Amsterdammer helpt Amsterdammer

Amsterdammer Henk Ludeke: ‘Bij mij was alles wankel en kortstondig’

Het huisje in de Waterlandpleinbuurt van Henk Ludeke (77) kan wel wat liefde gebruiken. Beeld Eva Plevier
Het huisje in de Waterlandpleinbuurt van Henk Ludeke (77) kan wel wat liefde gebruiken.Beeld Eva Plevier

Zijn leven lang was Henk Ludeke op zoek naar rust en stabiliteit, maar het lot had andere plannen met hem. Op zijn oude dag zouden een nieuw matras en schoon beddengoed hem goed doen. Kosten? 350 euro.

Bien Borren

‘Ik ben nooit zo’n meneertje met een stropdas en een aktetas geweest.” Henk Ludeke (77) werkte op de grote vaart en als je zijn witte, woeste baard ziet, lijkt het beroep hem op het lijf geschreven. Toch was het een samenloop van omstandigheden die hem het ruime sop deed verkiezen boven het burgermansbestaan. “Thuis was het een puinhoop. Het waren de jaren vijftig hè, grote armoe. En mijn vader was een streng beest. Ik was doodsbang voor hem. Met mijn moeder was ik hecht, maar zij leed ook onder hem. Had ie haar weer eens geslagen, stond ik als 10-jarige in de boks­houding tegenover hem.”

Die onvoorspelbare en gewelddadige jeugd deed hem ontsporen, zegt Ludeke. Hij ging zwerven, haalde kattenkwaad uit, en erger. Uiteindelijk werd hij naar een jongensopvoedingskamp gestuurd. “Daar was een dame die me de grote vaart aanraadde. Dan zou ik een dak boven mijn hoofd hebben en wat te bikken. Ik was 16, had niets te verliezen en hield van avontuur: dus ik ging.”

Simpele jongen

Pas toen hij een paar jaar later zijn toekomstige vrouw ontmoette, zei hij het varen gedag. “Ik liep over de Nieuwendijk en zag een mooie vrouw voor de etalage van de C&A staan. ‘Hé schat,’ zei ik en ik verwachtte een ram voor mijn kop, maar het bleek te klikken. Toen was het met het varen gebeurd, want liefde maakt blind en ik wilde met haar aan een toekomst bouwen.”

Ze kregen samen een zoon, maar de relatie hield geen stand. “Als simpele jongen uit een arbeidersgezin had ik altijd het gevoel dat ik haar als dochter van een middenklasser niet kon geven wat ze verdiende.” Hij spreekt haar nog weleens, maar met zijn zoon heeft hij geen contact. “Toen zijn moeder en ik uit elkaar gingen, wilde ik hen niet tot last zijn en ben ik vertrokken. Daar lijd ik niet onder hoor, dat we elkaar niet spreken, maar mijn deur staat wel open voor hem. Mocht hij daar interesse in hebben.”

Ook de relaties die volgden, waren niet van lange duur. “Voor mijn liefdesleven, banensituatie en huisvesting geldt: alle drie waren wankel en kortstondig.” Ludeke lacht. Werk verveelde hem gauw, ‘baantjes had ik nooit lang’. Hij werkte veel in de bouw, daarom is zijn rug versleten. Ook vrouwen kwamen en gingen in zijn leven. De enige consequente factor was zijn moeder. Vaste prik was hun dagelijkse belletje in de ochtend. Dan namen ze de dag door. Drie maanden geleden overleed ze, op 97-jarige leeftijd. “De volgende dag greep ik automatisch naar de telefoon. Toen ie niet overging en ik me realiseerde waarom niet, deed dat pijn. Ik heb haar gelukkig lang bij me mogen houden, maar nu ze er niet meer is, mis ik haar elke dag.”

Uitvaartverzekering

Ludeke wilde een waardig afscheid voor zijn moeder, maar haar karige uitvaartverzekering bood weinig mogelijkheden. Het werd een mooie begrafenis, maar als gevolg daarvan bouwde Ludeke schulden op. Hij moet het zelf met een bescheiden AOW’tje stellen. Met hulp van zijn begeleider van het Leger des Heils (zie kader) heeft hij kunnen regelen dat zijn eigen uitvaartverzekering de gemaakte kosten dekt. “Dan krijg ik straks een gemeentelijke begrafenis, maar dat vind ik geen probleem hoor. Ze is hier in Noord begraven en dat is fijn, want dan kan ik haar opzoeken. Maar er was geen geld meer voor een steen, dus vaak moet ik lang zoeken voor ik haar gevonden heb.”

Sinds de jaren tachtig woont Ludeke in Noord. Hier vond hij de rust die hij in de stad ontbeerde. “Minder mensen, meer groen.” Hij woont sinds 2006 in zijn huisje in de Waterlandpleinbuurt, maar het kan wel wat liefde gebruiken. De vloerbedekking ziet op sommige plekken gitzwart van het vuil en de slijtage. Maar met name zijn matras en beddengoed zijn aan vervanging toe. “Ik kan er tot sint-juttemis op slapen, maar ik heb me laten vertellen dat het niet goed voor me is. En dat begrijp ik ook wel, het ziet er niet uit. Ja god, een schoon bed, dat zou wel een hele aangename verandering zijn.”

Hulp van het Leger des Heils

Henk Ludeke ontvangt wekelijks ambulante ondersteuning thuis via het Leger des Heils. Jaarlijks worden op deze wijze vierduizend Amsterdammers geholpen. Het kan gaan om persoonlijke begeleiding, verpleging en verzorging, hulp bij het huishouden en bijzondere schoonmaak (wanneer er sprake is van ernstige vervuiling). Het Leger des Heils is er voor mensen die te maken hebben met veel problemen tegelijkertijd. Het doel is herstel en perspectief te bieden aan deze Amsterdammers, zodat zij zo lang mogelijk zelfstandig kunnen blijven wonen.

Guus van Maarschalkerweerd Beeld Eva Plevier
Guus van MaarschalkerweerdBeeld Eva Plevier

De wens van vorige week

Merve Teymen heeft eindelijk een eigen huisje gevonden maar heeft de middelen niet om er een fijne plek van te maken. Daarom vroeg ze vorige week hulp. Guus van Maarschalkerweerd doneert.

Toen Merve Teymen (27) op haar 20ste zwanger werd, was ze thuis niet meer welkom. Ze stond er alleen voor want de vader van het kind kwam zijn mooie woorden uit het begin van hun relatie niet na. In korte tijd stapelden de schulden zich op en Teymen moest haar heil zoeken bij de nood­opvang. Door de zorgen, stress en een akelig scooterongeluk raakte ze in een depressie. Nog steeds is ze fysiek niet de oude: ze is medisch voor 50 procent afgekeurd.

Een klein jaar geleden kreeg ze een eigen woning toegewezen. Teymen is blij met een eigen plekje voor haar en haar dochter, maar omdat ze in financiële nood zit, kan ze er niet het fijne huis van maken dat ze voor ogen heeft.

Guus van Maarschalkerweerd (58) begrijpt hoe belangrijk een comfor­tabel en fijn huis is, ‘hoe essentieel een plek is waar je happy van wordt’. Daarom besloot hij te doneren. Van Maarschalkerweerd is een van de ­oprichters van glue.amsterdam, een designroute door de stad en hij werkt al jaren in de wereld van design en ­interieur.

“De basis van een fijn huis is noodzakelijk voor ieders geluk, en bij Merve ontbreekt die basis. Ik wil haar niet alleen financieel helpen, maar doe ook graag een beroep op mijn netwerk. Uiteraard volledig naar haar smaak en wensen kunnen we haar dan hopelijk met vereende krachten een fijn thuis geven.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden