Amsterdammer helpt Amsterdammer

Als ze een oven heeft, gaat ze bakken: ‘Wat mis ik dat!’

Marie Lauwers werkte met veel liefde in de kostuumwereld tot dat ruw werd verstoord door keelkanker. Haar 47-jarige fornuis heeft het begeven en ze heeft de middelen niet het te vervangen. Kosten: 500 euro.

Marie Lauwers. Beeld Eva Plevier
Marie Lauwers.Beeld Eva Plevier

Op het halfhoge muurtje dat de keuken van de woonkamer scheidt, staat een tiental avocadopitten op water, de een verder ontkiemd dan de ander. Marie Lauwers (75) geeft elke pit die ze te pakken krijgt een kans. “Soms schieten ze door, vaker niet hoor. Maar zo’n pit van mij is bij vrienden in Italië uitgegroeid tot een heuse boom.” Een akelige hoest volgt en Lauwers verontschuldigt zich, neemt een slok. “Mijn keel en mond zijn een oorlogsgebied.”

De van oorsprong Vlaamse vertelt over haar liefde voor planten. Over hoe ze alleen groen met witte bloemen heeft (‘violen, geraniums, hortensia’s – het maakt niet uit, zolang ze maar wit bloeien’) en hoe die verdomde storm in februari haar IJburgse balkon teisterde en in een kerkhof deed veranderen. “Tuinieren is een kostbare hobby en ik kan me niet veel veroorloven. Mijn lieve vriendin Regina nam me een paar weken geleden mee als verrassing naar de Intratuin, dat was een groot feest.”

Waar Lauwers vroeger voortdurend de benen uit haar lijf liep, zijn haar dagelijkse productieve uren tegenwoordig op de vingers van een hand te tellen. Acht jaar geleden werd bij haar keelkanker geconstateerd. Vijf chemorondes en 35 bestralingskuren volgden. “Er bleef niets van me over. Dat ik het heb overleefd, was een verrassing. Een vriendin zei me later: ‘Ik zag de dood al in je ogen’.”

Geen energie

Het meest akelig aan ‘dat hele kankergebeuren’ is haar gebrek aan energie. “Ik heb na mijn diagnose nog een kostuumklus voor NT Gent gedaan en dat ging op wilskracht. Daarna was ik op. Ik dacht altijd door te werken tot ik tussen de confectierekken zou instorten. Maar ja, toen kwam de kanker.”

Marie Lauwers werd geboren in de Antwerpse Kempen. Rond haar twaalfde overleden haar ouders kort na elkaar en werd ze gescheiden van haar twee zusjes ondergebracht bij familie. Het grootste deel van haar jeugd bracht ze door in kostscholen bij de nonnen. “Dat was hel. De autoritaire en indoctrinerende sfeer stootte me vreselijk tegen de borst.”

André van Duin en Sanne Wallis de Vries

Op haar 21ste vertrok ze na een studie Nederlands naar de Brusselse toneelschool. Ondertussen was het de zomer van ’68 en lonkte de Parijse studentenrevolte. “Daar was het epicentrum van de revolutie en ik had behoorlijk wat te rebelleren. We streden tegen de burgerlijkheid en voor vrouwenrechten. Er stond iets op het spel en dat was heerlijk.”

Omdat Lauwers vaker in Parijs te vinden was dan in de schoolbanken werd ze van school gestuurd. Via via leerde ze de Nederlandse kostuumontwerper Yan Tax kennen – ‘Het paste als een knoop in een knoopsgat, hij is mijn dierbaarste vriend ever’ – en ging ze als zijn assistent aan de slag. Lauwers verruilde Brussel voor Amsterdam, en samen werkten ze twintig jaar aan talloze film- en toneelproducties, waaronder Spetters en Van de koele meren des doods.

Toen Tax bij Joop van den Ende in dienst trad, begon Lauwers onder naam Marie Costume voor zichzelf. “Kostuumontwerp is een prachtig en dankbaar beroep, maar je pleegt roofbouw op jezelf. Het is een soort circusleven: een hoop ontberingen, maar je kan niet zonder. Het is een heel dierbaar wereldje.”

Ze deed onder meer shows voor André van Duin en Sanne Wallis de Vries. Haar noodgedwongen pensioen vanwege haar ziekte ervoer ze als een moeilijk, niet zozeer bitter, maar wel verdrietig afscheid. Ook een financieel verlies vanwege een zakelijk dispuut viel haar zwaar.

Haar hart haalt Lauwers tegenwoordig op met de door haar opgerichte Kostuumclub (zie kader) en door uitgebreid te koken. Dat doet ze al twee jaar op een elektrisch plaatje omdat haar 47-jaar oude fornuis het heeft begeven. “Als ik weer een oven heb, ga ik als eerste bakken. Wat heb ik dat gemist!”

Stuur uw reactie met vermelding van telefoonnummer naar aha@parool.nl

Kostuumclub

Omdat Marie Lauwers het contact met haar vrienden uit de kostuum­wereld niet wilde verliezen, richtte ze enkele jaren geleden de Kostuumclub op. Iedereen die iets met textiel of kostuum te maken heeft, is welkom. “Wij, de ontwerpers, de makers, de kleedsters, komen maandelijks vrijblijvend bij elkaar. Tijdens het werk is er nooit tijd om te kletsen, tijdens de clubavonden halen we dat in.” Vanwege de coronamaatregelen is het gezelschap al lang niet meer bij elkaar geweest, tot spijt van de leden. “Juist in deze zware tijden waarbij de culturele sector ongenadig hard wordt geraakt, is een hart onder de riem steken geen overdreven luxe.”

De wens van vorige week

Samantha Etnel vroeg vorige week een bijdrage voor het oprichten van haar eigen bedrijf. Marijke Landeweer doneert.

Samantha Etnel (34) is altijd zelfredzaam geweest. Ze groeide op in Paramaribo met een zelfstandige moeder en ondernemende grootouders.

Geven, gul zijn, mensen verder helpen: het is belangrijk voor Etnel. In Suriname was ze daar aardig naar op weg. Ze werkte hard, onderhield zichzelf, haar moeder en haar kinderen.

Een nieuwe liefde deed haar naar Nederland verhuizen. Kort nadat Etnel in verwachting raakte, liep de relatie helaas stuk. Ze wilde terug naar Suriname maar door complicaties tijdens de zwangerschap mocht ze niet reizen. Ze bleef in Amsterdam en besloot een opleiding tot zelfstandig cateraar te volgen om een gekoesterde droom te verwezenlijken: een eigen foodtruck. Een bijdrage voor de opstart van haar nieuwe zaak zou haar een heel eind op weg helpen.

Aan die wens geeft Marijke Landeweer (48) graag gehoor. “In plaats van een materialistische wens vraagt Samantha hulp bij een project voor de lange termijn, ondersteuning bij iets waarmee ze in zichzelf investeert. Dat lijkt me een hele slimme zet,” zegt de projectleider bij de gemeente. “Dat je goed voor jezelf kan zorgen, dat gun je toch iedereen? Hoe Samantha in haar leven telkens de tering naar de nering heeft gezet, hoe ze telkens weer haar schouders eronder plaatst: die aanpak kan ik heel erg waarderen. Daarom help ik haar graag een eindje op weg.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden