PlusInterview

Acteur Gijs Blom: ‘Ik heb mijn koppigheid aan de kant gezet’

Acteur Gijs Blom (23) is van jongs af aan te zien in tal van producties. Na een periode waarin niets leek te lukken, kreeg hij een rol in de Netflixserie The Letter for the King.

‘Op de Toneelschool was elke scène het begin van een enorme berg kritiek.’Beeld Ernst Coppejans

Gijs Blom zat op het kantoor van Netflix in Amsterdam en keek op een laptop naar de eerste viewing van The Letter for the King – de serie op basis van Tonke Dragts De brief voor de koning waarin hij slechterik prins Viridian speelt. Ook al was het de onaffe versie waaraan alle special effects nog moesten worden toegevoegd: Blom kon wel door de grond zakken uit schaamte over zichzelf. “Ik zag een scène waarin ik iemand zogenaamd intimiderend aan moet kijken, terwijl ik mijn hand door een kaarsvlam haal en uiteindelijk die vlam in mijn hand doof. Nou, ik zag alleen maar een of andere mafkees die bloedserieus staat te hannesen met twee fietslampjes in zijn hand. Ik heb het verkloot, dacht ik.”

Hij onderschatte echter hoezeer zo’n serie leunt op de nabewerking. De uiteindelijke versie heeft hem overtuigd. “Ik had het ontbreken van de effecten gewoon ­helemaal geprojecteerd op mezelf. Uiteindelijk was het heel gaaf. Deze serie had ik ook wel willen zien toen ik in groep 8 zat.”

De vraag is of Blom daar destijds tijd voor had gehad, want toen hij in groep 8 zat, speelde hij meer dan vijftig keer de rol van de kleine Ciske in de musical Ciske de Rat. Daarna volgde gedurende zijn middelbare school een indrukwekkende lijst rollen in tv-series en films, waaronder Sonny Boy, Nena en de telefilm Jongens. Voor die laatste rol werd hij als 17-jarige genomineerd voor een Gouden Kalf voor Beste Acteur.

Als hij nu – 23 jaar oud, vierdejaars student aan de Amsterdamse Toneelschool en Kleinkunstacademie – terugkijkt op al die filmervaring die hij als jonge jongen opdeed, zegt hij dat het ‘zeker niet ideaal’ is gegaan.

Het klinkt als de start van een veelbelovende carrière. Wat is daar niet ideaal aan?

“Het heeft dingen moeilijker gemaakt. De ene dag was ik op een set met allemaal volwassenen die mij als gelijke zagen, de volgende dag was ik op school en moest ik ophouden met wippen op mijn stoel, alleen omdat de docent dat zei. Ik werd er niet opstandig van – ik ben juist vrij timide en verlegen – maar het veroorzaakte een soort kortsluiting in mijn hoofd. Ik vond het moeilijk die switch te maken. Ook vond ik het lastig me een houding te geven als een docent een goedbedoelde opmerking maakte als ik ­bijvoorbeeld met een interview in de krant stond. Ga je genieten van dat compliment of ga je er juist heel nonchalant over doen omdat je niet wilt opvallen? Ik was daar veel mee bezig in mijn hoofd.”

Stel dat je zelf ooit een kind krijgt dat ook zo jong wil acteren, houd je het dan tegen?

“Hm. Nee, al zou ik het wel willen reguleren, zoals mijn ouders ook altijd hebben gedaan. Zij hebben ervoor gezorgd dat ik alleen maar in goede films heb gespeeld waar het draaide om het verhaal, en waar ik niet werd gekneed tot een of ander kindsterretje. Dus nee, ik zou het niet tegenhouden, denk ik.”

Ondanks al die moeilijke dingen die je net beschrijft?

“Ja, maar álles in het leven levert moeilijke dingen op. Het is niet mijn bedoeling een meelijwekkend verhaal op te hangen. Ik mag echt hard in mijn handjes knijpen voor alle kansen die ik heb gekregen en ik vond die producties fantastisch om te doen. Het maakte me ergens ook trots en zelfverzekerd.”

Na de middelbare school ben je meteen fulltime gaan werken in de filmwereld. Beviel dat?

“Sinds de tweede klas was ik aan het wachten tot dat moment. Dan zou ik écht los kunnen, zonder bij het biertje na afloop van een draaidag te hoeven zeggen: sorry, ik moet naar huis, want ik heb morgen een toets. Alleen bleek het in werkelijkheid anders te zijn dan gedacht. Ik werd steeds vaker gecast voor volwassen rollen, maar merkte dat mijn vaardigheden niet mee ontwikkelden.”

“Ik had nog nooit een acteerles gehad, al mijn ervaring was werkgerelateerd. Zo had ik een trucje qua tekstbehandeling. Ik leerde mijn tekst niet, blufte me door de eerste doorloop heen en in de tien minuten voordat de échte opname begon, stampte ik in een adrenalinestoot de zinnen erin. Dat deed ik omdat ik dacht dat de tekst zo natuurlijker overkwam, maar met dat trucje kwam ik als volwassene niet meer weg. Ik had steeds meer dagen van frustratie, was totaal onzeker over wat ik deed en was ook de lol erin kwijt.”

Heb je toen getwijfeld of je een ander vak moest kiezen?

“Daar was geen ruimte voor in mijn hoofd. Ik ben zo opgegroeid met het idee dat acteren hét ultieme is. Ik keek altijd naar mijn moeder (actrice Marloes van den Heuvel, red.), ging naar haar musicals, heb toen film ontdekt en wilde niets anders meer dan dat. Die wens zat zo diep dat ik niet kon accepteren dat dit het misschien toch niet zou zijn. Als een soort noodgreep heb ik toen auditie gedaan voor de Toneelschool. Het engste dat ik ooit heb gedaan.”

Waarom eng? Je had waarschijnlijk meer acteerervaring dan al die andere auditanten bij elkaar.

“Ja, maar op een set staan is totáál anders. Daar ben je met een team bezig met een gezamenlijke performance. Terwijl zo’n auditie veel meer twee kampen is: jíj moet iets brengen en zíj zitten achterovergeleund van ‘laat maar zien wat je kunt’. Ik voelde helemaal niet dat ik een voorsprong had. Ik voelde me juist de meest ondergekwalificeerde jongen die daar rondliep en dacht – zonder valse bescheidenheid – oprecht dat ik niet goed genoeg was om aangenomen te worden.”

Toch werd je aangenomen. Hoe was die eerste tijd?

“Ik was naar die school gegaan om zelfvertrouwen te winnen, maar eigenlijk raakte ik het alleen maar meer kwijt. Ik was gewend dat een regisseur ‘mooi!’ zegt na afloop van een scène en daarna weer doorgaat met het opnameschema. Hier was elke scène het begin van een enorme berg kritiek. Dat was heel goed voor me, als ik er op terugkijk – maar ik vond het toen wel moeilijk en confronterend.”

“In diezelfde periode was ik met nieuwjaar in Berlijn, waar ik in een club een piep in mijn oren opdeed die nu nog steeds niet weg is. Tinnitus. Daardoor raakte ik regelmatig in paniek en vond ik het eng om naar bed te gaan, omdat ik dan opgesloten zat met die piep in mijn hoofd. Toen was ik... ik vond het gewoon echt niet meer leuk. Totdat ik een filmpje zag over het dunning-krugereffect.”

Wat is dat?

“In dat filmpje legden ze het uit in een grafiek met als voorbeeld het fotografievak. Stel, je begint met fotograferen, dan weet je daar nog niks vanaf. Maar al snel gaat het beter, je maakt stappen en denkt: hee, ik kan het. Totdat op een gegeven moment de deur opengaat naar wat fotografie écht inhoudt: een oneindig landschap aan kennis en mogelijkheden. Dan gaat die grafiek zo – prrrrttt – helemaal naar beneden, zie je opeens alles wat je fout doet en zakt je zelfvertrouwen.”

“Ik zag dat filmpje en dacht alleen maar: wohow, dit ben ik! Ik snapte opeens waar ik doorheen ging. Uiteindelijk gaat de curve namelijk na die dip weer omhoog, als je maar blijft leren. Vanaf toen heb ik mijn koppigheid aan de kant gezet en ben ik fouten gaan zien als leermomenten. Dat voelde zo ontzettend bevrijdend. Een paar maanden later heb ik die tape opgestuurd voor The Letter for the King en weer een maand later zat ik in Nieuw-Zeeland voor de opnames.”

Hoe voelde dat?

“Die rol was voor mij een ultiem gevoel van bevestiging. Zo’n vette serie, over het verhaal dat mijn pa me nog heeft voorgelezen. Met middeleeuwse kostuums, green screens, letterlijk aan de andere kant van de wereld. Ik was er trots op en dat was heel lang geleden.”

Terwijl je dus bij die eerste viewing nog dacht dat je het had verkloot?

“Klopt. Het blijft soms zoeken naar een balans. Ik kan nog steeds onzeker zijn – dat is een understatement, haha, ik ben de hele tijd onzeker – maar ik hoop er in de toekomst iets beter mee om te kunnen gaan. Dat ik zo’n fietslampjesscène niet op mezelf betrek, maar hem kan zien in het grotere geheel van het project. Dat zou mooi zijn.”

In 2021 is Gijs Blom te zien in de films De slag om de Schelde en Dead & Beautiful.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden