PlusInterview

Abel van Gijlswijk is frontman van Hang Youth: ‘Onze nummers zijn niet zomaar wat geschreeuw, de woorden zijn goed afgewogen’

Abel van Gijlswijk: ‘De wereld staat in de fik en niemand doet er iets aan.’ Beeld Lin Woldendorp
Abel van Gijlswijk: ‘De wereld staat in de fik en niemand doet er iets aan.’Beeld Lin Woldendorp

De Amsterdamse punkband Hang Youth is terug – en hoe. Kaarten voor het Paradisoconcert van komende week waren in 48 uur uitverkocht. Frontman en ‘rebel’ Abel van Gijlswijk: ‘Onze nummers zijn niet zomaar wat geschreeuw, de woorden zijn goed afgewogen.’

Sara Luijters

Op weg naar een optreden in Haarlem, met de zus van de drummer achter het stuur, schieten de achterbankgesprekken van de vier leden van de Amsterdamse punkband Hang Youth alle kanten op. Van het bouwen van ‘kankergrote hotels’ versus meer sociale huurwoningen, de Zuidas die in de fik moet (niet toevallig het thema van hun nummer Leg de Zuidas in de as) tot ‘neukfeesten’ in Heerhugowaard.

De muziekkeuze van de vier – frontman Abel van Gijlswijk (31), gitarist Kaj Bos (31), drummer Nout Kooij (32) en bassist Ben Kraak (33) – is al even eclectisch. Er wordt meegezongen met de nieuwste van Adele, Easy on Me, Donnie en Rene Frogers hit Bon gepakt, We Don’t Dance van rapper M24 en Champagne Supernova van Oasis. Als de bus is geparkeerd bij de backstagedeur van Patronaat, belt de gitarist aan: “Goedenavond, DHL hier, met een ­pakketje ROCK.”

In de kleedkamer worden onophoudelijk joints opgestoken en flesjes bier geopend (‘hoezo is er geen Hennessy, dat staat toch op onze rider?’). De onderkoelde grappen zijn niet van de lucht; dat de mannen elkaar al langer kennen dan ­vandaag – drie bandleden zaten bij elkaar op de middelbare school in Amsterdam-Noord – spat van alles af.

Het optreden van vanavond is de start van een door corona uitgestelde tournee met zestien optredens, waarvan de helft is uitverkocht. Met als klapper het optreden in de grote zaal van Paradiso op 13 november; de kaarten waren binnen 48 uur ­uitverkocht.

Onomwonden

Hang Youth bewijst dat punk anno 2021 nog lang niet dood is, maar springlevend. Van Gijlswijk snapt wel waarom. “De wereld staat in de fik en er is niemand die er iets aan doet, zo voelen veel mensen het. Ze vinden het fijn dat er er weer iemand is die alle shit hardop zegt die politici niet uitspreken, en ook in de muziek was geen hard geluid meer te horen, zo van: stop, fak dit!”

De nummers laten inderdaad aan ­duidelijkheid niets te wensen over. Ze gaan over het koningshuis (De vorst lijkt op een worst), Rutte (Ik geef een nier voor geen Rutte 4 en Twee Kamers en niet één goed idee), complotdenkers (Je hebt allang een kk grote chip in je zak) en kapitalisme (Het K-woord).

“Wij maken weer onomwonden statements, met catchy muziek en meezingbare leuzen zeggen we alles wat iedereen wilde horen. Ik zette de tracklist op Instagram en die ging al viral. Dat het zo leip zou worden, hadden we niet verwacht, maar het is duidelijk dat we iets geraakt hebben. Onze fans, de jonge mensen, zitten straks met de gebakken peren als de wereld in elkaar stort. Zij kunnen geen huis kopen, hebben geen pensioen en geen leefbare planeet als wij straks dood zijn. Alles wat we mee willen geven, zit letterlijk in de muziek, dat is vrij helder. En als er straks weer iets nieuws gebeurt, spelen we daarop in.”

De band is opgericht en ook weer gestopt in 2015, nadat ze in een maand tijd vier albums dropten. Eind 2020 kwamen ze terug; Hang Youth ontplofte meteen via livestreams en Spotify. Ze werden uitgenodigd op radio, tv en YouTube-kanalen en zouden deze zomer op alle grote festivals staan. Uiteindelijk konden ze alleen live optreden tijdens een afzetting van de ­Zuidas door Extinction Rebellion en bij het Woonprotest in het Westerpark. “Dat optreden was wel een Hitkrant-­postermoment,” zegt Van Gijlswijk.

‘Alles wat ik doe en zeg komt vanuit mijn hart en is gemeend.’  Beeld Lin Woldendorp
‘Alles wat ik doe en zeg komt vanuit mijn hart en is gemeend.’Beeld Lin Woldendorp

Doe Maar-zanger Henny Vrienten nodigde de band uit om samen met hem op te treden op nationale tv. Vrienten roemde frontman Abel van Gijlswijk als ‘the last rebel on stage’. “Hij heeft iets wat wij allemaal zo’n beetje kwijt zijn geraakt: vechtlust en een wakkere kijk op de samenleving.”

Van Gijlswijk zat sowieso niet stil ­tijdens de coronaperiode. Met zijn eigen label Burning Fik, dat hij runt samen met Faberyayo van De Jeugd van Tegenwoordig, bracht hij vijf albums uit, waaronder onlangs nog zijn eigen solo-rapalbum. De meeste video’s en het artwork voor het label levert hij zelf. Hij speelde een Amsterdamse hosselaar in de oorlogsfilm De Oost van Jim Taihuttu, die dit voorjaar uitkwam. Hij bracht samen met schrijver en filmregisseur Kevin ­Boitelle een novelle uit over complotdenkers, Paarden voor iedereen. Voor volgend jaar staat er een solo-theatershow op het programma, in de Kleine Komedie.

Pirouettes

Een paar dagen voor het optreden in Haarlem nam Van Gijlswijk een video op in een voormalige munitiefabriek. De clip komt bij het nummer Meester Sun Tzu Zegt van zijn solo-rapalbum. “Ik wilde altijd al eens een dansvideo opnemen. Je weet toch, dat nummer Human, met ‘are we human, or are we dancer’? Ik ben een dancer, dat gevoel heb ik tenminste. Samen met choreograaf Thomas Bos van het Utrechtse danscollectief 155 heb ik tijdens corona vet veel op een choreo geoefend, maar ik voel me er nog niet helemaal zeker over.”

In de video laat Van Gijlswijk zijn innerlijke ballerina los en draait hij wat onwennig maar vol overgave pirouettes rondom een kartonnen anarchisten- en yinyangteken, gemaakt door kunstenaar Joeri Woudstra.

Van Gijlswijk is zelfverklaard anarchist: “Het kan mij niet links genoeg zijn – en links genoeg, dat is wat mij betreft anarchie. Niet de Marvel-comics-achtige einde-der-tijdenvorm van totale chaos, maar juist die van een zelfredzame, sociale maatschappij, waarbij er geen macht door de staat nodig is. Ik zie ook wel in dat de machtsstructuren niet in een keer weg kunnen vallen, dan wordt het chaos, en het betekent ook niet dat er geen handel meer is, alleen de manier waarop het wordt georganiseerd is anders. De machtsstructuren op klein niveau organiseren, dat bereik je door dingen te steunen die momentum hebben.”

Abel, backstage in Patronaat. Beeld Lin Woldendorp
Abel, backstage in Patronaat.Beeld Lin Woldendorp

Recent mengde hij zich in het vaccinatiedebat door een kort essay op zijn Instagram te plaatsen, over waarom hij niet eens is met het coronabeleid, maar zich toch heeft laten vaccineren. De commentaren waren niet van de lucht. ‘Ik vind die QR-code ook kankerdom, maar daar gaat het niet om, het gaat erom dat we de fascisten die de discussie nu kapen nooit een podium moeten geven. Ik ben tegen alle autoriteit, en ja, Rutte is een engerd, met zijn Mussolinitheorie over het versmelten van democratie en kapitaal. En ja, ik vind ook dat big pharma misbruik maakt van de situatie, het zijn kankerboeven. Ik heb er zelf lang over nagedacht of ik me ging laten vaccineren. Prik mij maar lek, vind ik naïef gedacht. Wat we alleen niet moeten willen is een situatie creëren waarin iedereen die nu níet op Rutte wil stemmen, plotseling op Baudet gaat ­stemmen.’

“Mensen snapten niks van die post,” zegt Van Gijswijk. “Want ik was toch juist tegen de overheid en opeens ben ik ervoor? Sommigen noemden me een slaaf van het systeem. Dat is zo zwart-wit. Ik ben er wel van geschrokken dat mensen niet langer dan tien seconden over dingen lijken na te denken. Ook over die vet korte nummers van ons moet je juist nadenken; het is niet zomaar wat geschreeuw, de woorden zijn goed afgewogen.”

De Hang Youth-voorman groeide op in Noord, net als zijn ouders en grootouders. “Noord is verpest door de yuppen en door de gemeente, die een soort afgekloven kippenbotjes die kant op gooien en van alles uit de grond stampen zonder hart: hier hebben jullie een fakking lelijke bioscoop sukkels, veel plezier ermee!’ Tegenwoordig woon ik in een voormalige gekraakte woongroep in het centrum. Het hele gebied is er nog dankzij de kraakbeweging, dat maakt de buurt ook zo mooi. Als het aan de gemeente had gelegen, was alles platgegooid en waren er kankerlelijke kantoorpanden gekomen.”

Zijn jeugd in Noord heeft Van Gijlswijk gevormd: “Ik ging er om met alle soorten mensen, arm en rijk, zwart en wit, van alle geloven en overtuigingen. Daardoor weet ik dat we allemaal mensen zijn en dat je niemand over één kam moet scheren. Op school ging ik ook niet met mensen uit een kliek om. Als ze maar van een beetje rellen hielden, dat was het belangrijkste.”

Het was op die school, het Damstede Lyceum, waar hij Kaj en Nout ontmoette. Later, aangevuld met Ben, zouden ze Hang Youth beginnen.

Luie media

Kiezen tussen punk, rap, acteren of schrijven doet hij niet. “Ik zie niet in waarom ik dingen niet zou doen als ik het vet vind. Ik geloof dat ik alles kan doen, zolang ik het met liefde doe. Zelf noem ik me geen punkzanger of rapper, ik vind het ook lui van de media dat ze artiesten altijd in een hokje willen stoppen. Als iemand een gay rapper is, gaat het narratief alleen nog maar daarover, en niet meer over de muziek waar het écht over zou moeten gaan.”

In de teksten van Hang Youth wordt nooit naar beneden getrapt. “Alleen omhoog en af en toe opzij. Er kleeft iets aan mij dat ik dingen alleen maar ironisch zou bedoelen, vooral met mijn rapdingen, maar alles wat ik doe en zeg komt vanuit mijn hart en is gemeend. Het is wel grappig, maar het is géén grap.”

Wat hij niet wil zijn is een martelaar: “Ik wil bijdragen aan veranderingen in de wereld. Met een postercampagne van Paradiso eisten we deze zomer met Hang Youth nog ‘de onmiddellijke verbetering van alles, binnen 24 uur,’ maar ik ben zelf ook niet vrij van hypocrisie. Ik heb nu mijn oog laten vallen op een geile Porsche en ik eet ook weleens vlees, maar zo min mogelijk. Binnen het kapitalisme bestaat ook geen ethische vorm van consumeren en leven, de vraag is in hoeverre je er wel of niet in meegaat. Over het algemeen probeer ik zoveel mogelijk het goede te doen en m’n keuzes voortdurend af te wegen. Tot de hele shit straks afbrandt, de Zuidas als eerste.”

Kanten lingerie

Deze avond in Haarlem staat Hang Youth op het punkfestival Kliko Fest, meteen na een illusionistenduo met een halfnaakte assistent die confetti uit zijn minuscule leren slipje tovert. Van Gijlswijk verruilt backstage zijn zwarte hoodie voor een wit XL-shirt met de afbeelding van een vrouwenlichaam in kanten lingerie. “Het criterium voor mijn podiumoutfit? Als het maar geil is.”

Direct na opkomst gaat het publiek, vooral Gen-Z-jongeren, los. Jonge fangirls worstelen zich op het podium en bieden Abel hun aansteker aan (“Nou, dat wordt weer blowen!”) en de band wordt liefdevol overgoten met drank: “Geef me al jullie bier!”

De pogoënde massa zingt de nummers van minder dan een minuut woord voor woord mee. Als de band belandt bij het ­klimaatnummer De dijken moeten hoger, corrigeert Van Gijlswijk de tekst ter plekke: “De dijken moet dus niét hoger, maar ­breder. Wij hebben het ook niet altijd bij het rechte eind, zal ik maar zeggen.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden