PlusInterview

Barrie Stevens zet masker af in eigen show: ‘Ik wilde meer in mezelf zoeken en meer durven’

Barrie Stevens: ‘Ik ben meer dan die knuffelbeer.’ Beeld Ruud Janssen, met dank aan DeLaMar Theater.
Barrie Stevens: ‘Ik ben meer dan die knuffelbeer.’Beeld Ruud Janssen, met dank aan DeLaMar Theater.

Acteur Barrie Stevens (77) staat voor het eerst alleen op het toneel, met een voorstelling over zijn bewogen leven. Hij vindt het doodeng. ‘Dit ben ik in al mijn kwetsbaarheid.’

Nadat duidelijk was geworden dat Barrie Stevens schuilging achter dragqueen Miss Britney Royale, afgelopen mei in het tv-programma Make Up Your Mind, greep hij de microfoon. “Als kind in Engeland, het was zo pittig. Voor homoseksualiteit werd je in de gevangenis gestopt. Ik ben in 1962 hiernaartoe gevlucht. Dat ik op mijn 77ste een symbool van de toekomst ben is waanzinnig. Ik hoop dat we eindelijk bevrijd kunnen zijn.”

Voor Stevens komt nu de volgende bevrijding. De van origine Britse acteur staat al zestig jaar op het podium – het Nederlandse publiek kent hem van de Soundmixshow, Ja zuster, nee zuster en van Dancing with the Stars – maar hij durfde zich nooit kwetsbaar op te stellen. In het Badhuistheater in Amsterdam gaat het masker af: van 6 tot en met 8 augustus speelt Stevens zijn eerste onemanshow I’m an Artist. Het is zijn levensverhaal. De zaal huurt Stevens op eigen kosten, kaarten zijn nog te koop.

Vindt u het spannend?

Barrie Stevens: “Het heeft lang geduurd om hier te komen. Jarenlang mocht ik in de prachtigste producties spelen. Vanaf het eerste moment wist ik dat een podium de plek is waar ik me geaccepteerd voel. In de spotlight tussen alle andere acteurs, maar ook samen in het donker achter het decor creëerde ik mijn eigen veilige wereld. Maar alleen is alles eng. De drie meter die ik moet afleggen van achter de coulisse om op te komen. Het lege podium, zonder groots decor en medespelers. Enkel met de geweldige pianist Alberto Klein Goldewijk vertel ik mijn verhaal. Dit had ik vroeger nooit gedurfd.”

Waarom wilt u het dan toch doen, zo alleen?

“Ik wilde meer in mezelf zoeken en meer durven. Anderhalf jaar geleden voelde ik me opgesloten. Ik werd opstandig van het niks mogen en het binnenblijven. Ik dacht: hoe zorg ik ervoor dat de periode draaglijk wordt? In het Engels werkte ik aan mijn levensverhaal. Op een gegeven moment durfde ik het op te sturen naar regisseur en vertaler Vincent van den Elshout.”

Was het moeilijk om met iemand anders aan uw levensverhaal te werken?

Stevens lacht hard. “Nou en of. Belangrijke gebeurtenissen moesten soms wijken voor het verhaal. Dat vond ik erg frustrerend. Ik ben gewend mijn eigen ding te doen, nu werd ik gedwongen na te denken over andere vormen. Een speelse discipline waar ik aan moest wennen. O, en ik ben héél eigenwijs.”
Stevens lacht en slaakt een kreet. Het terras kijkt op. Een man naast ons vraagt of hij Jeroen Krabbé is.
“Nee, ik ben Barrie Stevens. En wie bent u?”
Stevens neemt de tijd voor de terrasbuurman, die vertelt zeer slechtziend te zijn.
Dan: “Wat een aardige meneer. Goed, waar was ik?”
U was gefrustreerd tijdens de repetities…

“Deze regisseur is zo lief, zo toegewijd. Ik ben een dramaqueen. Soms dacht ik echt dat het niks zou worden. ‘Ik kan het niet!’ schreeuwde ik. Dan liet hij het even gaan om me vervolgens naar een hoger niveau te tillen. Dit heeft me gebracht naar een plek in mijzelf die ik nog niet kende. Ik heb de artiest gevonden die kan spelen in de puurste vorm.”

Heeft u lang naar deze man gezocht?

“Misschien heb ik te lang vastgezeten in mijn relaties. Achttien jaar met (acteur en zanger) Leen Jongewaard en daarna nog drie of vier jaar met iemand anders. Een veel jongere man. Ik heb me altijd gebonden aan degene met wie ik was, omdat ik dacht dat ik iemand anders nodig had om mijn leven te verrijken. Toen dat eindigde, besloot ik mezelf gelukkig te maken, in plaats van verwachten dat iemand dat voor me moet doen.”

Heeft de houvast die u in een relatie zocht met uw jeugd te maken?

“Ik ben in een situatie opgegroeid waarin homoseksualiteit verboden was. Niet bij mijn ouders, zij deden niet moeilijk. Maar ik wilde ze niet een gevoel van schaamte geven. Dat mensen zouden pesten en zeggen: ‘Jouw zoon is een homo.’ Als ik in deze tijd zou zijn geboren, zouden we er goede gesprekken over voeren. Helaas heb ik die nooit gehad.”

Wat voor gesprekken?

“Ik zou ze willen vertellen over het diepere gevoel van echte liefde. Dat had ik graag willen delen.”

Straks zweeft uw leven in anderhalf uur door de zaal. Kunt u wat kleine dingen verklappen?

“Men verwacht glitter, drama, orkesten en show. Dat gebeurt allemaal niet. Ik kom op met een koffer. Het is mijn bagage. Ik sta op een perron en er is vertraging. Ik zing, dans, verkleed en vertel.”
Stevens steekt zijn hand uit.
“Hier heb je mijn hart en ziel.”

Hoe zijn de eerste reacties?

“Zeer emotioneel. Het is ’t grootste compliment dat je me kunt geven. Ik kan in I’m an Artist niks verbloemen. Ik ben lang een knuffelbeer geweest en daar ben ik dankbaar voor. Nederland heeft me omarmd. Maar hier word je snel niet meer buiten het hokje gezien waar je ooit in terecht bent gekomen. Ik ben meer dan dat. Ik denk dat ik veel sterker ben dan ik van mezelf wil accepteren. Nooit gedacht dat ik toen ik prostaatkanker kreeg... God, dat was een gedoe. Het is best kwetsbaar zonder ­glitter.”

Wat bedoelt u met gedoe?

“Ik zag het eerlijk gezegd niet meer zitten. Mijn mannelijkheid en mijn seksualiteit werden van me afgenomen. Het leven had niet zoveel zin meer. Op hetzelfde moment werd mijn vader ziek, alzheimer. Dat heb ik gebruikt om te kunnen functioneren. Ik ben naar Engeland gegaan

om voor hem te zorgen. Zo vergat ik mijn eigen problemen. Dat heeft me gek genoeg weer teruggebracht naar mezelf. Ik leerde anders denken. Er was nog zoveel om wel trots op te zijn.”

Hoe gaat het nu met uw gezondheid?

“Goed. Ik ga drie keer in de week naar de sportschool en ik haat het. Iedere minuut vanaf het moment dat ik binnenstap.”
Stevens maakt dramatische kreungeluiden.
“Walgelijk!”

En de liefde?

“Die is er niet. Doordat ‘de machine’ niet meer werkt, denk ik: laat maar.”

Zonder seksualiteit hoeft het niet?

“Ik heb het rare gevoel dat ik iemand teleurstel. Dat ik niet functioneer zoals ik vind dat het zou moeten. Voilà, dan ga ik voor iemand anders denken. Ik moet dat niet doen, maar ik kan het niet helpen. Misschien is deze voorstelling ook mijn manier om afscheid te kunnen nemen van die gedachten. Ik hoop het.”

Is het eng, alleen zijn?

“Ik ben een ouwe homo van 77 jaar. Ik woon in Amsterdam. Ik kijk graag, als je begrijpt wat ik bedoel.”
Stevens knipoogt.
“Maar ik mis de warmte, het lijf en de zoen. Ik heb geen vader en ook geen moeder meer. Ik heb mijn broer en zus nooit meer gezien. Ik heb geen vaderland maar wel een moederland gevonden. Ik blijf graag nog even hier, als Amsterdam het goed vindt.”

Lange stilte, dan een brede glimlach.

“Dit is wie ik ben. In al mijn kwetsbaarheid. Geen ­theatrale trucjes. De confrontatie met mezelf, samen met publiek. Het is doodeng, maar dit is precies wat ik nu moet doen.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden