recensie

Bij Club Guy & Roni kan het altijd nóg wilder, intenser en onstuimiger (***)

Centraal thema van dansvoorstelling Phobia is de ontregelende en verlammende angst voor terreur, in dit geval een bomaanslag. Zelden nemen de dansers gas terug. Gelukkig kent de voorstelling ook momenten van (tekstloze) relativering.

Beeld Ales Fevzer

In de klassieke nepdocumentaire Spinal tap schept rockgitarist Nigel Tufnel op over zijn versterker, die hij 'helemaal tot elf' kan opendraaien. En dat op een schaal van één tot tien.

Het danstheater van het choreografenduo Guy Weizman en Roni Haver doet nogal eens aan Tufnel denken. Zeker als ze - net als eerder in Naked lunch - samenwerken met Slagwerk Den Haag. In de voorstelling Phobia bereiken muzikanten en dansers regelmatig een punt waarop het - zowel dramatisch als qua volume - niet meer harder lijkt te kunnen. En dan gaat de knop, hop, gewoon naar elf. Aan de ene kant is dat de kracht van de in Groningen gewortelde Israëliërs: bij hen kan het altijd nog intenser, nog wilder, nog verbetener, nog onstuimiger. Het is alleen jammer dat ze zo zelden gas terug nemen.

Bomaanslag
Centraal thema van Phobia is de ontregelende en verlammende angst voor terreur, in dit geval een bomaanslag. Steeds weer keren we terug naar de beslissende momenten direct voor en na het ontploffen van die bom - in de voorstelling trouwens vertolkt door een uit de kluiten gewassen ei. Dunja Jocic zet een campy karikatuur van een terrorist neer, compleet met retro schoudertasje en zonnebril. Net als de andere uitvoerenden valt zij voortdurend terug in een panisch trillen. Vanuit die basispositie ontwikkelen zich spectaculaire flarden choreografie in verschillende bezettingen, strak en energiek uitgevoerd door de dansers van Club Guy & Roni en de Sloveense groep En-Knap.

Daarnaast verschuift de aandacht regelmatig naar de pulserende soundscapes van de slagwerkers, die niet alleen traditionele instrumenten bespelen maar tevens bijzondere klanken ontlokken aan de kaken van paarden. Fascinerend is het om te zien en horen hoe zij ritmische patronen creëren met een basdrum en een paar bokshandschoenen.

Dwingende toon
Later wordt terrorist Jocic in slow motion bewerkt met net zo'n bokshandschoen. Op vergelijkbare wijze beuken Guy & Roni op de toeschouwer in met teksten die op dwingende toon worden gedeclameerd door actrice Veerle van Overloop. Je kunt je afvragen waarom de tekst in het Engels moet worden gebracht met zo'n zware Vlaamse tongval. Storender is echter de pretentie van steeds herhaalde zinsneden, over oorlog die in het dna van de mensheid zou zitten. Hoe meer de actrice spreekt, hoe meer dat ten koste gaat van de zeggingskracht, zo lijkt het wel.

Gelukkig kent de voorstelling ook momenten van (tekstloze) relativering. Als de bom eindelijk is gebarsten, komen figuren in gele crisispakken het rampgebied 'veilig' maken met een föhn en keukenattributen. Dat pakt komisch uit.

Niet grappig, wel indringend is het spookachtige slot, waarin de dansers gehuld zijn in een soort lijkzakken met daarop fotoportretten van henzelf. Het beeld roept associaties op zonder dat die worden gestuurd door wéér zo'n lap tekst. En zonder dat de versterker helemaal op elf staat.

Phobia

Ons oordeel: ★★★☆☆
Wie: Club Guy & Roni / En-knap / Slagwerk Den Haag
Gezien: Groningen, Noorderzon, 21/8
Te zien: Stadsschouwburg Amsterdam, 18/9 en 19/9
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden