PlusAmsterdammer Helpt Amsterdammer

Anita Oosterveen runt de kantine van Buurthuis Archipel: ‘Ik hou iedereen een beetje in de gaten’

Al zes jaar runt Anita Oosterveen (60) als vrijwilliger de kantine van Buurthuis Archipel in Oost. Zelf kan ze soms ook maar lastig rondkomen en haar woning zou wel een lik verf kunnen gebruiken. Kosten? 575 euro.

Anita Oosterveen: “Het is hier heel leuk. Er wonen veel bijzondere mensen.” Beeld Eva Plevier
Anita Oosterveen: “Het is hier heel leuk. Er wonen veel bijzondere mensen.”Beeld Eva Plevier

‘Dit was het eerste baantje dat op mijn pad kwam nadat ik in de ziektewet had gezeten,” vertelt Anita Oosterveen in de kantine van Buurthuis Archipel in Oost. “Het was eerst een volleybalvereniging, maar zes jaar geleden hebben ze dit er allemaal aangebouwd.” Ze wijst op de kantine om zich heen. “Nu is het de Archipel.”

Oosterveen kwam in de ziektewet terecht door een hernia. Ze moest stoppen met haar werk als schoonmaker bij het Gemeentelijk Admini­stratie Kantoor (GAK), wat nu het UWV is. “Dat ­zware werk, al het bukken, dat ging gewoon niet meer.” Tot haar grote spijt, want ze had er veel plezier in bij het GAK. “Ik had de allerbeste baas. We kregen aardig betaald, de arbeidsvoorwaarden waren goed – gewoon zoals het eigenlijk hoort. En ik had echt leuke collega’s.”

‘Afgekeurd zijn’ beviel haar absoluut niet. “Ik ben nooit te lui om te werken geweest, dat thuiszitten vond ik echt geen pretje. Maar omdat ik al in de vijftig was, nam niemand me meer aan. Voordat ik bij het GAK ging werken, had ik allerlei baantjes gehad: bij de bakker, de slager, in ­allerlei winkels… Ik dacht: nou, dan doe ik dat toch weer? Maar mij moeten ze in dienst het volle pond betalen. Ik was gewoon te duur voor die bedrijven.”

De afdeling Werk, Participatie en Inkomen van de gemeente stelde vrijwilligerswerk voor, dus trok Oosterveen naar het Makassarplein om bij de Archipel te gaan kijken. “Ik ben een Amsterdamse en heb zowat in alle stadsdelen gewoond, maar Oost kende ik slecht. West is thuis, daar woon ik al 25 jaar, maar Oost was nieuw. Eerst verdwaalde ik telkens, maar nu ik de buurt ken, kan ik wel zeggen: het is hier heel leuk. Er wonen veel bijzondere mensen.”

Buurthuis Archipel

Buurthuis Archipel is een bewonersinitiatief in de Indische Buurt in Amsterdam-Oost. De verwante ­stichting zet zich in om buurt­bewoners te verbinden met leuke activiteiten en door bij te dragen aan de sociale cohesie in de Makassarpleinbuurt. Dagelijks is de buurt welkom voor koffie, een maaltijd en een gesprek met andere buurt­bewoners. Daarnaast organiseert Buurthuis Archipel activiteiten op het gebied van educatie, integratie, sport en spel en feesten zoals een 5 meifestival, Amsterdamse avonden met volkszangers en polonaise en een Italiaanse wijnproeverij met mediterrane keuken. Ook heeft Buurthuis Archipel een kansenbank voor mensen die moeilijk kunnen rondkomen.

En die zijn een belangrijk deel gaan uitmaken van haar leven. “De zussen van wie het buurthuis is, zijn mijn familie geworden. Hun moeder doet hier ook veel, daar ben ik ook heel goed mee. Die is gewoon mama voor de meiden, en mij noemen ze ‘mams’,” vertelt ze met een grote glimlach.

Afhaalmaaltijden

“Er wonen hier veel mensen in de buurt die het niet breed hebben en wel een beetje hulp kunnen gebruiken, dus die helpen we dan. Als het lekker weer is rennen alle kinderen uit de buurt rond en komen ze een snoepje of een ijsje halen. Ouden van dagen komen een bakkie koffie of thee halen, even een praatje maken. Ik klets met ­iedereen, hou ze een beetje in de gaten. Ik ben zelf heel jong moeder geworden, 18 was ik, en die eerste jaren waren echt niet makkelijk. Je gaat door, je moet verder en je werkt hard. Dan is het fijn later mensen in dezelfde situatie een beetje te kunnen helpen.”

Drie keer per week kookt Oosterveen samen met andere medewerkers van de Archipel afhaalmaaltijden. Op maandag voor mensen die ze kunnen betalen, de andere dagen voor mensen die het niet zo breed hebben. “We hebben ook een kansenbank, voor mensen die bijvoorbeeld net een euro te veel verdienen om in aanmerking te komen voor de voedselbank, maar wel moeite hebben met rondkomen. Van de kansenbank kunnen ze dan bijvoorbeeld wasmiddel krijgen, of een pak luiers – die zijn me toch duur, die luiers! Waren ze in mijn tijd al, maar nu zijn die geloof ik 15 euro per pak zelfs. Met zoiets zijn die mensen enorm geholpen.”

Oosterveen praat eigenlijk liever over de Archipel dan over zichzelf, blijkt tijdens het gesprek. “Ik heb niet zoveel nodig,” zegt ze. “Maar een frisse verfbeurt voor mijn huisje, zodat ik dan thuis kan komen en niet naar die scheuren in de verf hoef te kijken, daar zou ik wel echt heel gelukkig van worden. Verder ben ik hier gewoon heel happy, omdat ik iets kan doen. Ik hou niet van onrecht. Hier kan ik mensen aan het lachen maken, in plaats van ze te zien huilen.”

De wens van vorige week

Mahmoud Hasan (54) wil Syriërs in Nederland helpen integreren door een opleiding tot tolk te volgen. Jolien Herderschee (64) doneert.

Mahmoud Hasan groeide op in het Sy­rische Damascus als de zoon van een bibliothecaris. Zijn leven lang verslindt hij al boeken. Sterker nog, sinds zijn verhuizing naar Amsterdam in 2018 heeft hij alle Arabische boeken in de OBA al gelezen. Hasan, die in Damascus een succesvol taxibedrijf had, vluchtte in 2015 tijdens de burgeroorlog naar Nederland. Zijn gezin reisde hem ­achterna en samen woonden ze drie jaar in Neerijnen. Omdat integreren in het dorpsleven moeizaam ging en door hun traumatische oorlogservaringen kwam zijn huwelijk echter onder druk te staan en besloten Hasan en zijn vrouw te scheiden.

Hasan verhuisde naar Amsterdam en ging aan de slag als fietsenmaker. Zijn gezondheid laat fysiek werk niet meer toe en nu wil hij graag een cursus volgen om tolk te worden. Als tolk kan hij namelijk anderen helpen te integreren. Ook is Hasan in de Buiksloterbanne een ontmoetingscentrum voor Syrische nieuwkomers aan het opzetten.

Jolien Herderschee (64) doneert de gevraagde 600 euro voor een cursus. “Taal is integratie,” zegt ze. “Dat meneer Hasan op zijn leeftijd en na wat hij allemaal heeft meegemaakt nog tolk wil worden, vind ik bewonderenswaardig. En daarbij: als ik hem help, helpt hij weer vele anderen.”

Nog een bijdrage komt van een lezer die graag anoniem blijft. Haar overleden echtgenoot ervoer tijdens zijn werkzaamheden in Syrië altijd grote gast­vrijheid in dat land.

Jolien Herderschee. 'Als ik hem help, helpt hij weer vele anderen.' Beeld Eva Plevier
Jolien Herderschee. 'Als ik hem help, helpt hij weer vele anderen.'Beeld Eva Plevier
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden