te moeten betalen voor het droevigste broodmandje in tijden.
Opvallend
Kaia wil de eigentijdse Griekse keuken brengen.
Leukste tafel
Aan de bar bij de keuken heb je lekker veel reuring.

Het broodmandje dat voor 11 euro op de rekening staat. Beeld Mara Grimm
Het broodmandje dat voor 11 euro op de rekening staat.Beeld Mara Grimm
null Beeld Mara Grimm
Beeld Mara Grimm

Kaia

Europaplein 21
020-779 7708
wo-zo 17.00-00.00 uur

Mara Grimm. Beeld Sjoukje Bierma
Mara Grimm.Beeld Sjoukje Bierma

Bekijk ook: dit zijn volgens Mara Grimm de beste restaurants in Amsterdam en hier vind je alle afleveringen van Proefwerk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden