PlusPortretten

Alwéér een lockdownverjaardag: ‘Het voelt alsof ik een jaar heb overgeslagen’

Voor de tweede keer je verjaardag vieren in lockdown, hoe feestelijk is dat? ‘Het spontane is er wel af: ik moest van tevoren overal over nadenken.’

Wendell Janssen. Beeld Nina Schollaardt
Wendell Janssen.Beeld Nina Schollaardt

Wendell Janssen (52), accountmanager bij Heineken

“Het contrast tussen mijn vijftigste verjaardag en die het jaar erna kon niet groter zijn. Toen ik vijftig werd kreeg ik een waanzinnige surpriseparty van mijn vrienden; in een loods in Noord waren door decorbouwers de Casa Rosso en de Wallen nagebouwd, mijn werkterrein voor Heineken. Re-Play en dj All Star Fresh traden op en mensen kwamen binnen via de ‘Wendell Lane’. Nu vier ik mijn verjaardag altijd wel groots, in Surinaamse stijl; met veel eten, livemuziek, taart, gemberbier en dansen met vrienden en familie, maar dit overtrof echt alles. Een jaar later zaten we net in de lockdown en wisten we nog niets over het virus, de hoop was toen dat het na een maandje wel weer voorbij zou zijn. Inmiddels zijn we al een jaar in de greep van covid en is dit leven het nieuwe normaal.

Mijn verjaardag heb ik vorig jaar vrij sober gevierd, al waren er uiteindelijk over de dag verspreid toch nog twintig familieleden op bezoek. Dit jaar waren we echt alleen met het gezin, we hebben een feestmaal besteld bij A-Fusion, ons favoriete restaurant. Gelukkig hebben we het altijd heel leuk samen, maar ik miste wel de hele vibe; de muziek en het dansen, het knuffelen en het eten met dierbaren. Normaal begint een feestje bij ons pas na negen uur ’s avonds echt op gang te komen, nu is er niets meer te beleven na dat tijdstip. Het afgelopen jaar hebben we alles moeten leren downsizen, maar vooral gezelligheid. Mijn leven was tot corona één groot evenement, nu heb ik vooral radeloze horecaondernemers aan de lijn. We kunnen niet wachten tot we er weer met z’n allen tegenaan mogen, tegelijk besef ik ook hoe goed we het hier nog steeds hebben. Er is nu meer tijd voor één-op-ééncontact en verdieping, dat koester ik. Ik neem de lockdown zoals het komt, hopelijk is iedereen snel gevaccineerd en kunnen we volgend jaar weer samen het leven vieren.”

Maaike Vallenduuk. Beeld Nina Schollaardt
Maaike Vallenduuk.Beeld Nina Schollaardt

Maaike Vallenduuk (51), communicatiestrateeg, afdeling Duurzaamheid bij de gemeente Amsterdam

“Ik wilde voor mijn vijftigste verjaardag een groot feest geven, de uitnodigingen had ik al verstuurd. Ik voelde me enorm zielig toen het feest vanwege de lockdown niet door kon gaan. Om er toch iets aan te doen had ik afgesproken om het te vieren bij mijn oudste dochter en haar gezin, mijn andere twee kinderen kwamen daar ook naartoe met aanhang. Ik brak toen ik mijn kleindochter van één zag en mijn dochter zei dat ik haar wel op mocht pakken en knuffelen. Die middag hadden twee vriendinnen me al ­verrast op een uitgestorven Dam, met bloemen, ballonnen en een boombox. We wandelden samen naar Holtkamp, waar ik altijd verjaardagstaart haal.

Na een heerlijk diner en veel wijn vervaagde de grens tussen anderhalve meter en anderhalve centimeter en belandden we met z’n allen op de bank. Mijn middelste dochter zette een filmpje op waarin alle genodigden me met mijn verjaardag feliciteerden. Het is het mooiste cadeau dat ik ooit heb gekregen; ik kan er niet naar kijken zonder te huilen. Die week stroomden er nog allemaal cadeautjes en verjaardagskaarten binnen, ik heb er dagen over gedaan om alles uit te pakken en iedereen te bedanken. Zo werd mijn vijftigste ­verjaardag onvergetelijk.

Dit jaar ben ik niet in de stemming om het te vieren, ik heb er daarom bewust voor gekozen om in mijn eentje naar mijn vakantiehuisje te gaan. Het staat midden in de natuur, zonder stromend water en zonder wifi. Als ik op mijn verjaardag met mijn kinderen wil facetimen moet ik naar de McDonald’s in de buurt, misschien trakteer ik mezelf dan wel op zo’n smerige Happy Meal!”

Rana Ayvaz. Beeld Nina Schollaardt
Rana Ayvaz.Beeld Nina Schollaardt

Rana Ayvaz (20), eerstejaars- student creative business aan de HvA en mede-eigenaar van lunchroom Mem’s in De Pijp

“Vanwege corona en de lockdown ging mijn studie aan de Academy of Art in Barcelona vorig jaar niet door. Dat nieuws hoorde ik in dezelfde week dat ik negentien werd; het zorgde ervoor dat ik niet in de allerbeste stemming was. Alles rondom het virus voelde een jaar geleden nog heel angstig en onzeker, we brachten vooral veel tijd binnen door. Mijn ouders zongen op de ochtend van mijn verjaardag voor me en we aten taart, en in de middag proostten we samen met een wijntje. Uiteindelijk ging iedereen z’n eigen ding doen en zat ik de rest van de dag alleen op mijn kamer. Ik heb geen leuke herinneringen aan die verjaardag. Het voelt alsof ik een jaar heb overgeslagen; van achttien jaar ben ik in één keer twintig geworden.

Gelukkig was het dit jaar een compleet ander verhaal, ik heb het wel vijf keer gevierd, met steeds weer andere mensen. De hele week heb ik me ook ontzettend jarig gevoeld; elke dag was er taart en elke keer als ik de kaarsjes uitblies, deed ik weer een nieuwe wens. Het was echt een goede inhaalsessie na die teleurstellende verjaardag van vorig jaar.

Volgend jaar hoop ik voor een studie-uitwisseling in het ­buitenland te zijn – wie weet alsnog in Barcelona – en dan vier ik het via Facetime met mijn familie en blaas ik een virtuele kaars uit. Twintig worden is een mijlpaal, maar zo voelt het nu nog niet. Wel ben ik het afgelopen jaar enorm gegroeid, ik had alle tijd om op bijna microscopische wijze naar mezelf te kijken. De band met mezelf is daardoor veel beter geworden; ik ben nu mijn eigen beste vriend en dat is misschien wel het mooiste cadeau voor mijn twintigste verjaardag.”

Polly Korteweg. Beeld Nina Schollaardt
Polly Korteweg.Beeld Nina Schollaardt

Polly Korteweg (15), zit in de derde klas van het Barlaeus Gymnasium

“Ik was dertien toen corona uitbrak en inmiddels ben ik net vijftien geworden, dat vind ik een heel vreemd besef. Vorig jaar had ik er niet veel last van dat ik mijn verjaardag niet echt kon vieren, corona was er nog maar net en iedereen was heel voorzichtig. We hadden geen idee wat het virus inhield en wilden niemand besmetten. Ik nodigde toen een paar mensen uit en we hielden afstand, en met twee vriendinnen at ik een gebakje in het park.

Iedereen is nu gewend aan corona, we zijn wat losser dan een jaar geleden, maar er zijn zo veel feestjes niet gevierd die er anders wel waren geweest. Veel vrienden hebben inmiddels al corona gehad, ik zelf ook in december, met iedereen die het gehad heeft knuffel ik weer gewoon. Met de rest blijf ik voorzichtig. Dit jaar had ik het bezoek verspreid over de dag uitgenodigd, twee mensen per keer; dat vereiste wel wat planning en organisatie. Het spontane van een verjaardag is er op die manier wel af, ik moest overal over nadenken van tevoren: wie kunnen er komen, en hoe lang mogen ze blijven? En natuurlijk moest iedereen alweer voor de avondklok naar huis. Maar het was gezellig om mijn vrienden tenminste te kunnen zien. Na het bezoek hebben we gegeten met het gezin. We hadden eten besteld bij restaurant Rijks, wat mijn vader bereidde in de keuken. Mijn moeder is de dag na mij jarig, dus we zaten in hetzelfde schuitje.

Het was ook fijn dat mijn oma er dit jaar weer bij kon zijn, zij heeft inmiddels haar twee vaccinaties gehad. Als ik volgend jaar zestien word, hoop ik het extra groot te kunnen vieren, met heel veel mensen. Het lijkt me vooral fijn dat ik dan ­nergens meer over na hoef te denken.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden