PlusExclusief

Als alleenverdiener een huurhuis vinden en niet de hoofdprijs betalen: het kan tóch

Als alleenverdiener een fatsoenlijke huurwoning vinden in de stad is een nagenoeg onmogelijke uitdaging. Gelukkig bestaan er ook nog menselijke verhuurders, ontdekte verslaggever Raounak Khaddari (27) na een maandenlange zoektocht.

null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

In je eentje een huurhuis veroveren in Amsterdam betekent al je wensen opzijzetten en pakken wat je pakken kan. Met moeite bemachtigde ik vorig jaar een studio in De Pijp van 28 vierkante meter. Dat er geen wasmachine-aansluiting was nam ik voor lief, net als de badkamer die niet meer was dan een langwerpig hok met douche vóór de wc. Efficiënt voor de huisbaas die maandelijks ruim duizend euro op zijn rekening gestort kreeg, bloedirritant voor mij.

’s Avonds douchen en daarna naar de wc gaan betekende geheid natte voeten. Er was geen balkon, zelfs geen kiep-raam. De studio was klein en ik had me mijn eerste niet-studentenhuis anders voorgesteld. Op z’n minst met één kamer en een echte badkamer, maar dat bleek zonder ­dubbel inkomen onmogelijk.

Alleen ‘echte’ Nederlanders

Ik weet nog dat ik tussen circa vijftig anderen in een ­studio van 29 vierkante meter stond te luisteren naar een makelaar die de verhuurprocedure uitlegde en daarmee de ­regels aan zijn laars lapte. Hij vroeg 350 euro aan zogenaamde contractkosten, iets wat niet mag als je de bemiddelaar geen ­opdracht hebt gegeven. Of de keer dat ik belde om een ­bezichtiging te plannen en donderdag om 14.00 uur de enige optie was. Het was ‘graag of niet’ – het werd ‘niet’, omdat ik het niet kon combineren met mijn werk.

Ook kwam ik niet in aanmerking voor woonruimtes om ­redenen waaraan ik nooit wat zou kunnen veranderen. De ene aanbieder wilde louter expats. Een andere makelaar belde voor de zekerheid nog even na of ik wel écht Nederlands ben. “Dat wil de huiseigenaar graag.” Voor appartementen in het centrum verdiende ik niet het gevraagde aantal keren de bruto huur en zelfs als ik de werkgeversverklaringen en loonstroken van mijn ouders bijvoegde, lukte het niet.

Bescherm je gegevens

Stuur niet zomaar klakkeloos ­persoonlijke gegevens, zoals een kopie van je paspoort, een werkgeversverklaring of loonstroken, door naar ­makelaars. Ook zij moeten zich houden aan de Algemene verordening gegevensbescherming (AVG). Daarin staat onder andere dat ze persoonsgegevens louter mogen verwerken als die strikt noodzakelijk zijn voor dat doel. Heb je gegevens opgestuurd en is het huis niet van jou? Mail de makelaar dan met het verzoek om al je ­gegevens te verwijderen.

Ik had een huis kunnen delen met een vriendin, maar samenwonen met iemand op wie ik niet verliefd ben, zag ik niet zitten. Het hokje in de Gerard Doustraat was van mij; ‘hier blijf ik wonen tot ik ooit ga samenwonen’, zei ik meermaals hardop om mezelf moed in te spreken.

Gelukkig werd ik gesandwicht door de meest fantastische boven- en onderbuurvrouw die ik me kon wensen en had ik al snel een warme band met de postbode, de kleermaker en de man van de wasserette. Wekelijks moest ik immers met een volle zak naar de wassalon. In het begin moffelde ik mijn lingerie nog weg tussen truien, later lag ondergoed zonder gêne boven op een homp kleding.

Etentjes of ­borrels geven kon niet, ook zonder corona, want waar liet ik al die mensen? En uitgebreid koken voor die paar personen op bezoek betekende, zelfs met afzuigkap, slapen in de geur van het diner.

Het was niet allemaal verschrikkelijk. De locatie, zo op de hoek van de Gerard Doustraat en de Frans Halsstraat, was ideaal. Mijn huisbaas reageerde altijd direct op vragen en stond binnen een paar uur in de trapgang de kruipruimte te dichten toen er een dooie rat lag die een rottingsstank verspreidde. Het contractuele recht om elke maand mijn huis te bekijken, liet hij voor wat het was en toen ik na precies een jaar mijn huur opzegde, viel dat ‘rauw op zijn dak,’ maar was hij desondanks blij voor me.

Nu komt een plottwist: er bestaan huisbazen die er niet op uit zijn bewoners maximaal uit te knijpen. Er zijn mensen die zich inspannen om ervoor te zorgen dat ‘gewone Amsterdammers’, zoals een agent, een leraar of een journalist, in een fatsoenlijke woning in de stad kunnen blijven wonen.

Een jaar geleden, toen ik me begaf tussen onfrisse makelaars en geldwolven die schaamteloos misbruik maken van de hoge woningnood, zou ik deze uitspraken niet hebben gedaan. Maar begin dit jaar ontving ik een e-mail met de vraag of ik inmiddels al naar tevredenheid ergens woonde. De huiseigenaar in kwestie had mijn huizenjachtverhaal in Het Parool gelezen. Vorig jaar schreef ik in deze krant uitgebreid over mijn zoektocht naar een huurhuis en de angst dat mijn geboortestad misschien geen plek had voor een alleenstaande zoals ik.

De persoon die me mailde had het stuk bewaard voor het geval er in zijn pand een etage zou vrijkomen. ‘De huurprijs ligt boven jouw oorspronkelijke budget, maar ik denk dat je veel waar voor je geld krijgt,’ schreef de eigenaar, die anoniem wil blijven.

Een e-mail later kreeg ik een beschrijving van het huis. ­Een groot appartement, zeg maar gerust paleis, met een ­balkon, een wasmachineaansluiting, drie kamers en een ­echte badkamer; alles waar ik het afgelopen jaar niet meer van durfde te dromen – echt niet. De huurprijs, een kleine 1600 euro per maand, was te hoog voor mij. Het was een ­fantastische kans, maar na een paar dagen van berekeningen ­maken moest ik toch echt bedanken voor het aanbod. Jammer, maar het was niet anders.

Hoax

Nog geen etmaal later kreeg ik een mail terug: ‘Er zal toch wel een vindingrijke, maar uiteraard legale oplossing zijn die het jou mogelijk maakt op budgettair verantwoorde wijze de woning te betrekken?’

‘Hier blijf ik wonen tot ik ooit ga samenwonen’, zei ik meermaals hardop om mezelf moed in te spreken. Beeld Getty Images
‘Hier blijf ik wonen tot ik ooit ga samenwonen’, zei ik meermaals hardop om mezelf moed in te spreken.Beeld Getty Images

Was ik bereid om daarover na te denken? Zo ja, dan waren er twee belangrijke stappen te nemen: de woning bezichtigen om te kijken of het voldeed aan mijn eisen, en kennismaken om te ontdekken of we het experiment samen aankonden. Was ik bereid met anderen een trappenhuis te delen? Kende ik mijn verantwoordelijkheden? De e-mails waren uiterst vriendelijk, soms wat cryptisch, maar altijd met een uitgestoken hand.

Onderhandel over de huurprijs

Over sommige huurprijzen valt te onderhandelen. Bel daarom altijd de verhuurder zelf en leg je situatie uit. Wie weet levert het een korting op. Ook belangrijk: lees je goed in over je rechten, dan weet je welke (extra) kosten wel en niet gevraagd mogen worden. Twijfel je over bepaalde punten in je huurcontract? Laat die nakijken door een jurist of advocaat of klop aan bij stichting !Woon voor hulp.

Een vriendin met wie ik het nieuws deelde, vroeg of ik zeker wist dat het geen hoax was. “Bestaat dat huis wel echt? Heb je het al opgezocht? Heb je die mensen opgezocht?” Een collega zei gekscherend dat het een manier was om mij te lokken. Gelukkig zouden mijn collega’s me ‘nooit, nooit meer vergeten’ als ik niet meer zou terugkeren van de ­bezichtiging. Mijn bovenbuurvrouw spottend: “Komt er niet nog een etage vrij daar?”

Huurkorting

‘Enfin, als jij denkt: ik zou wel wat van mijn tijd willen ­investeren in dit project, neem contact op,’ schreef de huiseigenaar. Dat deed ik. Nog geen maand na de eerste e-mail liep ik door het huis waar ik nu woon. De ­vorige ­bewoners, een jong stel, leidden me rond. Of ik de vloer wel mooi vond, vroeg mijn toekomstige huisbaas nog.

We eindigden in de voorkamer van de benedenwoning – het huis van de eigenaar – om het contract te ­bespreken. Uit een laatje kwam het opgevouwen krantenartikel dat ik vorig jaar had geschreven. Ik sprak net als in mijn e-mails mijn waardering uit voor de uitnodiging. Zelfs als het op niets zou uitlopen, was ik maar wat dankbaar voor dit warme initiatief en de tijd die erin werd gestoken.

Ik bleef de huiseigenaar en zijn partner bedanken. In de e-mails die volgden, maar ook tijdens de twee ontmoetingen in de maand erna. Het was gemeend, en toch vroeg ik me af of het niet irritant werd. Deze twijfel hield ik voor mezelf.

Tijdens de bezichtiging spraken we over koetjes en kalfjes voor we ter zake kwamen. We kwamen overeen dat welke afspraken we ook zouden maken, ze contractueel werden vastgelegd. De huiseigenaar benadrukte nogmaals dat hij en zijn partner willen dat Amsterdammers in ­Amsterdam kunnen blijven wonen en stelde een huurkorting voor. Die kon ik niet weigeren.

De komende jaren woon ik tegen een voor mij betaalbare prijs in een paleis ergens in het Museumkwartier. Ga ik meer verdienen? Dan ga ik meer betalen. Ga ik samenwonen? Dan vervalt de korting. That’s it.

Tja, ik kan er niet omheen: de meeste mensen deugen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden