Amsterdammer helpt Amsterdammer

Alfonso Gallulo probeert iedereen te helpen – en nu heeft hij zelf een beetje hulp nodig

Alfonso Galullo: ‘Machtige mensen zouden wat vaker moeten komen kijken bij mensen zoals ik.’ Beeld Eva Plevier
Alfonso Galullo: ‘Machtige mensen zouden wat vaker moeten komen kijken bij mensen zoals ik.’Beeld Eva Plevier

Op veel plekken in Amsterdam wonen mensen in armoede. Met hulp van Paroollezers laat de stichting Amsterdammer helpt Amsterdammer wekelijks een wens in vervulling gaan. Vandaag: Alfonso Gallulo vraagt 300 euro voor een nieuwe telefoon, zodat hij met zijn zus in Italië kan bellen.

Jessica Kuitenbrouwer

“Ik ben net zo oud als de koning,” zegt Alfonso Gallulo (52) lachend. “En wat zou ik graag eens met die man praten, als het kon.” Waar hij dan over zou praten met Zijne Majesteit? “Over hoe de zaken verdeeld zijn in de wereld. Er is zo veel te vergeven en toch zijn er mensen die alles hebben en mensen die helemaal niks hebben. Daar zou ik met hem over willen kletsen. Ik denk dat dat rechtvaardiger kan. Machtige mensen zouden wat vaker moeten komen kijken bij mensen zoals ik, zoals wij hier in Zuidoost.”

Gallulo roert in zijn koffie. Hij is een beetje nerveus, waarschijnlijk omdat hij de volgende ochtend, na anderhalf jaar op de wachtlijst te hebben gestaan, eindelijk geopereerd zal worden. “Mijn dikke darm is als het ware ontploft. Toen dat gebeurde, ben ik wel meteen geopereerd en behandeld, maar deze operatie, die veel van de complicaties die ik nu heb zou kunnen oplossen, werd door corona telkens maar uitgesteld. Heel somber werd ik daarvan.”

Erop uit om te dansen

Mede omdat Gallulo juist graag in de weer is, vertelt hij. “Ik werk als vrijwilliger bij boerderij Lindenhoff en wandel graag. En ik heb de hele dag muziek aan staan – als ik de cd-speler aan de praat krijg tenminste. Ik heb muziek van alle genres, maar van disco hou ik het meest. Daar kun je goed op dansen,” zegt hij verlegen lachend. “Toen ik naar Nederland kwam had ik de droom om misschien wel te kunnen werken als zanger of danser.”

Gallulo werd geboren in Amsterdam, in het Wilhelmina Gasthuis, maar verhuisde als dreumes met zijn Italiaanse vader naar een dorpje in Puglia. Op zijn twintigste wilde hij zijn moeder leren kennen en kwam hij naar Amsterdam, om nooit meer weg te gaan. “Waar ik vandaan kom in Italië, dat is heel ouderwets. Amsterdam vond ik heel spannend, maar ik voelde me er meteen thuis.”

Zijn eerste tijd in het Amsterdam van de vroege jaren negentig was een gelukkige tijd. Gallulo werkte bij het Marriott Hotel in de keuken en de wasserette en trok er veel op uit, om te dansen. Maar na een jaar of vijf in Amsterdam begon hij angstig te worden. “Ik trek me heel veel aan van wat er in de wereld gebeurt. In die tijd maakte ik me vooral erg zorgen over de situatie in Irak en Iran. Uiteindelijk kreeg ik een psychose en durfde ik niet meer naar buiten. Ik had het gevoel alsof de hele wereld op slot was gegaan voor me.”

Mensen helpen waar hij kan

Over wat er allemaal precies is gebeurd in ‘zijn zieke jaren’ praat hij niet graag. Hij weet het ook allemaal niet meer zo goed. Hij vertelt dat hij is opgevangen door HVO-Querido en een tijd in de keuken van de dagbesteding DAC Reigersbos heeft gewerkt, waar hij heel goed heeft leren koken (‘Ik ben Ratatouille in de keuken. Ik kan alles maken!’), maar veel van die tijd is ook een beetje een waas voor hem. Wel weet hij dat de grootste ellende een jaar of vijf heeft geduurd. Sindsdien gaat het beter met hem, maar echt helemaal de oude is hij nooit meer geworden. “Ik trek me nog steeds heel veel aan van wat er in de wereld gebeurt. Nu met de oorlog in Oekraïne ben ik wel weer angstig.”

Tegenwoordig leeft Gallulo een wat rustiger leven. In 2002 kreeg hij een woning toegewezen in Gaasperdam en die bevalt hem nog steeds goed. Bovendien probeert hij een positieve invloed te hebben op zijn buurt door de mensen om hem heen te helpen waar hij kan.

Helaas werd daar een paar maanden geleden lelijk misbruik van gemaakt. Een groepje jongens uit de buurt deed alsof ze zijn hulp nodig hadden en jatte toen zijn mobiele telefoon. Nu kan hij niet meer videobellen met zijn zus en tante in Italië. Een bijdrage voor een nieuwe smartphone zou daarom voor Gallulo, die buiten zijn Italiaanse familie niet zo veel sociale contacten heeft, veel betekenen.

Stuur uw reactie met vermelding van telefoonnummer naar aha@parool.nl. Meer info: amsterdammerhelptamsterdammer.nl

Lindenhoff

Boerderij Lindenhoff in Baambrugge kweekt en verkoopt streekproducten en lokale delicatessen aan horeca en in hun ‘marché’. Naast de boerderij heeft Lindenhoff de Open Tuin, waar onder begeleiding mensen met een grote afstand tot de arbeidsmarkt werken. In de tuin wordt met de seizoenen mee geteeld: in de winter worden er bijvoorbeeld wortelen, spruitjes en boerenkool geteeld en in de zomer telen ze eetbare bloemen en fruit in speciale kassen. Alfonso Gallulo gaat vijf dagen per week naar de dagbesteding van de Open Tuin. Hij helpt daar bijvoorbeeld met zaaien, wieden en het uitmesten van de koeienstallen.

De wens van vorige week

Hannali Colina verhuisde van Aruba naar Nederland voor betere zorg voor haar dochter. Vorige week vroeg ze in deze rubriek een bijdrage voor een bakfiets. Paul Lucassen doneert.

Hannali Colina (42) verkocht afgelopen zomer haar ouderlijk huis op Aruba in de hoop een nieuw leven op te bouwen in Nederland met haar twee kinderen. Haar dochter Jo-Annabella (14) is meervoudig gehandicapt en kreeg op Aruba niet de zorg die ze nodig heeft. Het geld dat de verkoop van haar huis opleverde maakte Colina over naar een achterneef uit Rotterdam, die haar zou helpen met het vinden van een huis.

Helaas bleek bij aankomst in Nederland dat Colina was opgelicht. “De droom van een nieuw leven, een beter leven, viel in duigen op Schiphol. Mijn neef kwam niet opdagen, geld weg,” vertelde ze vorige week in deze rubriek.

Inmiddels verblijven Colina en haar kinderen in een opvanghuis van HVO-Querido in Zuid en kan Jo-Annabella naar speciaal onderwijs in Nieuw-West, wat heel goed is voor haar. Alleen raakt ze nogal overprikkeld van de lange rit in het ov. Daarom vroeg Colina om een bakfiets.

Paul Lucassen (56) beweegt zelf ook het liefst per fiets door de stad en begrijpt de wens van een bakfiets dan ook goed. “Wat een pech heeft Hannali gehad, maar ook wat een doorzetter is ze voor haar kinderen. Ik vond het mooi om te lezen dat de extra zorg nu al zo’n positief effect heeft op Jo-Annabella.” Lucassen doneert wat extra voor een goed slot en de eerste onderhoudsbeurt.

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden