Plus

Avondje Tori Amos is louter hoogtepunten plukken

Tori Amos kiest in Carré voor een best of-constructie in plaats van het optreden te laten draaien om haar nieuwe werk. Het maakte de avond even enerverend als melancholiek.

Wat Amos live nog zo goed kan, kan ze in de studio helaas niet meer.Beeld epa

In de jaren negentig was het eenvoudig fan van de Amerikaanse singer-songwriter Tori Amos te zijn. Je kreeg confessionele, gepassioneerde albums als Under The Pink (1994) en Boys For Pele (1996) voorgeschoteld, vol uitzonderlijk pianospel en het eigenzinnige, melodieuze vernuft van Amos, die de ene na de andere klassieker uit haar Bösendorfer toverde.

Ook toen ze duisterder, elektronische wegen insloeg, met het nog steeds geweldige From the Choirgirl Hotel (1998), bleef haar uniekheid als songschrijfster kaarsrecht overeind.

Dat werd met haar liveshows enkel versterkt. Meer dan Amos op een kruk achter een vleugel kreeg je niet, maar wie nu op YouTube terugziet hoe ze zich destijds als wijdbeense furie door fanfavorieten als Precious Things heensloeg, kan niet anders dan onder de indruk zijn van haar intensiteit: de urgentie leek eenvoudigweg uit haar poriën te dampen.

Prettige verrassing
Amos was dan ook de laatste artiest van wie je zou verwachten dat de klad er muzikaal in zou komen, maar dat is helaas gebeurd. Haar studioalbums van de afgelopen tien jaar zijn, op het plotseling prettig verrassende Unrepentant Geraldines uit 2014 na, matige tot dodelijk saaie echo's van eerdere hoogtepunten.

Het zijn albums waarop Amos zichzelf, ook nu weer met haar nieuwe album Native Invader, tevreden stelt met doffe middelmaat.

Live heeft ze de vonk echter al die ­jaren brandende weten te houden. Net als bij haar vorige tour rond ­Unrepentant Geraldines in het ­Concertgebouw kiest ze in Carré voor een best of-constructie in plaats van het optreden te laten draaien om haar nieuwe werk.

Van het nieuwe album speelt ze twee nummers, de mooi vertrouwde opener Reindeer King en het ontroerende Upside Down 2, maar de rest is een royale potpourri van nummers die iedereen graag wil horen.

Dat is indirect een soort bekentenis van Amos: ze lijkt haar laatste vijf albums zelf ook niet boeiend genoeg te vinden om live te produceren. Maar dat doet er vanavond niet toe: na het op een sensueel ritme drijvend Iieee is het eigenlijk louter hoogtepunten plukken.

Tori Amos (****)

Gezien 13/9, Carré
Te zien in Tivoli Vredenburg, vanavond

Een prachtig uitgekleed Caught A ­Lite Sneeze, dat ze in het midden vernuftig vermengt met een stukje On The Boundary, een nummer van haar geflopte jarentachtigband Y Kant Tori Read. Hoe onterecht het is dat het gelijknamige album uit 1988 geflopt is, bewijst ze met een mooie versie van Cool On Your Island.

Veelkleurige parel
Een even groot genot is het wanneer ze haar stuwmeer aan kwaliteits-b-kantjes aanboort, zoals met Flying Dutchman: een gelaagde, veelkleurige parel van een nummer, zoals ze die rond 1994 zonder enige moeite uit haar mouw schudde.

Dat maakte de avond even enerverend als melancholiek. Want wat Amos live nog zo goed kan, kan ze in de studio helaas niet meer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden