PlusInterview

Als zwanger worden in je eentje niet lukt: Malou van der Starre over haar podcast Eitje

Alleenstaand, dertiger en een sterke kinderwens: Malou van der Starre (35) maakte de podcast Eitje over haar persoonlijke zoektocht.

Podcastmaker Malou van der Starre: ‘Liefde vinden is tijdloos, helaas heeft een baarmoeder wel een houdbaarheidsdatum.’

 Beeld
Podcastmaker Malou van der Starre: ‘Liefde vinden is tijdloos, helaas heeft een baarmoeder wel een houdbaarheidsdatum.’

Malou van der Starre heeft een fijn leven. Ze maakt als freelance journalist podcasts voor onder andere het Jeugdjournaal, heeft fantastische vrienden, leuke ouders en o ja, ze wil graag moeder worden. In de serie Eitje probeert Van der Starre als single dertiger invulling te geven aan haar kinderwens. Ze besluit het alleen te doen, door middel van intra-uteriene inseminatie. Eitje is een persoonlijk verhaal over een kinderwens en de illusie van vanzelfsprekendheid rond het maken, nemen, krijgen en willen van kinderen. Tijdens haar zoektocht spreekt Van de Starre met vrienden en bekenden die ook merken dat het ouderschap geen vanzelfsprekendheid is.

Eitje luistert als een Netflixserie; je blíjft doorluisteren omdat je wilt weten hoe het afloopt. Is de inseminatie gelukt? Is ze eindelijk in verwachting? Tijdens de eerste scène ligt Malou op de behandeltafel, waarbij zaadcellen van een donor in de baarmoeder worden ingebracht. Haar kwetsbaarheid is voelbaar, haar hoop aanstekelijk. “Het is voor iedereen beter dat dit een podcast is en geen televisieserie,” grapt ze.

Waarom dacht u: dit wil ik delen?

“Er zijn veel nieuwe mogelijkheden als het gaat om het vormen van een gezin. Toch hoor je er weinig over. Dat vind ik jammer, want ook dát is de realiteit. Eitje zou een verhaal worden over mijn overwegingen en mijn keuze, met aan het einde een huilende baby.”

Maar dat liep anders.

“Toen mijn verhaal veranderde, veranderde ook het ­verhaal van de podcast: het lukte niet, ik werd niet ­zwanger.”

Een pijnlijk besef, toch bleef u alles opnemen. Weinig blijft onbenoemd. Vond u dat niet doodeng?

“Ik realiseerde me dat mensen het zouden gaan horen, want dat was een bewuste keuze. Tijdens het maken heb ik daar helemaal niet aan gedacht en maakte ik het verhaal dat ik wilde maken, met daarin alle gevoelens en momenten die niet mooi of gemakkelijk zijn. De trailer bevat een fragment waarbij je hoort dat de dokter een ­eendenbek bij me inbrengt. Ik liet het aan een vriend horen. Bij het woord ‘eendenbek’ liet hij zijn telefoon bijna uit z’n handen vallen. Ik zei: ‘Als je dit al heftig vindt, bereid je dan maar voor op de rest.’”

“De pech van mezelf is het geluk van de podcast. Ik heb alle facetten van het fertiliteitstraject meegemaakt. Er zijn momenten geweest dat ik de microfoon in de prullenbak wilde gooien. Vooral bij de miskraam dacht ik: is dit wat ik wil delen? Ik wilde niet dat het een portret van een zielige vrouw zou worden. Maar waar het juist om gaat, is dat je het leven niet kunt uittekenen; het is wat het is. Ik kan niet enkel iets kwetsbaars maken als het einde me ­bevalt. De hoop dat mensen zich in mijn verhaal zouden herkennen, heeft ervoor gezorgd dat ik ben doorgegaan met maken.”

Hoe zag uw perfecte plaatje eruit?

“Met de liefde van mijn leven in een fijn huis wonen, een berg vrienden om me heen. Fijn contact met mijn ouders en een stuk of wat kinderen erbij...”

Dat klinkt als een romantische film.

“Toen ik eind twintig was ging mijn relatie uit. Ik ben lang vrijgezel gebleven.” Ze lacht. “Héél lang, want ik ben nog steeds vrijgezel. Na een paar jaar werd de kans op het plaatje, waarop ik altijd had gehoopt, kleiner. De liefde vinden is geluk hebben. Ik kwam hem simpelweg niet ­tegen en wilde niet met klapperende eierstokken door het leven. Of gaan daten met de focus op het vinden van een potentiële vader van mijn kinderen. Dat vond ik een ­onaantrekkelijk idee.”

“Ik denk niet dat een kind krijgen een garantie is op een gelukkig bestaan. In eerste instantie probeerde ik te wennen aan het idee dat mijn leven ook goed was als ik nooit moeder zou worden. Maar op een gegeven moment werd het gevoel dat ik aan de zijlijn stond en dat mijn leven aan me voorbijging, steeds sterker. Liefde vinden is tijdloos, helaas heeft een baarmoeder wel een houdbaarheidsdatum.”

In de podcast gaat u op zoek naar verhalen van anderen. Zoals een bevriend stel dat met hulp van een spermadonor een dochter kreeg.

“Als ze het over de donor hebben, spreken ze over Donny. Wanneer hun dochter even vervelend is, zal ze het wel van Donny de donor hebben. Mijn vrienden zijn ontzettend open over de hulp die ze hebben gekregen. Een verademing om daar met een beetje humor over te kunnen ­praten.”

Vooral in het begin klinkt luchtigheid door in uw zoektocht. Later wordt dat steeds minder.

“In het begin maakte ik er een uitje van. Ik nam een ­vriendin of mijn moeder mee naar Medisch Centrum ­Kinderwens. Na de inseminatie aten we taart. Ik had alleen niet gedacht dat ik daar nóg tientallen keren naar binnen zou lopen. Het gevoel van hoop veranderde in onzekerheid.”

De eerste ‘ronde’ had u geen geluk, daarna was het zaad van de donor uitverkocht. U moest opnieuw naar de spermabank om een nieuwe donor te vinden.

“De eerste keer deed ik dat samen met een vriendin. We hadden er plezier in. Maar toen ik opnieuw op zoek moest naar een donor, was de lol er wel vanaf. Dat is wat onzekerheid met je doet.”

Tijdens ronde twee ontdekte u dolblij dat u zwanger was. Hoe was het om die fragmenten terug te luisteren?

“Als je een product maakt van iets wat je hebt meegemaakt, luister je anders naar je materiaal. Ik voel de liefde die ik toen kreeg. Ik krijg er een warm hart van als ik die fragmenten terugluister. Maar het is ook pijnlijk.”

Op een gegeven moment krijgt u te horen dat het hartje niet meer klopt – ook dat zit in de podcast. Hoe luistert u daarnaar?

“Daar heb ik maanden mee gewacht. Ik durfde het niet. Uiteindelijk heb ik met een vriendin een fles wijn opengetrokken en zijn we gaan luisteren. Het was een bijzonder moment, alsof ik iemand anders hoorde. Ik vond mezelf wel lief reageren; ik praat veel en gooi alles eruit. Zoals: ‘Het heeft me al tienduizend euro gekost.’ Iets waarvan ik achteraf denk: waarom dacht ik dáár op dat moment nou aan?”

Misschien omdat het tienduizend euro heeft gekost; veel geld voor iets wat ‘volgens het boekje’ gratis is.

Lachend: “Gratis én lekker. Nou, dat laatste is het ook niet. Onromantisch, plastisch en hartstikke duur: dat is niet echt hoe ik vroeger het proces van kinderen ­krijgen voor me zag. En op het moment dat ik hoorde dat het hartje niet meer klopte, zag ik mezelf weer helemaal ­terugvallen naar nul. Ik moest weer helemaal opnieuw ­beginnen en had even geen idee hoe.”

Denkt u dat er op scholen meer aandacht moet komen voor alternatieve vormen van relaties en gezinnen?

“We moeten diversiteit in gezinnen omarmen. Wat ik ­vervelend vind om toe te geven, is dat geen partner hebben ergens tóch heeft gevoeld als falen. Als we jongeren laten kennismaken met de verschillende vormen van gezinssituaties, en leren dat alles oké is, blijft dat ‘faalgevoel’ misschien weg.”

Hoe gaat het nu met u?

“Goed. Ik krijg veel berichten van mensen die zich in het hele verhaal of een stukje ervan herkennen. Ik ben gestart met een ivf-traject; een hoopvolle, spannende en enge start. Het vertrouwen dat het nog steeds kan, heb ik teruggevonden. Ook dit proces neem ik op. Of het een nieuwe podcast wordt, weet ik nog niet. Alles op z’n tijd.”

Malou van der Starre: Eitje (NPO Radio 1 en NTR).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden