AMSTERDAM - In de Rustenburgerstraat fietsen krakers op bakfietsen vol donkere aarde af en aan. De krakers leggen tuintjes aan op het net gekraakte stuk braakliggende grond waar al twee jaar niets mee gebeurt.

Vrijdagavond bezette een groep krakers het landje in de Pijp. ''We wilden de aarde eigenlijk hier voor het hek laten bezorgen,'' zegt kraker Petra, tevens actief in GroenFront. Maar dat zou een beetje te veel opvallen.

Dan maar zo.

In de met stukken hout afgeperkte tuintjes hebben ze wortel, bietjes, gladiolen en veertig boerenkoolplantjes geplant.

Nu moeten ze maar hopen dat ze tot de oogsttijd kunnen blijven zitten.

Op het terrein staat een caravan met een oranje dekzeil op het landje. Daarnaast een paar tenten, een ervan met het krakersteken en de tekst 'kraak het kapitaal'. Aan het hek hangen spandoeken. 'Slopen om een kraak te voorkomen, dan wonen we toch in de bomen.'
''Heb je al een persmap gehad?,'' vraagt Petra aan de bezoekende journalist.

Daarin is een 'kadastraal bericht eigendom' te vinden en een chronologie van het perceel, waar tot twee jaar geleden een school stond. Die stond eerst een tijd leeg, en werd toen plotseling gesloopt uit vrees voor een kraakactie.

De plannen voor een nieuwe school werden afgekeurd na bezwaren van de buren en omdat er een paar monumentale bomen op het terrein staan.

In een van die bomen hangt nu een beddenspiraal met een zeiltje eromheen. De krakers klimmen erop met behulp van een klimtuig.

Sommigen doen dat wat onwennig, anderen zijn zichtbaar meer ervaren.

Er wordt wat gezaagd en getimmerd. De aangekondigde 'workshop verfbommen maken' gaat niet door. De aanleg van de tuinen gaat nu even voor.

Een stellage van een paar pallets doet dienst als keuken. Er is zelfs stromend water op het terrein, de enige luxe die hier wordt geboden. ''Maar we kennen genoeg mensen in de buurt om naar de wc te gaan,'' zegt kraker Bart.

De kraak is vooral een protest tegen het slopen van panden zonder dat er goedgekeurde bouwplannen zijn.

Of mensen er echt willen gaan wonen, is onduidelijk. Maar als het weer een beetje meezit, is het hier wel een tijdje uit te houden.

Bart en een aantal andere 'kampeerkrakers' hebben een merkwaardig soort armband in de achterzak. Het is een stukje fietsketting met een binnenband eromheen. Er zit een staaldraad aan met een karabijnhaak.

Midden op het terrein hebben de krakers een paar aan elkaar gelaste buizen in de grond ingegraven. Dit is de zogeheten lock on. Als er een ontruiming dreigt, kunnen krakers hun hand met de armband in een van de buizen steken en daar vasthaken.

Zie ze dan maar eens weg te krijgen.

Om het ijzeren obstakel bouwen de onverwachte bewoners een stelling met pallets en balken om het de politie nog moeilijker te maken om er bij te komen.

Maar de eerste contacten met de politie waren niet slecht. Districts-chef Leen Schaap was persoonlijk langsgekomen en kwam heel vriendelijk over.

In krakerstermen: ''Hij hing de sociocop uit.''
Niet altijd zijn de verhoudingen tussen de landkrakers en de politie zo goed. Vorig jaar werd een
gekraakt landje in de Van Ostadestraat ontruimd na een vechtpartij tussen de krakers en buitenstaanders.

En met een ontruiming moet je als kraker altijd rekening houden.

Een van de krakers zegt tegen zijn moeder, die vlakbij woont en goedkeurend een kijkje komt nemen: ''Als ik niet word opgepakt, kom ik morgenavond eten.''
De buren waren in eerste instantie geschrokken, maar reageren nu 'relaxt', aldus Petra.

De krakers hebben beloofd geen luidruchtige feesten te geven. ''We hopen dat de buren komen tuinieren.'' (ADDIE SCHULTE)