PlusAchtergrond

Amsterdamse kickboksers over het duel van hun leven: ‘Er zit geen agressie achter’

Waarom gaan amateurkickboksers de ring in? In de aanloop naar het Johnny Mosterd Memorial op 23 september maken deze twee Amsterdammers zich op voor het gevecht van hun leven. ‘Je klapt erop, toch voelt het rustig.’

Teun Dominicus
Bij Gym Royale in Noord traint kickbokser Bob Visscher (groen shirt) voor de Johnny Mosterd Memorial. ‘Het enige wat ik laat staan is alcohol.’ Beeld Dingena Mol
Bij Gym Royale in Noord traint kickbokser Bob Visscher (groen shirt) voor de Johnny Mosterd Memorial. ‘Het enige wat ik laat staan is alcohol.’Beeld Dingena Mol

Wat bezielt je om mee te doen aan een kickbokswedstrijd? In de vraag schuilt verbazing, beklemtoond is hij zelfs een tikkeltje neerbuigend. Waarom zou je jezelf laten toetakelen? Sporters die de ring in gaan doen dat echter om verschillende redenen. Het is hun passie of ze houden van een uitdaging. En sommigen worden gedreven door het verlies van een goede vriend. Twee Amsterdammers geven een kijkje in hun vechtsportziel.

Grootste drijfveer

Sinds 2018 organiseert vechtsportschool Eastbound Gym het Johnny Mosterd Memorial. Zie het als het clubtoernooi van de gym uit de Tweede Van Swindenstraat. Amateurboksers en -kickboksers krijgen de kans om de ring in te stappen en een wedstrijd te vechten. Na twee coronajaren van dichte sportscholen en kortstondige openingen, verschuivende data en annuleringen gaat het nu eindelijk weer door. Op 23 september gaan 38 deelnemers op voor het duel van hun leven. Knaldrang, maar dan net anders.

Bob Visscher (35) stapt vrijdag de ring in voor zijn eerste echte wedstrijd van zijn leven – terwijl hij al zeven jaar kickbokst. “De eerste lessen had ik met een groepje vrienden bij Roest. Kevin en Juliette gaven daar hun eerste lessen, voordat ze met Eastbound op hun huidige plek terechtkwamen. Het was met matten op de vloer, geen verwarming in de winter.” Kevin van Rooijen (37) en Juliette Kreft (37) zijn de eigenaren van Eastbound en vrienden van Visscher en de organisatoren van het memorial.

“En met Johnny natuurlijk. Onze John.” Visscher spreekt die naam uit met een plat-Amsterdams accent. Mosterd was een goede vriend van hem en overleed in 2018 op tweeëndertigjarige leeftijd aan kanker. Ter herinnering aan hem organiseert Eastbound al enkele jaren het Johnny Mosterd Memorial. Johnny was ook een van de beste vrienden van Van Rooijen.

“Eigenlijk is Johnny de grootste drijfveer voor mij om de ring in te stappen,” zegt Visscher. “Met deze wedstrijd proberen we – zijn vrienden – hem in ere te houden; daarom doe ik mee. Hiermee maken we ons eigen minimonumentje voor hem.”

In 2018 en 2019 kon Visscher nog niet meedoen; het overlijden van Johnny was te kort geleden. “Ik dacht er toen wel aan, maar dan vanuit woede, snap je? Alles was nog zo pril, zijn verlies te dichtbij. Nu voel ik iets meer rust in me.”

Maar is agressie dan geen goede drijfveer voor een vechtsport? Visscher vindt van niet. “Je klapt erop, toch voelt het rustig. Er zit voor mij geen agressie achter.” Voor hem is het belangrijk dat het een goede wedstrijd wordt. “Laat voorop staan: ik ben aan het trainen om er een mooie pot van te maken: voor mezelf, met mijn tegenstander. Ik hoop dat we mooie technieken kunnen laten zien.”

23 september heeft hij in zijn hoofd geprent. Begin augustus begon hij dagelijks te trainen. “Elke dag wel een uur, soms wat langer.” Hij combineert het intensieve schema met zijn werk als webdesigner. Zijn dieet gooit hij niet om. “Ik heb nooit zo’n voedingsobsessie gehad. Het enige wat ik laat staan is alcohol.”

Aan het eind van de wedstrijd wacht roem, of een nederlaag. Is hij niet bang om, na de laatste bel, met builen en lege handen te staan? “Bang om te verliezen ben ik niet,” zegt Visscher. “Ik wil niet verliezen, maar ik heb er ook geen angst voor. Dat komt denk ik ook doordat de reden waarom ik de ring in stap belangrijker is dan de overwinning.”

De enige keer dat er twijfel in Visscher kruipt, is als zijn kinderen ter sprake komen. De oudste van 4,5 jaar ziet zijn vader weleens thuiskomen na training. “Hij ziet dat ik dan mank loop en vraagt dan: ‘wat heb je gedaan papa?’ Dan vertel ik hem dat ik iets te hard heb getrapt.” Zit de kleine in Panama op de tribune? “Nee, dat is veel te laat voor hem. En daarbij: als hij ziet dat ik klappen krijg, moet hij huilen. Dan stop ik direct de pot, ren ik op hem af en geef hem een knuffel. Dus het is verstandiger als hij thuisblijft.”

Bij Eastbound Gym in Amsterdam-Oost traint kickbokser Eline van Dort (29, links) voor de Johnny Mosterd Memorial. ‘Het is de ultieme uitdaging voor mezelf: durf ik dit aan?’ Beeld Dingena Mol
Bij Eastbound Gym in Amsterdam-Oost traint kickbokser Eline van Dort (29, links) voor de Johnny Mosterd Memorial. ‘Het is de ultieme uitdaging voor mezelf: durf ik dit aan?’Beeld Dingena Mol

Bak kwark

De moeder van Eline van Dort (29) komt haar dochter zeker aanmoedigen. “Al slaat ze waarschijnlijk haar handen voor haar ogen, zo spannend vindt ze het,” zegt Van Dort en lacht. Ook voor de geboren Maastrichtse is het de eerste keer dat ze de ring instapt. In oktober start ze als advocaat-stagiair op de sectie sport en recht bij Van Diepen Van der Kroef. “Kickboksen en advocatuur lijken wel op elkaar. In allebei heb je de wil om te winnen, daar draait het spel uiteindelijk om.”

Op het eerste oog associeer je Van Dort niet snel met bloed, zweet en tranen van de gym. Schijn bedriegt. En ook op feestjes krijgt ze verbaasde reacties als ze vertelt dat ze binnenkort een wedstrijd heeft. “Het maakt me dan niet uit wat zij ervan vinden, ik vind het supercool om een keer zo’n gevecht te hebben gedaan. Ik geniet ervan.”

Toen Van Dort vier jaar geleden aankwam bij haar eerste zaktraining, had ze niet de ambitie om de ring in te gaan. “Ik hoorde dat je van kickboksen een topconditie kreeg, dat trok mij aan.” Toen de sportscholen in 2020 dicht moesten, ging zij met Hesdy van Assen, trainer bij Eastbound, bij haar thuis trainen. Hij zag haar strijdlust. “Soms zegt hij: ‘Je bent ook wel een beetje gek.’ Daar heeft hij ook wel gelijk in.”

Maar wat beweegt iemand om driemaal anderhalve minuut te proberen iemands gezicht aan gort te slaan? “Voor mij gaat kickboksen niet om iemands kop in rammen. Ik zie het als een uitdaging om op het moment dat het gevecht begint conditioneel en zelfverzekerd in de ring te staan. Het is de ultieme uitdaging voor mezelf: durf ik dit aan?”

In de aanloop naar de wedstrijd is er slechts één zekerheid: het moment waarop je gevecht begint. Van Dort werkt voor zichzelf naar 23 september toe. “Als je de datum hebt, moet je écht. Daarom train ik meestal twee keer een uur per dag. Als ik niet naar de gym ga, ren ik mijn trappenhuis op en af.” Ook Van Dort laat de drank voor een paar weken staan. “Al moet ik juist veel eten,” zegt ze en lacht. “Door het vele trainen val ik af. Dan zit ik ’s avonds op de bank met een bak kwark.”

Haar ogen stralen als ze denkt aan het gevecht. “Straks staan misschien achthonderd man te kijken naar mijn wedstrijd. Eén keer vlammen. Wie kan er nou zeggen dat ze een kickbokswedstrijd heeft gedaan? Welke vrouw? Het zijn er maar weinig.”

Johnny Mosterd Memorial, 23 september, inloop vanaf 17:00. Club Panama. Kaartjes zijn hier beschikbaar.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden