PlusAmsterdammer Helpt Amsterdammer

Amsterdammer helpt Amsterdammer: ‘Opeens mocht ik niet meer naar school’

Fatima Abdul zit in de schuldsanering: 'Het is ploeteren.' Beeld Eva Plevier
Fatima Abdul zit in de schuldsanering: 'Het is ploeteren.'Beeld Eva Plevier

In de rubriek Amsterdammer helpt Amsterdammer krijgen Amsterdammers de kans een wens te vervullen van een stadsgenoot met een minimuminkomen. Dit keer: de kinderen van Fatima Abdul hebben dringend beugels nodig. Een bijdrage: 600 euro.

Bien Borren

De boerka die Fatima Abduls (43) moeder voor haar kocht toen ze 11 was, moest voor een fiks deel ingenomen worden zodat de stof niet over de grond sleepte. “Mijn moeder bleef de zoom maar omslaan, want er was veel te veel stof. Maar het was nodig, want het gewaad bood veiligheid voor als ik over straat moest.”

Abdul haalt op de bank in haar huis in Nieuw-West herinneringen op aan de verschillende regimes waaronder zij haar jeugd doorbracht. In haar geboortejaar marcheerden de Sovjettroepen door de straten van Kandahar, na Kabul de grootste stad van Afghanistan en de plek waar Abdul altijd met haar grote familie heeft gewoond. “Ik kan me een lange kolonne tanks en andere militaire voertuigen met afweergeschut herinneren. We waren op weg naar school en moesten heel lang wachten met oversteken omdat er zo veel wagens voorbijtrokken.”

Toen de Russen Afghanistan verlieten, kwamen de moedjahedien aan de macht en ook van die tijd herinnert Abdul zich met name het geweld. “En toen veroverden de Taliban Kandahar (zie kader) en mocht ik van de ene op de andere dag niet meer naar school. Mijn moeder en tantes die voorheen altijd hadden gewerkt, bleven noodgedwongen thuis. We mochten ons alleen nog met het huishouden bezighouden.” Abdul was 13 jaar en nam nadien nooit meer plaats in de schoolbanken.

De huidige situatie in haar geboorteland baart Abdul ernstige zorgen, hoewel de wisseling van de macht er volgens haar tot nu toe anders uitziet dan destijds. “Alle meisjesscholen sloten toen direct en je hoorde nergens meer muziek. De Taliban zeggen nu dat niemand iets te vrezen heeft en dat praktijken uit het verleden niet worden heringevoerd, maar ik weet niet of ik hun woorden moet geloven. Ik maak me zorgen om mijn broertjes, hun gezinnen en mijn ouders. Gelukkig spreken we elkaar elke dag via Whats­App en tot nu toe gaat het oké. Maar deze onzekere toekomst houdt mij uit mijn slaap en roept oude, traumatische herinneringen op. Ik wil hoop houden maar weet niet of dat naïef is.”

Eenzaam

Zelf verhuisde Abdul in 2002 naar Amsterdam-West waar ze met haar echtgenoot een woning nabij de Ten Katemarkt betrok. “Dat eerste jaar was eenzaam. Ik was gezelschap en rumoer gewend, had altijd mijn familie om mij heen en elke middag was het een groot feest als we z’n allen aan tafel gingen. Maar hier kende ik niemand, sprak ik de taal niet en durfde ik het huis niet uit omdat ik bang was dat ik zou verdwalen.” Langzaam raakte Abdul op haar gemak en met de komst van haar eerste kind voelde ze zich meer thuis. “Ik woon inmiddels langer in Nederland dan in Afghanistan.”

Naast de onrust in Afghanistan heeft Abdul ook zo haar zorgen wat betreft het thuisfront. Door een aaneenschakeling van pech, trage bureaucratie en opstapelende schulden belandde het gezin in de schuldsanering. “Het is ploeteren, met name mijn puberkinderen lijden eronder. De jongsten kan ik geruststellen, maar voor mijn oudste jongens is het moeilijk te begrijpen waarom zij niet dezelfde spullen als hun leeftijdgenootjes kunnen kopen.”

Het gezin heeft nog anderhalf jaar in de schuldhulp te gaan, maar de tandproblemen van twee kinderen zijn prangend en actie ondernemen is essentieel. “Ze hebben een beugel nodig omdat alles scheef groeit en ze straks problemen krijgen met eten. De zorgverzekering wil de behandeling niet vergoeden en wij hebben het geld niet.” Met hulp van Stichting De Regenboog is een deel van de kosten voor de beugel van haar ene zoon deels gedekt, maar voor haar oudste dochter is geen potje. De kosten zijn hoog, meer dan 2000 euro, een bedrag dat voor de Abduls niet op te hoesten is. “Met alle beetjes zijn we geholpen. Ik heb lang getwijfeld of ik via deze weg hulp moest vragen, maar als moeder wil ik het beste voor mijn kinderen.”

Wilt u een bijdrage leveren? Maak dat kenbaar via een mail naar aha@parool.nl. Meer info: amsterdammerhelptamsterdammer.nl

Kandahar

De tweede stad van Afghanistan geldt als de bakermat voor de streng-islamitische Talibanbeweging. Na hevige gevechten tussen overheidstroepen en Talibanstrijders claimden de laatsten op 12 augustus de verovering van de stad in het zuiden van Afghanistan. Dat de regio Kandahar weer in handen is van de Taliban heeft ook symbolische betekenis voor de fundamentalistische groepering: toen de Taliban van 1996 tot 2001 in Afghanistan aan de macht waren, gold Kandahar als de hoofdstad van waaruit zij hun variant van de shariawetgeving aan de rest van het land oplegden.

De vorige wens

Vorige week vroeg Anne Klarenbeek hulp bij de aanschaf van een nieuwe schutting. Meerdere Paroollezers reageerden en doneren het benodigde bedrag.

Anne Klarenbeek (61) is een geboren en getogen Floradorper. Maar door de stijgende huurprijzen is het lang niet voor alle Floradorpers mogelijk om te blijven. Klarenbeeks eigen dochters zijn noodgedwongen buiten de stad gaan wonen. Maar de nieuwe bewoners van Noord zijn welkom, vindt Klarenbeek, want die moeten toch ergens wonen? Bovendien: “Het karakter van de buurt blijft.”

Door meerdere moeizame relaties en haar werkeloosheid was Klarenbeek lange tijd behoorlijk eenzaam. Met hulp van haar geloof heeft ze berusting in het leven teruggevonden. Het liefst zit ze in haar tuintje. De warmte van de zon helpt tegen de pijn van haar fibromyalgie. Helaas is de schutting zo rot dat hij elk moment kan instorten, iets wat Klarenbeek gezien haar krappe beurs niet zelf kan oplossen.

Freelance bestuurssecretaresse Karin de Rooij (52) is één van de Paroollezers die op het verhaal van Klarenbeek reageerden, en gezamenlijk helpen ze Klarenbeek aan een nieuwe schutting. “Ik ken Anne uit de buurt, ik woon hier ook al dertig jaar. Ik ben zelf vroeger veel geholpen door allerlei mensen in verschillende situaties en ik wil dat graag doorgeven.” Dat ze een buurtbewoner steunt, is voor De Rooij een extra motivatie. “Om te kunnen zien en voelen wat ik voor een ander kan betekenen, daar doe ik het voor. Ik investeer graag in deze bijzondere buurt en mensen.”

Karin de Rooij Beeld Nina Schollaardt
Karin de RooijBeeld Nina Schollaardt
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden