PlusBeeldspraak

Arnold Schwarzenegger schopte het heel wat verder, net als Ronald Reagan

Na een slopende verkiezingsweek heeft Amerika een nieuwe president. Of niet? Blijf kijken, er komt straks brekend nieuws!

Arnold Schwarzenegger na de winst in een bodybuildingwedstrijd in Oostenrijk, 1966. Later werd hij actief in de Amerikaanse politiek.Beeld Getty Images

‘Blijf bij ons, we hebben straks brekend nieuws uit Philadelphia na een korte onderbreking. We zijn zo terug. Er is brekend nieuws. Welkom terug. Blijf kijken. Er komt straks brekend nieuws. Uit Philadelphia. Het kan zo ­gebeuren. We wachten erop. Ga niet weg. We schakelen ­zo meteen over naar onze correspondent in Philadelphia. Er komt brekend nieuws. Nu eerst een korte onderbreking. Blijf bij ons.’

Ik lag in bed en hoorde CNN-anchorman Wolf Blitzer terwijl de televisie al lang uit stond. De stad was stil en donker. Het was de derde slopende verkiezingsnacht op rij. Of was het de vierde? De Westertoren meldde zich: het was alweer te laat. De ‘Blitzwolf’ bleef maar zeggen dat het einde in zicht kwam. Wiens einde? Waarom zou ‘Donnie’ akkoord gaan? Hij is een winnaar. Dat zegt hij zelf en al het andere zijn niets dan leugens en verzinsels. Stop met stemmen! Stop het tellen! Zei hij dat werkelijk?

Knokken en schieten

Tollend in bed zat er niets anders op. Het was tijd voor wat Amerikanen de ‘nucleaire optie’ noemen. Het paardenmiddel van dienst was de krankzinnige plaat Rembrandt Pussyhorse van de Butthole Surfers. Bij verschijning van het album in 1986 stond de experimentele rockband uit Texas op het podium van Paradiso. Zanger Gibby Haynes stak zichzelf in brand terwijl er op de achtergrond beelden uit een diepzeefilm van Jacques Cousteau werden geprojecteerd. Het was een geweldige freakshow.

In de verkiezingsweek van 2020 werkte Rembrandt Pussyhorse opnieuw bevrijdend. De gekte van de Texanen verdreef de Blitzwolf, de verkiezingen en de noodkreten van Donnie uit mijn gedachten, waarna de slaap weer met rare dromen gepaard ging. Maar dat hoort bij het leven in de pandemie. Daar kunnen de Butthole Surfers niets aan doen. Die hebben in hun piekjaren een paar geweldige platen gemaakt, waarvan de meeste luisteraars absoluut niet zijn gediend. Maar mijn stem hebben ze.

Toen Gibby Haynes in Paradiso vlam vatte, was Ronald Reagan vijf jaar president van de Verenigde Staten. Hij won zijn herverkiezing in 1984 met klinkende cijfers na een kitscherige campagne, die aan een Hallmarkwenskaart deed denken en om zijn liefde voor first lady Nancy draaide. Stem op mij en ons geluk zal uw geluk zijn. Intussen werd er in de bioscoop volop geknokt en geschoten: Sylvester Stallone vocht een explosieve concurrentiestrijd uit met Arnold Schwarzenegger. Opgepompte spierbundels, absurd wapentuig en explosies zover het oog reikt; het was niet mijn wereld. Reagan was een gruwel.

Maar de anarchie van de Butthole Surfers kwam ook uit Reagans Amerika. Misschien juist omdat ‘Ronnie’ president was en omdat extreem gewelddadige machomannen de populaire cultuur domineerden. Dat is Amerika: je kijkt er altijd met een mengeling van bewondering en afgrijzen naar. Het hoofd afwenden is onmogelijk.

Zo ook in de verkiezingsweek van 2020. De uitslag: Donnie is Ronnie niet en heeft zijn herverkiezing verloren. Maar dat is een leugen, een samenzwering, diefstal. Hij pikt het niet en gaat er werk van maken. Er komt gedoe, het zal niet meevallen.

­Acteursverleden

Het ging er heel wat gemoedelijker aan toe bij de Mister Olympia-verkiezing in 1975, toen vijfvoudig winnaar ­Arnold Schwarzenegger zijn titel moest verdedigen tegen nieuwkomer Lou Ferrigno. Het was een absurd schouwspel dat nog steeds fascineert omdat er een kostelijke film over werd gemaakt.

Pumping Iron (1977) portretteert een groep bodybuilders die zich op de competitie in Pretoria voorbereidt, maar de nadruk ligt op Arnold en Lou. Terwijl de ‘Oostenrijkse eik’ op het strand van Californië met meisjes flirt en over ­dagenlange work-outorgasmes opschept, worstelt Lou in een bedompte gym in Brooklyn met zijn lotsbestemming. Zijn pa verzekert hem dat hij eruitziet alsof hij door Michelangelo uit de rots is gebeiteld. Ferrigno werd later ­beroemd omdat hij groen geschminkt in slow motion in vijf seizoenen van The Incredible Hulk de beest uithing.

Arnold schopte het heel wat verder. Hij versloeg Ferrigno in Pretoria en Stallone in de bioscoop, om na zijn actieheldendom twee keer tot gouverneur van de staat Californië te worden gekozen. Net als Ronald Reagan, die ook een ­acteursverleden had. Bij Arnolds eerste verkiezingszege in 2003 belde mijn vader. Hij had een hekel aan telefoneren en deed dat alleen in noodgevallen. Schwarzenegger was een noodgeval. Want voor Oostenrijkers die in het buitenland politieke ambities najagen moet je oppassen.

Ik kon mijn vader geruststellen: deze Oostenrijker was niet zo gevaarlijk als hij leek. Het was alles voor de show. Blijf kijken. Ga niet weg. We zijn zo terug. Blijf kijken.

Pumping Iron verscheen op dvd en blu-ray bij Warner Bros en is verkrijgbaar op iTunes.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden