Amsterdammer Helpt Amsterdammer

Bart vluchtte als kind alleen uit Syrië: ‘Ik wil ooit tandarts worden. Dat weet ik al mijn hele leven’

Nadat het bootje waarin hij de oversteek maakte schipbreuk had geleden voor de kust van Griekenland, moest Bart uren zwemmen om het vasteland te bereiken. Beeld Eva Plevier
Nadat het bootje waarin hij de oversteek maakte schipbreuk had geleden voor de kust van Griekenland, moest Bart uren zwemmen om het vasteland te bereiken.Beeld Eva Plevier

Op veel plekken in Amsterdam wonen mensen in armoede. Met hulp van Paroollezers laat de stichting Amsterdammer helpt Amsterdammer wekelijks een wens in vervulling gaan. Vandaag: Bart Simons (niet zijn echte naam) vraagt 500 euro voor zijn aanvraag voor een permanente verblijfsvergunning en studiekosten.

Jessica Kuitenbrouwer

“Noem mij maar Bart Simons.” Het is de eerste keer in anderhalf uur dat de 21-jarige Syriër lacht. “Toen ik Nederlands leerde in het AZC, gaf iemand me die naam. Hij zei dat het de Nederlandse vertaling is van mijn eigen naam – dat klopt niet helemaal, maar goed, vanaf toen heette ik Bart Simons tijdens de les. Het past wel bij me. Dus noem me maar zo in de krant.”

Simons wrijft in zijn vermoeide ogen. Hij is angstig, nog steeds. Wat hij heeft meegemaakt als tiener in Raqqa, zijn vlucht naar Europa – het achtervolgt hem. Hij schrikt snel. Zijn nachten zijn onrustig. (Zie kader.) Hij wil graag een nieuw, veilig leven opbouwen in Nederland, maar sinds zijn aankomst in Ter Apel zeven jaar geleden zit hij vast in een bureaucratisch labyrint dat dat tot nu toe onmogelijk maakt.

Vindingrijk

Zijn verhaal is dat van een bijzonder vastberaden en vindingrijke jongeman. Nadat Islamitische Staat Simons’ geboortestad Raqqa in handen had gekregen, verhuisde zijn moeder naar een veiliger dorp. Simons, toen pas 10 jaar, besloot echter bij zijn oom te gaan wonen, zodat hij verder kon leren. “Ik wil ooit tandarts worden. Dat weet ik al mijn hele leven,” vertelt hij. “En ik móést verder leren.”

Onder de sharia in Raqqa mocht Simons eigenlijk helemaal niet naar school. Daarom ging hij stiekem naar een klasje van een privédocent. “Mijn oom was daar eigenlijk tegen, omdat het erg gevaarlijk was, maar ik was vastberaden,” zegt Simons.

Toch bleken de zorgen van zijn oom terecht, want na een paar maanden werd Simons samen met de rest van zijn klas opgepakt. Omdat hij nog maar een jonge tiener was, werd hij na een verschrikkelijke periode in de gevangenis weer vrijgelaten. De leraar van het klasje werd geëxecuteerd.

“Dat was de eerste keer dat ik werd opgepakt,” vertelt Simons zachtjes. “Daarna heb ik nog zes keer vastgezeten in Raqqa. Omdat ik door mijn lange haar te veel op een meisje leek. Of omdat ik tijdens het gebed op straat liep. Soms zat ik twee dagen vast, andere keren twee maanden.”

Op zijn veertiende wist Simons zeker: ik moet hier weg. Met het geld dat hij had gespaard met diverse bijbaantjes betaalde hij een smokkelaar om hem naar Turkije te begeleiden. Kort voor vertrek lichtte hij zijn oom in. De tocht naar veiligheid regelde en maakte hij alleen.

Moeder naar Nederland

Via een voorstad van Aleppo ging Simons naar het Turkse Izmir, waar hij op de boot stapte naar Griekenland. Na dagen reizen, weinig slaap en weinig eten en veertien uur op zee, leed de boot enkele kilometers van de Griekse kust schipbreuk. Simons zwom uren en redde het naar het vaste land, maar daar was hij nog steeds niet veilig. Via Macedonië, Bulgarije, Hongarije, twee weken in een gevangenis in Praag en 48 uur in een detentiecentrum in Duitsland, kwam hij uiteindelijk aan in Ter Apel.

Via gezinshereniging kwam zijn moeder naar Nederland en samen betrokken ze in 2017 een woning in Amstelveen. Simons was door het dolle zijn moeder eindelijk weer bij zich te hebben, maar al snel bleek dat zij, door hun beider trauma’s en de lange periode dat ze gescheiden waren, niet op een gezonde manier in één huis konden wonen.

In 2019 kwam Simons daardoor op straat te staan, en sindsdien is hij met behulp van SP Hulpdienst Amstelveen op zoek naar een passende oplossing – een frustrerend proces, legt vrijwilliger Wil Roode uit. “Ik heb zelfs meermaals wethouder Van Ballegooijen aangeschreven, maar de gemeente weigert eigenlijk gewoon te helpen. Bart heeft het ongelooflijk zwaar op dit moment. Hij heeft psychische zorg gezocht om hem te helpen met zijn trauma’s, maar zolang hij geen plek heeft om zich veilig te voelen, kan hij geen echte stappen maken.”

Dat zegt Simons zelf ook. Hij is nog zo jong en heeft zichzelf door onvoorstelbare ellende gesleept, maar nu is hij moe. Hij is bezig aan een ICT-opleiding en wil niets liever dan doorstuderen en tandarts worden, maar hij weet niet hoe hij daar moet komen. Een volgende stap zou zijn om in ieder geval een permanente verblijfsvergunning aan te vragen, zodat hij weet dat hij niet wéér naar een ander land hoeft, maar die aanvraag kan Simons op dit moment niet zelf bekostigen. Een bijdrage is daarom zeer welkom zijn.

De echte naam van Bart Simons is bekend bij de redactie.

Stuur uw reactie met vermelding van telefoonnummer naar aha@parool.nl. Meer info: amsterdammerhelptamsterdammer.nl

Slaapproblemen na trauma

Na traumatische ervaringen kunnen slaapproblemen optreden. Die kunnen onder andere veroorzaakt worden door verhoogde waakzaamheid, een staat waarin iemand niet meer goed kan ontspannen. Ook kan alleen zijn in het donker stress of angst veroorzaken, waardoor het lastiger is om in slaap te vallen.

Andere slaapproblemen die na een trauma kunnen optreden zijn nachtmerries of herbelevingen. In dat geval is iemand wel in slaap gevallen, maar wordt de kwaliteit van de slaap sterk verstoord door de onrust in dromen of het wakker schrikken uit een nachtmerrie. Gevolgen van een slaapgebrek zijn onder andere: minder efficiënt functioneren overdag, minder waakzaam zijn, vermoeidheid, uitputting en somberheid.

Anne Schröder Beeld Eva Plevier
Anne SchröderBeeld Eva Plevier

De wens van vorige week

Ter voorbereiding op een nieuwe ronde chemotherapie zou Annette de Brey graag een homeopathische behandeling ondergaan, maar die is duur. Anne Schröder betaalt mee.

Annette de Brey (62) legt zich niet ­zomaar ergens bij neer. Ook niet bij de borstkanker die vorig jaar voor de tweede keer bij haar geconstateerd werd. Ze gaat graag een nieuwe ronde chemotherapie aan, ‘want het leven is nog zo mooi’, maar ze is er nu niet fit genoeg.

Vorig jaar moest ze de behande­lingen tijdelijk staken. Net als tien jaar eerder, viel de chemo haar ongelooflijk zwaar. Inmiddels is haar lichaam tien jaar ouder en heeft het veel te verduren gehad. Daarom zou ze graag een ­homeopathische behandeling ondergaan in Zwitserland, in de hoop genoeg aan te sterken voor een nieuwe ronde chemo en hormoontherapie. Maar de verzekering dekt deze dure behandeling niet.

Anne Schröder (76) betaalt daarom graag mee. “Annette vecht eigenlijk tegen een ziekte die ze uit een verschrikkelijke loterij gekregen heeft. Ik heb lang ­gewerkt als röntgen­laborant en heb talloze mensen ­geconfronteerd zien worden met hoe zwaar zo’n chemotherapie is.”

Schröder heeft bovendien zelf goede ­ervaringen met de Zwitserse kijk op geneeskunde. “Ik werkte vier jaar in Lausanne. De Zwitserse gezondheidszorg is veel alternatiever dan de Nederlandse, die onderworpen is aan haast dwangmatige protocollen. Ik wil graag Annette, die het in een andere hoek zoekt, steunen en ik wens haar het aller-, allerbeste.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden