PlusAmsterdammer helpt Amsterdammer

Amsterdammer helpt Amsterdammer: ‘ID-kaarten nodig voor toekomst’

Op veel plekken in Amsterdam wonen mensen in armoede. Met hulp van Paroollezers laat de stichting Amsterdammer helpt Amsterdammer wekelijks een wens in vervulling gaan. Vandaag: het jonge gezin Mahdi vraagt 500 euro voor het aanvragen van nieuwe ID-kaarten.

Jessica Kuitenbrouwer
Aeshah Aldulaimi, haar man Ahmed Mahdi, dochtertje Rahf en hun andere kinderen hebben nieuwe ID-kaarten nodig. Beeld Eva Plevier
Aeshah Aldulaimi, haar man Ahmed Mahdi, dochtertje Rahf en hun andere kinderen hebben nieuwe ID-kaarten nodig.Beeld Eva Plevier

Aeshah Aldulaimi (32) en Ahmed Mahdi (38) waren buren. Ze woonden in Bagdad, in een wijk met grote familiehuizen. Mahdi’s familie woonde daar al lang, die van Aldulaimi verhuisde erheen toen zij een jaar of 11 was. Meteen viel Mahdi haar op. “Hij zag eruit als een aardige jongen, lief en zorgzaam. Veel mensen mochten hem graag. Hij heeft een goede inborst,” vertelt Aldulaimi glimlachend in hun appartement in Amsterdam Noord.

Ze was 16 toen ze trouwde. Jong, ja, maar met haar huwelijk brak een gelukkige tijd voor haar aan. “Ik ging bij mijn man en zijn familie wonen. Mijn eigen familie woonde toen nog aan de andere kant van de straat. We woonden met veel mensen in dat huis, maar dat vond ik juist fijn. We praten veel met elkaar, kookten samen, ‘s avonds keken we televisie of kletsten we wat. Het was gezellig.”

Maar al snel na de wittebroodsweken verslechterde de situatie in Bagdad. Tijdens de Irakoorlog werd er veel geschoten op straat, ook in de wijk waar Aldulaimi en Mahdi woonden. “Veel van onze vrienden werden geraakt. Ons buurmeisje werd zelfs door haar wang geschoten.” En ook Aldulaimi raakte gewond. Vlak voor hun eigen voordeur kreeg ze, net achttien jaar, een kogel in haar onderrug. “Ik werd naar het ziekenhuis gebracht, maar dat was helemaal vol. Pas een dag later kon ik worden opgenomen. Gelukkig had de kogel geen organen geraakt, maar door het lange wachten is hij wel gaan ‘reizen’. Ze hebben me op twee plekken open moeten maken om hem terug te vinden.”

Gestopt met muziekstudie

Hierna volgden jaren van moeilijke keuzes. Mahdi, die prachtig piano kan spelen, staakte zijn opleiding tot muziekdocent, zodat hij geld kon gaan verdienen. Aldulaimi maakte, met een aantal tussenpozen, wel haar opleiding tot juf af. “Om te kunnen studeren, moest ik een heel stuk de stad door reizen, dat was in sommige periodes te gevaarlijk. Zeker nadat ik gewond was geraakt.”

Ondanks alles leken Mahdi en Aldulaimi hun draai te vinden. Hij werkte hard, zij studeerde af en er kwamen twee kinderen. Ze maakten deel uit van een hechte familie. Maar de situatie in Bagdad bleef gevaarlijk, en in 2016 werd duidelijk dat het gezin Mahdi niet langer in Irak kon blijven. Over de exacte reden van vluchten durft Aldulaimi niet echt uit te wijden in de krant. “Maar als we waren gebleven, was mijn man nu waarschijnlijk niet meer in leven,” zegt ze zachtjes.

Via Turkije vluchtte het gezin naar Griekenland, waar ze in een overvol vluchtelingenkamp terechtkwamen. Eigenlijk wilden ze naar Duitsland, waar een deel van Mahdi’s familie zich inmiddels had gevestigd, maar dat bleek niet mogelijk en uiteindelijk kwamen ze terecht in het asielzoekerscentrum van Ter Apel. In 2018 kreeg het gezin Mahdi een woning toegewezen in Amsterdam-Noord. Kort daarna werd hun derde kind geboren en vorig jaar hun vierde.

“We hebben geluk gehad,” vertelt Aldulaimi. “We mogen hier wonen in deze mooie stad, dicht bij het park en met een school voor de kinderen op loopafstand. Maar het is soms wel moeilijk om echt een leven op te bouwen hier.”

Slimme kinderen

Aldulaimi spreekt namelijk inmiddels goed Nederlands, maar haar echtgenoot worstelt soms nog met de taal, wat het moeilijk maakt beter betaald werk te vinden en nieuwe vrienden te maken. En Aldulaimi kan met haar Iraakse diploma niet zomaar aan de slag in Nederland, daarvoor zou ze eerst een vierjarige opleiding moeten volgen. “We doen erg ons best er echt wat van te maken, ook voor de kinderen, maar we leven redelijk geïsoleerd, mede door corona. Het is soms eenzaam.”

Gelukkig doen hun slimme kinderen het goed op school. “We zijn heel trots op hen, hoe snel ze hier het leven oppikken. We willen graag dat ze, ondanks de heimwee en het missen van hun grootouders, een mooi en leuk leven opbouwen in Amsterdam. Hier, waar ze veilig zijn.”

En een deel van dat leven is hun papieren op orde hebben. Toen de Mahdi’s in 2017 aankwamen in Nederland kregen ze van de IND een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd (zie kader) en tijdelijke ID-kaarten, maar die verlopen binnenkort. Nieuwe legitimatiebewijzen aanvragen is noodzakelijk, maar prijzig. Een bijdrage zou daarom bijzonder welkom zijn. Dan kan het gezin Mahdi verder bouwen aan de toekomst in Amsterdam.

Stuur uw reactie met vermelding van telefoonnummer naar aha@parool.nl. Meer info: amsterdammerhelptamsterdammer.nl

Verblijfsvergunning en legitimatie

Een verblijfsvergunning is een bewijs dat iemand rechtmatig in Nederland verblijft. Wanneer vluchtelingen in Nederland asiel aanvragen kan de IND (Immigratie- en Naturalisatiedienst) ervoor kiezen om een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd af te geven. Deze is in de regel vijf jaar geldig. Na vier en een half jaar kan de vluchteling een verzoek indienen om deze vergunning om te laten zetten naar een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd. Daarvoor komt de vluchteling in aanmerking, als de reden dat er in eerste instantie asiel is verleend onveranderd is gebleven. Met de verblijfsvergunning voor bepaalde tijd verloopt ook het legitimatiebewijs dat IND de vluchteling geeft bij het verstrekken van de eerste vergunning.

Guus Rougoor. Beeld Eva Plevier
Guus Rougoor.Beeld Eva Plevier

De wens van vorige week

Na jaren van omzwervingen vond Henk Ludeke stabiliteit in zijn woning in Noord, maar die mag wel een beetje opgeknapt. Guus Rougoor doneert geld voor een nieuw matras en beddengoed.

“Voor mijn liefdesleven, banensituatie en huisvesting geldt: alle drie waren wankel en kortstondig,” vertelde Henk Ludeke (77) vorige week in deze rubriek. Hij groeide op in de armoede van de jaren 1950 en ging op zijn zestiende werken op de grote vaart. In de jaren daarna wisselde hij vaak van baan, waardoor Ludeke weinig stabiliteit genoot. Eigenlijk was de enige constante in zijn leven zijn moeder, die drie maanden geleden op 97-jarige leeftijd overleed.

Dat Ludeke niet altijd het gebaande pad koos, spreekt Guus Rougoor (32) aan. “Henk heeft geen makkelijk leven gehad, maar heeft wel altijd zijn eigen keuzes gemaakt en er geprobeerd het beste van te maken. Dat vind ik knap.” Dat Ludekes woning in Noord in slechte staat verkeert, en hij met zijn versleten rug op een versleten bed slaapt, vindt Rougoor vervelend. “Wanneer je in een moeilijke situatie zit, dan liggen je prioriteiten vaak ergens anders dan bij het onderhoud van je huis. Wanneer iemand je dan een beetje helpt, is dat heel waardevol weet ik uit ervaring. Een goede nachtrust kan van een sombere dag een positieve dag maken.”

Door de bijdrage van Rougoor kan Ludeke binnenkort weer in een schoon bed stappen. En door een aantal extra donaties heeft hij ook budget voor wat extra werk aan zijn huis of een grafsteen op het graf van zijn geliefde moeder.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden