Concertrecensie

30 Seconds to Mars werkt op de zenuwen in de Ziggo Dome

In de Ziggo Dome neemt Jared Leto de rol van charismatische frontman met grote vanzelfsprekendheid en enthousiasme op zich. Het jammere is alleen dat de muziek nogal wat te wensen overlaat.

­Jared Leto is even serieus als zanger van 30 Seconds to Mars als acteur in kwaliteitsfilms. Beeld anp

Je kunt van de inmiddels 46-jarige Jared Leto zeggen wat je wil, maar hij is er in de huidige business als één van de weinigen in geslaagd om zowel een florerende acteur als zanger van een zeer succesvolle band te zijn.

Zoiets dwingt respect af: veel acteurs doen muziek er af en toe bij, maar ­Leto is even serieus als zanger van 30 Seconds to Mars als acteur in kwaliteitsfilms als Requiem For A Dream en, onlangs nog, Blade Runner 2049.

Charismatische frontman
Dat zijn twee zware ballen die je dan in de lucht moet houden, maar Leto lijkt het weinig moeite te kosten.

Momenteel ligt de focus weer even op 30 Seconds: het nieuwe album komt 6 april uit, en draagt helaas de ironische titel The New Album.

Geen titel waarmee je laat zien je eigen muziek serieus te nemen, maar Leto doet dat duidelijk wel: in de Ziggo Dome neemt hij - wellicht ook júist vanwege zijn tweede natuur als acteur - de rol van charismatische frontman met grote vanzelfsprekendheid en enthousiasme op zich.

En charismatisch ís hij: hij ziet er vanavond uit als een door Fong Leng gestylede Jezusimitator met een pilotenzonnebril op, en houdt de hele avond niet op het publiek op te zwepen en te vragen: 'Are you having a good time?'

Opmerkelijke eendimensionaliteit
Het jammere is alleen dat hun muziek nogal wat te wensen overlaat: 30 Seconds specialiseert zich in een amalgaam van pop, emorock en een sterke jarentachtiginvloed, met hier en daar een vleugje industrial en iets dat neigt naar het hardere gitaarwerk.

En dat klinkt helemaal niet slecht: de drums donderen effectief de zaal door, synthesizers zorgen voor een vette laag en het gitaarwerk geeft alles net een interessant randje.

Het is het songmateriaal dat hen nekt, dat lijdt onder een opmerkelijke eendimensionaliteit die na verloop van tijd op de zenuwen begint te werken.

Dat komt niet eens doordat de nummers zo eenvormig zijn, maar wel omdat vrijwel élk (en dan bedoelen we élk) nummer wordt bedolven onder die verschrikkelijk armoedige whooohooo-koortjes die vanaf 2020 toch echt bij wet verboden zouden moeten worden.

Up In The Air, Do Or Die, Search And Destroy: alles wordt rijkelijk met die koortjes bestrooid.

Wanneer dat bovenop hun uiteindelijk nogal formuleachtig in elkaar stekende nummers komt, dringt de vergelijking met een band als Kensington zich hardnekkig op.

En kijk eens aan: tijdens Walk On Water komt Kensingtonzanger Eloi Youssef even wat whoowhoo'tjes meezingen. "Do you want a little surprise?" vroeg Leto van tevoren nog. Zeker wel. Maar dit had dan weer niet gehoeven.

Thirty Seconds to Mars

Gezien 20/3, Ziggo Dome

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.