Recensie

Als het Wereldkerstcircus ergens op z'n plek is, dan is het wel in Carré (***)

Oscar Carré zit op zijn paard en kijkt uit over de piste. Het portret van de stichter van het theater aan de Amstel heeft de ereplek in de loge bij de 31ste editie van het Wereldkerstcircus. 'Nergens is circus mooier dan in Carré' is al jaren de slogan en daar valt weinig tegenin te brengen: de geur van zaagsel, de piste, de trapeze die al klaar hangt voor zenuwslopende acts, als het ergens op zijn plek is, dan is het wel hier.

Voor de trapezewerkers van The New Flying Girls uit Noord-Korea hing een net. En dat was maar goed ookBeeld anp

Het Wereldkerstcircus is elk jaar de best lopende productie voor Carré. Dat is, tegen het eind van het jaar waarin Circus Renz failliet ging, een opbeurende vaststelling. De topdagen breken dus weer aan. Met dit jaar het 'meest bekroonde programma ooit', aldus het programma.

Organisator Henk van der Meijden reisde ook dit jaar weer af naar de circusfestivals van onder andere Monte Carlo, Parijs, Moskou en Peking om artiesten te verbinden aan zijn Kerstcircus. Nog nooit contracteerde hij daarbij zo veel prijswinnende acts. Bij de selectie kon hij één categorie alvast links laten liggen: wilde dieren mogen sinds september niet meer optreden in een Nederlands circus, dus leeuwen en tijgers vielen buiten de boot. Paarden en honden mogen nog wel. Ze vormen zeker niet het hoogtepunt van dit 31ste Wereldkerstcircus. De zwarte en witte paarden van Florian en Edith Richter draven dat het een lust is, maar spektakel blijft uit. Zestien paarden zijn misschien ook wat veel in de beperkte ruimte die de piste biedt.

Dan is Rosi Hocheggers 'komische' paard Scout beter af, die heeft de hele vloer voor zich alleen, plus een bed waar hij zich gapend op uitstrekt. Erg grappig. Ook haar honden lijken zich, in een ander nummer, prima te vermaken. Een voorwaarde om mee te mogen doen, want volgens spreekstalmeester Tony Wilson moeten de dieren 'net zo veel plezier hebben als de artiesten'. Mooi streven maar hoe je dat vaststelt, wordt daarbij niet uitgelegd.

Er is ook genoeg te beleven buiten de dierennummers. Zoals de Chinese artiesten die in Concerto black & white fantasy de grens opzoeken tussen ballet en acrobatiek, balancerend op elkaars lichaam, op een klein rond plateau boven de piste. En de Russische Anastasia Makeeva die het enthousiaste premièrepubliek de adem doet inhouden door met slechts één voet vast te haken in haar acrobatiekgordijn hoog boven het zaagsel. Zonder net.

Dat hing er wel voor de trapezewerkers van The New Flying Girls uit Noord-Korea. En dat was maar goed ook. Een mislukte zwaai van de ene naar de andere vanger eindigde in het touw. Het had geen invloed op de concentratie, want de drievoudige pirouette en andere sprongen werden daarna vlekkeloos uitgevoerd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden