PlusProefwerk

Achter Mr. & Mrs. Watson zitten tragische helden (6,5)

Bij Mr. & Mrs. Watson willen ze de gast verbazen door op dierlijke producten gebaseerde heerlijkheden plantaardig uit te voeren. Een even geweldig als kansloos streven.

Mr. & Mrs. Watson staat bekend om de vegakaasjes.Beeld Eva Plevier

Ik houd erg van levende dieren, en vraag me steeds vaker af hoe lang we andere wezens nog kunnen blijven gebruiken alsof ze grondstoffen zijn. Ondanks alle mogelijke discussies over de beperkte impact van lijden op een wezen dat pijn niet kan overdenken: als je melk drinkt, scheid je een kalf van haar moeder. Hoewel een moederkoe zich geen leven lang zal blijven kwellen met herinneringen aan zo’n moment, maakt dat het moment niet minder verschrikkelijk. Een ontwikkelde soort doet zoiets een minder doorontwikkelde soort niet aan.

Visserij en veeteelt putten onze aarde uit, terwijl een ecologisch verantwoorde overvloed aan eten voor een veganistische mensheid denkbaar is. Daarnaast vind ik de veganistische keuken interessant omdat de mooiste gerechten vaak ontstaan als een chef gedwongen wordt om zonder de makkelijke pleasers (als zuivel, vlees en vis) te werken.

Dan moet hij óf zijn hele manier van werken omgooien en gerechten maken zonder dierlijke hoofdrol, óf hij moet een plantaardig alternatief vinden voor die dierlijke ­hoofdrol. In het tweede geval kunnen de gasten blijven bestellen wat ze altijd bestellen, maar aanvaardt de chef de bijna onmogelijke opgave dierlijke producten zo goed mogelijk na te bootsen.

Prettig buurtcafé

Met die opgave zadelden de dames en heer achter restaurant Mr. & Mrs. Watson zich op, en dat maakt ze tragische helden, omdat een kenmerk van een goed restaurant juist is dat het geen concessies doet aan de kwaliteit, de échtheid van de ingrediënten.

Het wegens corona uitgebreide terras van Mr. & Mrs. ­Watson op de mooie Linnaeuskade zit bij onze aankomst al vol, en binnen treffen we een prettig buurtcafé waarin flink wat tafels zijn weggehaald om de gasten goed te spatiëren. We worden vriendelijk aan drankjes geholpen en onze keus van de kaart wordt vergemakkelijkt doordat ze een shared dining ‘borrelplank’ ­bieden waarop bijna alle items terug te vinden zijn (34,50 euro p.p. inclusief dessert).

Op onze plank treffen we als eerste de vegakaasjes waarom ze hier bekend staan, en die ze ook via een webshop aanbieden. De kaasjes worden gemaakt van gemalen cashewnoten en verschillende smaakmakers, waarvan de ‘camembert’ met heuse witschimmelkorst het meest opvalt. Knap gemaakt en de schimmelsmaak zit er goed in, maar verder proef je bij deze en de andere kaasjes toch vooral hun smaakmakers. Op basis van cashew is er ook een interessante en behoorlijk rijke kaasfondue met gin en tuinkruiden, maar het frisse kantje dat aan fondue van echte kaas met wijn zit ontbreekt.

Mr. & Mrs. Watson

Linnaeuskade 3
1098 BC Amsterdam
do-zo 12.00-23.00 uur
020-2619360
www.watsonfood.com

Gravad carrot

Ook in de paddenstoelenpaté, die vlezig aandoet maar natuurlijk leverigheid mist, zit cashew. Zo’n grote ­hoeveelheid gemalen zaden (cashews zijn geen noten) valt wel al snel zwaar op de maag. Ons slaatje met citroen-tahinadressing is prima, maar mist haar namaakparmezaan.

Onze seitanworst smaakt vooral naar sojasaus en is nogal droog. Fijn en licht vergeleken met de klassieke vleeshoudende variant is de chili sin carne van bonen, paprika, ui en cacao met aardige ‘cheddarsaus’. De quiche met aardappel, asperge en sojaroom smaakt aardig, maar doet meer denken aan een Spaanse tortilla. Smaaktechnisch leuk gevonden is de gravad carrot, gemarineerde peen met dille gegaard in zoutkorst. De ­vegan-aioli doet van alles wat we ­proeven nog het minst onder voor het echte werk, maar een vreemde tegenvaller is het ­meegeleverde dorre fabrieksbrood, dat toch als enige the real thing kon blijven.

Papierige smaak

Als desserts proeven we ­tiramisù en chocoladefudge, waarbij die laatste – met plantaardige boter – goed in de buurt komt van het origineel. In de tiramisù valt vooral de gebruikte sojaroom op, die de structuur van geslagen eiwit heeft en de ongulle papierige smaak van sojamelk. Misschien is het geen goed idee om desserts die sterk op romigheid leunen na te maken met plantaardige ­producten.

Ik bewonder dit waardevolle initiatief en vind de producten waarmee de Watsons komen knap en interessant, maar als je ervoor kiest imitaties van bestaande dierlijke producten te serveren, word ik gedwongen te vergelijken.

Mijn conclusie is dan dat de aangeboden veganversies de matigste supermarktversie van hun origineel niet overstijgen. Waarom dan niet een aantal gerechten op de kaart zetten die van zichzelf heerlijk zijn en geen dierlijke ingrediënten bevatten? Geroosterde groene asperges met amandelen en olijfolie, groentesoep, gepofte aubergine met gegrilde polenta, een sorbet met verse fruitsalade als ­dessert?

Cijfer: 6,5

Best

De chili sin carne is een prettig licht, sappig en smaakvol gerecht.

Minder

Desserts die zo afhankelijk zijn van romigheid als tiramisù zou je misschien niet zuivelloos moeten bereiden.

Opvallend

Mr. & Mrs. Watson belooft dat ze voor elk geserveerd gerecht een boom planten en dat er voor elke liter water die ze ­schenken duizend liter schoon drinkwater in een ontwikkelingsland gerealiseerd wordt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden