Tugrul Cirakoglu. Beeld Nosh Neneh
Tugrul Cirakoglu.Beeld Nosh Neneh

Als ze buiten liep, keek ze altijd naar de grond, alsof ze op zoek was naar een ­dubbeltje – de buren konden erom lachen, ik niet

PlusTuğrul Çirakoğlu

Tugrul Çirakoglu

Het was onbekend hoe lang mevrouw in de woning had gelegen. De opdrachtgever had het over een tijdsbestek van circa twee weken. ­Volgens de buren had ze minstens twee tot drie maanden dood in huis gelegen. Hoe dan ook, het was allesbehalve een prettig gezicht.

Toen ik de voordeur opendeed, werd ik verwelkomd door een grote plas lijkvocht bedekt door enkele handdoeken. Hiernaast bevond zich de toiletruimte. De gehele vloer zat onder het lichaamsvet. Alles glinsterde en was spekglad.

De bovenbuurvrouw klaagde al weken over de stank en lijkvliegen in haar woning. Ze had enkele dagen voor onze komst haar woning verlaten en zou pas terugkeren nadat er beneden was schoongemaakt. Ik kon haar geen ongelijk geven. De geur was intens.

Bij opdrachten van dit kaliber is er ­tijdens het schoonmaken weinig tijd om stil te staan bij het werkelijke overlijden zelf. Ons werk vereist uiterste concentratie. Fouten kunnen we ons niet permitteren. Pas na afloop van de opdracht is er ruimte om alles te laten bezinken en een kleine ronde door de woning te maken.

Toen ik door de woning liep, viel mij als eerste op dat het erg schoon en opgeruimd was. Ietwat vreemd waren de stuk of tien vuilniszakken die her en der in de woning stonden. Mogelijk een teken dat het de laatste tijd niet zo goed met haar ging.

Ze had verschillende posters en schilderijen aan de muren hangen van dieren en natuurlandschappen. Ook stonden er kleine fotolijsten die gevuld waren met zelfgemaakte foto’s van planten en ­bloemen. Nergens waren er foto’s van haarzelf, familieleden, vrienden of zelfs huisdieren te bekennen.

Mijn oog viel op een kalender waarop verschillende namen waren genoteerd. Had ze dan toch vrienden of familieleden bij wie zij nu en dan over de vloer kwam? Toen ik de kalender van dichtbij inspecteerde, zag ik dat het namen waren van bekende personen uit het verre verleden. Er zat geen enkele naam tussen van iemand die zij persoonlijk gekend had kunnen hebben.

Ik vond niks waaruit ik haar identiteit kon afleiden. Het leek erop dat zij zichzelf compleet had weggecijferd. Zelfs de buren wisten niet wat haar voor- of achternaam was. Ze noemden haar gewoonweg mevrouw Dubbeltje.

Zij had deze bijnaam van de buurtbewoners gekregen. Het schijnt dat ­wanneer ze buiten liep, ze altijd naar de grond keek. Alsof ze op zoek was naar een ­dubbeltje. De buren konden erom lachen, ik niet.

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden