Plus

Akoestisch en solo is John Mayer op zijn best

John Mayer heeft het geprobeerd zo divers mogelijk te maken, maar trapt toch in een aantal valkuilen.

John MayerBeeld anp

John Mayer is een artiest die is gebouwd als een Amerikaanse Chevy: betrouwbaar, degelijk en ergens ook een tikje suf.

Ook zijn nieuwe album The Search For Everything is weer een smetteloos samenraapsel van pop, country, folk en blues, waar Mayers kwaliteiten als songschrijver en gitarist nergens te wensen overlaten, maar ook nergens daadwerkelijk prikkelen of verrassen.

Zijn tumultueuze liefdesleven vol celebrityvriendinnen als Taylor Swift en Katy Perry steekt daar schril bij af: het lijkt wel alsof al die zelf uitgelokte roddelbladschandalen zijn muzikale keurigheid enigszins moeten compenseren.

Dat zou voor een begenadigd muzikant als Mayer niet nodig moeten zijn. Hij zou kunnen beginnen om niet steeds voor producers te kiezen die zijn toch al ongevaarlijke liedjes onderdompelen in een palinggladde marinade, want dat gebrek aan rafels en randjes doet Mayer soms vervaarlijk overhellen naar saaiheid.

Live lost dat probleem zich dankzij zijn band voor een groot deel vanzelf op. Maar hoewel Mayer het vanavond zo divers mogelijk heeft proberen te maken, trapt hij toch in een aantal valkuilen.

Met het mild funky eerste nummer Moving On And Getting Over en het in het verlengde daarvan liggende Help­less is niets mis: het is volstrekt ongevaarlijke middle of the road-muziek waar je je geen buil aan kunt vallen. Het oudere Who Says ontroert in al zijn getokkelde eenvoud: het is zo'n typisch warm, reflectief nummer dat instant vertrouwd aandoet en waar Mayer zo goed in is.

Een nummer als het nieuwe Love On The Weekend is daarentegen echt zesjesmateriaal: een flets voortmeanderend wegwerpdingetje met een refrein dat dermate weinig om het lijf heeft dat het vervliegt als ether.

John Mayer

Gezien 2/5
Ziggo Dome

Ook heeft Mayer de neiging nummers te ornamenteren met ellenlange gitaarsolo's die weliswaar virtuoos zijn, maar ook weigeren opwindend te worden: ze worden zo steriel uitgevoerd dat het lijkt alsof je naar een demonstratie in een gitaarwinkel zit te kijken.

Bij het gedeelte met zijn John Mayer Trio gaan de remmen - John Mayergewijs dan - los, maar uiteindelijk doet al dat showy gesoleer vooral denken aan een stel sportschooljongens die elkaar hun spierballen laten zien: ietwat vermoeiend.

Eigenlijk schittert Mayer het meest als hij, tegen een prachtige achtergrond van een Japanse bloesemtuin, een aantal nummers akoestisch en alleen uitvoert. Aanvankelijk twijfelde hij of hij oude hit Your Body Is A Wonderland zou spelen, wegens de moeilijke verhouding die hij daarmee heeft, maar na afloop is hij terecht tevreden. 'Ja, mooi nummer, constateert hij. Inderdaad: mooi nummer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden