PlusOuder en kind

Ares & Edwin: ‘Mijn ouders kozen samen voor euthanasie’

Edwin en Ares van der Gracht. 'Mijn vader is een sfeermaker, moppen vertellen is zijn passie.' Beeld Harmen de Jong
Edwin en Ares van der Gracht. 'Mijn vader is een sfeermaker, moppen vertellen is zijn passie.'Beeld Harmen de Jong

Edwin van der Gracht (53) neemt zijn vader Ares (85) graag mee naar wedstrijden van Ajax. Ze delen hun passie voor de club. ‘Hij zal voor zichzelf nooit 40 euro uitgeven aan een kaartje, maar als hij op de tribune zit, geniet hij enorm.’

Xandra van Gelder

Ares van der Gracht (85)

“Edwin en ik delen een hobby: Ajax. De laatste tijd praat hij liever niet over onze club. Ik jaag hem te veel op de kast. Als hij belt, probeer ik niets te zeggen, maar dat lukt me niet altijd. Hij denkt nog dat ze kampioen worden, en ik hoop het voor hem, maar ik heb er geen vertrouwen in. Er is geen eenheid meer in die ploeg.

Edwin heeft me vaak meegenomen naar wedstrijden in de Arena. Dan zaten we op de eretribune, echt hartstikke leuk, alles wordt daar voor je verzorgd. We zijn ook naar een jubileumwedstrijd in het Olympisch Stadion geweest toen Sjaak Swart 75 werd.

Edwin kent zoveel mensen, hij kan alles regelen. Ooit namen Edwin en zijn vriendin Esther ons mee uit eten in Amsterdam. De ouders van Esther waren ook mee. Na het eten gingen we onverwacht naar de Ziggo Dome. Dat was een enorme verrassing want daar trad André Rieu op, waar mijn vouw Jos en ik dol op waren. Het was zo mooi.

Mijn vrouw is twaalf jaar geleden overleden, ik mis Jos nog elke dag. We waren 53 jaar getrouwd. Alleen zijn went niet.

Toen Edwin nog een jochie was, kreeg hij in het Barbizonhotel tegenover het Centraal Station zijn eerste baan. Hij heeft het ver geschopt, hij is nu conciërge in dat hartstikke dure hotel. En dat voor een jongetje uit Hoorn. Ik ben een echte Horinees, dat is iemand die in Hoorn geboren en getogen is, een Horenaar is iemand die in Hoorn woont.

Ik was 35 jaar jeugdtrainer bij de voetbalclub Always Forward. Alle drie mijn zoons speelden daar, maar nooit bij mij. Edwin was een pittige speler. Ik was er ook Sinterklaas. In vol ornaat was ik een indrukwekkende goedheiligman. In het begin mochten kinderen op schoot zitten, later niet meer. Het is allemaal zo onbegrijpelijk in de wereld.

Er wordt tegenwoordig veel te weinig gelachen. Ik vertel graag een moppie. Onlangs was ik in het ziekenhuis en toen heb ik een half uur moppen verteld. Ze stonden te lachen om mijn bed. Dat talent heeft geen van mijn kinderen geërfd.

Edwin komt vaak langs. Dan maak ik een gehaktbal, dat vindt hij heerlijk. Thuis krijgt hij dat niet, want Esther is vegetarisch. Of we spelen rummikub, dan zijn we flink fanatiek want we willen allebei winnen.

Vorige maand hebben Edwin en Esther me meegenomen naar mijn kleindochter, die net haar tweede kindje heeft gekregen. Het was fantastisch om mijn achterkleinkind in mijn armen te houden.”

Edwin van der Gracht (53)

“Ik was nog nooit in een hotel geweest voor ik bij het Barbizon ging werken. Met mijn familie kampeerden we altijd op de Veluwe. Mijn vader heeft geen rijbewijs. Een collega bracht alle spullen in een klein vrachtwagentje naar de camping, drie weken later werd het weer opgehaald. Daar fietsten we alles.

Papa was timmerman, hij was ontzettend handig. Voor het kamperen maakte hij een kast die je kon uitklappen tot een keuken.

Als Ajax gespeeld heeft moet ik hem altijd bellen, en dan legt hij me precies uit wat er mis is. Ik heb hem vaak meegenomen naar wedstrijden. Hij zal voor zichzelf nooit 40 euro uitgeven aan een kaartje. ‘Op tv kan ik het net zo goed zien,’ zegt hij dan. Maar als hij op de tribune zit, geniet hij enorm.

Mijn moeder was ongeneeslijk ziek. Mijn ouders kozen samen voor euthanasie. Met kerst vertelden ze ons op welke dag het zou gebeuren, dat was een van de moeilijkste momenten in mijn leven. Bij haar overlijden waren we er allemaal – haar drie zoons plus aanhang – en we hebben alles samen gedaan, van het dichtdraaien van de kist tot de tekst voor de kaart. In mijn werk draait alles om contacten. Mijn moeder was dol op de Phalaenopsis, dat is een witte orchidee. Via via kende ik iemand die een kaart kon ontwerpen met haar geliefde orchidee erop.

We zijn niet zulke praters, maar zijn er als het nodig is. Wij zorgen voor pa, hebben we ma beloofd, we zullen leuke dingen met hem doen.

Toen mijn moeder nog leefde, ondernamen Esther en ik met mijn ouders vaak bijzondere dingen, zoals een high tea in het Amstel Hotel. Het is leuk iets voor mensen te organiseren dat ze zelf niet snel zouden doen.

Ik werk al meer dan dertig jaar in het Barbizon. Conciërges maken het leven van de gast aangenamer, wij regelen alles van vervoer en restaurants tot tickets voor een voorstelling. Het gekste wat iemand ooit gevraagd heeft, was een artiest die moest optreden en zijn koffer met gouden schoenen was kwijtgeraakt. Bij schoenwinkels ving ik bot. Uiteindelijk heb ik witte schoenen gekocht en die goud gespoten.

Dingen organiseren en mensen blij maken, heb ik van mijn vader. Hij houdt enorm van optreden en feestjes. Hij werd altijd gevraagd als ceremoniemeester, zelfs door mensen die hij niet kende. Hij is een sfeermaker, moppen vertellen is zijn passie. Sommige grappen heb ik vaak gehoord, maar ik doe altijd of het de eerste keer is.”

Ares van der Gracht (85), gepensioneerd timmerman
Jos van der Gracht is in 2011 overleden, zij was huisvrouw
Edwin van der Gracht (53), conciërge NH Collection Barbizon Palace
Esther Puijk (51), administratief servicemedewerker Cablon Medical

Ares woont in een hoekwoning in Hoorn, Edwin van der Gracht woont met Esther Puijk in een hoekwoning in Huizen.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden