PlusAmsterdamm

Amsterdammer Zinga heeft geld nodig voor naturalisatieproces voor haar gezin

Op veel plekken in Amsterdam wonen mensen in armoede. Met hulp van Paroollezers laat de stichting Amsterdammer helpt Amsterdammer wekelijks een wens in vervulling gaan. Vandaag: Maria Zinga heeft 400 euro nodig voor het naturalisatieproces voor haar en haar kinderen.

Jessica Kuitenbrouwer
Maria Zinga: 'Mijn kinderen hebben het gevoel dat ze er toch niet helemaal bij horen.' Beeld Eva Plevier
Maria Zinga: 'Mijn kinderen hebben het gevoel dat ze er toch niet helemaal bij horen.'Beeld Eva Plevier

Maria Zinga (45) heeft een goede dag. Ze heeft energie en zit mooi rechtop op de bank. “Het gaat de goede kant op de laatste tijd,” vertelt ze. “Fietsen durf ik op dit moment niet, vanwege de flauwtes, maar ik ben wel weer gaan wandelen deze week.”

Al haar hele leven is Zinga ziekelijk. Als kind had ze veel maag- en darmproblemen, maar de laatste jaren is het vooral haar chronische bloedarmoede die haar parten speelt. “Het schommelt heel erg. Het ene moment voel ik me goed, en dan opeens kan ik toch heel duizelig worden.” Gezond leven en zorgvuldig zijn met haar medicatie is daarom belangrijk voor Zinga. Zeker omdat ze in haar eentje zorgt voor haar vijf kinderen.

“Ik wil zo veel mogelijk aandacht aan mijn kinderen besteden,” zegt Zinga terwijl ze trots twee nieuwe zwemdiploma’s laat zien. “Omdat we allemaal de Stadspas hebben, kunnen al mijn kinderen een sport doen. En we maken vaak leuke uitjes met die pas. Ik vind het belangrijk dat het gezellig is.”

Niet vanzelfsprekend

Een fijn gezinsleven was namelijk voor Zinga niet vanzelfsprekend. Ze werd eind jaren 70 geboren in Angola. Haar moeder stierf in het kraambed en de eerste jaren van haar leven woonde ze bij haar vader en zijn nieuwe vrouw. Haar vader was lange dagen van huis, en haar stiefmoeder behandelde haar slecht. “Ze liet me de hele dag alleen thuis en had alleen maar oog voor haar biologische kinderen. Ik moest op de grond slapen en kreeg bijna niet te eten.”

Als klein kind al begon Zinga klusjes te doen voor de buren in ruil voor eten of wat centen. Ze vertelt hoe ze als jong meisje na een jaar sparen eindelijk een dekentje kon kopen voor zichzelf. “En daarna spaarde ik door voor een kussen, en een tweede dekentje. Toen ik uiteindelijk werd weggehaald uit die situatie, was dat het enige wat ik had.”

Via een familievriend werd Zinga bij haar tante in huis geplaatst, die wel lief voor haar was. Haar verdere jeugd was beter, maar werd getekend door ziekte. “Ik was bijna altijd ziek thuis en ben daarom amper naar school geweest,” vertelt Zinga hoofdschuddend.

Dat ze ooit weg zou gaan uit Angola had Zinga als kind nooit verwacht. Dat ze moesten vluchten overviel haar. “Ik werd opeens aangeschoten door een buurman die zei dat ik snel de straat af moest, terug naar mijn tantes huis. Daar bleek dat de politie naar ons op zoek was omdat mijn broer betrokken was bij Unita (Nationale Unie voor de Totale Onafhankelijkheid van Angola, red.). Toen moest ik onderduiken”

Permanente verblijfsvergunning

Uiteindelijk kwam Zinga in 2000 aan in Nederland, waar ze geruime tijd in verschillende azc’s verbleef. Door een generaal pardon (zie kader) kregen zij en haar dochter Grace (nu 17, geboren in het azc) in 2007 een permanente verblijfsvergunning en een jaar later een woning toegewezen in de Van der Pekbuurt. “Mijn broer verbleef een tijd in Zaandam. Telkens als ik hem ging opzoeken met de bus reed ik door de Van der Pekbuurt en dacht ‘daar zou ik wel willen wonen’. Ik kon mijn geluk dus niet op toen we hier een woning aangeboden kregen.”

Sindsdien heeft Zinga een fijn leven opgebouwd in Noord. Ze heeft veel vrienden gemaakt en kreeg na Grace nog vier kinderen. Ze voelt zich echt thuis in Amsterdam en haar kinderen zijn echte Noorderlingen, maar toch heeft geen van de gezinsleden een Nederlands paspoort. “Vooral voor de kinderen is dat heel vervelend,” vertelt Zinga. “Zij hebben het gevoel dat ze er toch niet helemaal bij horen, en voor Grace heeft het ook andere consequenties. Zij kon op de middelbare school niet mee op internationale schoolreisjes en kan nu ook geen studenten ov aanvragen.” Zinga en haar kinderen zouden dolgraag Nederlands staatsburger worden, en komen ook in aanmerking voor een versoepeld naturalisatieproces, maar helaas is die procedure erg duur. Een bijdrage daaraan zou voor Zinga en haar kinderen veel betekenen.

Stuur uw reactie met vermelding van telefoonnummer naar aha@parool.nl. Meer info: amsterdammerhelptamsterdammer.nl

Generaal pardon

De term ‘generaal pardon’ betekent ‘kwijtschelding voor iedereen’. In de context van immigratie betekent het generaal pardon een regeling waarbij migranten die geruime tijd in Nederland verblijven en nog geen verblijfsstatus hebben alsnog een verblijfsvergunning toegekend krijgen, ook als die eerder werd geweigerd. In 2007 was er voor ruim 28.000 migranten een generaal pardon, waardoor ze legaal in Nederland mochten blijven. Het ging destijds met name om mensen die in de jaren negentig of het begin van het millennium naar Nederland waren gekomen en nog steeds in een asielprocedure zaten. Vanwege nieuwe asielwetgeving kregen zij op dat moment allemaal een verblijfsvergunning, zo ook Maria Zinga.

Huub Overgaag. Beeld Eva Plevier
Huub Overgaag.Beeld Eva Plevier

De wens van vorige week

Wilma Oebeles verhuisde van Drenthe naar Amsterdam, zodat haar zoon hier kan studeren. Vorige week vroeg ze om een elektrische fiets, zodat ze de stad kan verkennen ondanks haar versleten rug. Huub Overgaag doneert.

Roy (21), de zoon van Wilma Oebeles (44) wilde dolgraag farmaceutische wetenschappen studeren aan de VU, maar in zijn eentje naar Amsterdam verhuizen was vanwege zijn autisme geen optie. Oebeles verhuisde daarom met hem mee naar Amsterdam-Noord.

En daar heeft ze geen seconde spijt van, al is de verhuizing haar zwaar gevallen. Hoewel ze geen makkelijke jeugd heeft gehad in Drenthe en haar sociale leven daar getekend was door het trauma dat dat met zich mee bracht, had ze een prettig leven opgebouwd voor haar en Roy.

Haar draai vinden in de Randstad wil nog niet echt lukken en Oebeles is eenzaam, mede omdat haar actieradius door haar versleten rug beperkt is. Daarom vroeg ze vorige week een bijdrage voor een elektrische fiets.

Huub Overgaag (67) helpt Oebeles graag aan een e-bike. “In haar verhaal gaf Wilma aan dat sporten en bewegen belangrijk zijn voor haar. ‘Een ­gezonde geest huist in een gezond ­lichaam,’ zei zij. Daar ben ik het helemaal mee eens. Ik zou zelfs willen zeggen: je lichaam is de tempel van je ziel, dus die moet je goed onderhouden. Ik draag graag bij aan een hulpmiddel dat bewegen voor haar weer mogelijk maakt. En al helemaal als de e-bike haar ook helpt meer contact te maken in haar nieuwe woonplaats.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden