PlusAmsterdammer Helpt Amsterdammer

Amsterdammer Karim Rahroh: ‘De muzikant in mij is behoorlijk anders dan de rest’

Van uitlaatklep tot een manier om contact te maken: voor Karim Rahroh is muziek het allerbelangrijkst. Zijn laptop is zijn laboratorium, maar gaat niet lang meer mee. Kosten voor vervanging: 650 euro.

Karim Rahroh wil mensen graag verblijden met zijn muziek: 'Ik probeer opdrachtgevers te vinden die mijn muziek willen gebruiken.' Beeld Eva Plevier
Karim Rahroh wil mensen graag verblijden met zijn muziek: 'Ik probeer opdrachtgevers te vinden die mijn muziek willen gebruiken.'Beeld Eva Plevier

In zijn vrij kale woning in de Dapperbuurt in Oost laat Karim Rahroh (50) zijn eigen muziek horen. Het is een mix van eighties house met nineties popinvloeden. De talloze instrumenten die door de kamer klinken tovert hij uit zijn keyboard en hij studeert zijn eigen vocals in. “Mijn muziek is niet alledaags,” zegt Rahroh terwijl hij een sjekkie draait. “De muzikant in mij is behoorlijk anders dan de rest.”

Hij deelt zijn liedjes op Soundcloud, maar daar bereikt hij nog niet de aantallen mensen die hij graag zou verblijden met zijn muziek. “Ik ben ­altijd underground geweest, maar ik moet ook aan de centjes denken. Daarom probeer ik sinds kort opdrachtgevers te vinden die mijn muziek willen gebruiken, voor televisie-items bijvoorbeeld.”

Rahroh is een autodidact. “Ik heb een aardig muzikaal gehoor, al zeg ik het zelf, en verder probeer ik mezelf te onderwijzen over muziektheorie.” Zijn moeder was weliswaar dol op Elvis en Michael Jackson, maar voor een muzikale opvoeding was geen ruimte. “Mijn moedertje betekende alles voor me, zij heeft mij en mijn zusje in haar eentje opgevoed, omdat mijn vader er niet was.” Vanwege terugkerende psychoses werd zijn moeder opgenomen en vertrokken de kinderen naar een tehuis of pleeggezin. “Dat is erg pittig als klein jochie. Ik gaf veel om haar, het was moeilijk haar zo te zien worstelen.”

Moeilijke tijd

Toen Rahroh 30 was, overleed zijn moeder. “Ik was er ziek van, de rouw, het intense verdriet… Ik kreeg last van spanningen en angsten. Het is het enige moment in mijn leven waarop ik mijn passie voor muziek verloor. Ik was mijn uitlaatklep kwijt, kon geen muziek meer maken, vergat de huur te betalen.”

Een sombere en moeilijke tijd brak aan. De schulden stapelden zich op en het ging steeds verder bergafwaarts met Rahroh, ook mentaal. Hij werd opgenomen en verbleef uiteindelijk meer dan tien jaar in verschillende psychia­trische instellingen. “Ik wil liever niet te veel over die kwetsbare tijd spreken, behalve dat ik nu beter heb leren omgaan met mijn angsten, daar heb ik veel hulp bij gekregen van heel vriendelijke en goede mensen.” Sinds een jaar heeft Rahroh, na lange tijd begeleid te hebben gewoond, weer een eigen huisje. “Daar ben ik heel erg blij mee. Dat ik mijn eigen stekkie heb, betekent ontzettend veel voor me.”

Hij legt de lat muzikaal hoog voor zichzelf. “Maar als ik dan een tune maak waar ik blij van word, ja dan zeg ik wel tegen mezelf: dat is nog niet eens zo slecht van je Karimski. Dan geef ik mezelf wel een schouderklopje.”

Hij vertelt graag over de jaren negentig waarin hij als dj op grote krakersfeesten draaide. “Het was de tijd van house. Ik weet nog hoe de opkomst van deze stroming in de muziek een ware revolutie ontketende.” In die tijd was Rahroh vaak in het Oostelijk Havengebied te vinden, omdat de voormalige pakhuizen er werden ­bewoond door krakers die wel van een feestje hielden. “We struinden tussen de gebouwen en door te luisteren of we ergens een beat hoorden, vonden we altijd wel een mooi feestje.”

Briefje

Rahroh haalt veel voldoening uit zijn muziek. “Ik hoop dat mensen mijn muziek ontdekken. Ik wil mensen vrolijk maken en dat kan ik met mijn muziek. Helaas is de muziekwereld bikkelhard. Maar ik houd hoop, net als mijn moeder.”

Dat zijn huidige laptop stokoud is en steeds meer kuren vertoont, baart hem zorgen. “Hij is onderhand erg traag en langzaam valt alles uit. Ik probeer ’m draaiende te houden, maar het is bijna gedaan.” Hij kan zich een nieuw exemplaar niet veroorloven omdat het leefgeld dat hij maandelijks krijgt niet toereikend is. “Het is mijn god, mijn laboratorium. Ik weet niet wat ik zonder hem moet.”

Bij het uitlaten van zijn bezoek valt een op­geplakt briefje aan de binnenkant van de deur op. Er staat op: ‘Hou vol Karim, er is ook een plekje voor jou in deze wereld’.

Kraakuniversum

Omdat de oudere stadshavens van ­Amsterdam niet waren uitgerust voor de grote containerschepen die midden jaren zeventig op de wereldzeeën verschenen, raakten veel havens buiten gebruik. Vanwege de woningnood lieten krakers algauw hun oog vallen op het verpauperde terrein in de hoek van het IJ en het Amsterdam-Rijn­kanaal. Terwijl de havenactiviteiten afnamen, bouwden krakers en kunstenaars aan een eigen, alternatief universum. Dankzij hun inzet werd de sloop van de pakhuizen aan bijvoorbeeld de Zeeburgerkade voorkomen en bleef historisch erfgoed bewaard.

Renee Toonen. Beeld Eva Plevier
Renee Toonen.Beeld Eva Plevier

De wens van vorige week

Vorige week vroeg Falih Mohamed Mosa financiële hulp om zijn dochters vaker te kunnen opzoeken. Renee Toonen doneert.

De Amsterdamse Irakees Falih Mohamed Mosa (38) mist zijn vier dochters vreselijk, die in Katwijk bij hun moeder wonen. Hij zou ze het liefst elke dag zien en hun verhalen over school horen, maar Mosa woont in een opvanghuis voor ongedocumenteerden in De Pijp. Hij krijgt wekelijks vijftig euro waar hij van moet rondkomen en de reis naar Katwijk is kostbaar. Bovendien is de relatie met de moeder van zijn kinderen complex en dat maakt de spaarzame bezoekjes die wel mogelijk zijn er niet gemakkelijker op.

In 2015 besloot Mosa met zijn gezin het door oorlog verscheurde Irak te verlaten. Ze vluchtten naar Nederland, waar de bureaucratische rompslomp rond de asielprocedure een zware wissel op het huwelijk trok. Als gevolg van dat alles leeft hij nu gescheiden van zijn gezin. Mosa’s asiel werd afgewezen, maar hij hoopt nog steeds op een goede afloop, al zijn er vooral dagen waarop hij zich neerslachtig voelt.

“Ik moet bekennen dat ik weinig hoop heb voor deze meneer, want het zit hem verschrikkelijk tegen,” zegt Renee Toonen (70). “Ik denk dat mijn bijdrage een druppel op de gloeiende plaat is, maar ik gun het hem en zijn kinderen zo dat ze elkaar kunnen blijven zien omwille van hun relatie. Falih maakt een geknakte indruk en ik hoop dat het hem lukt ontknakt te raken.”

Naast Toonen hebben verschillende Paroollezers geld gedoneerd voor het spaarpotje van Mosa.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden