ASIS AYNAN

Niet elke studentenvereniging maakt gebruik van een ontgroeningsprogramma. De meeste verenigingen zijn gezelligheidsplekken die een paar dagen per week onderdak bieden aan studenten, zodat een sociaal leven opgebouwd kan worden in de grote onbekende stad.

Ik ben zelf een tijdje lid geweest van zo'n vereniging en in de beginfase ben ik niet op de proef gesteld met traditionele kwellingen. Mijn verenigingsleven bestond uit af en toe een maaltijd op de sociëteit, goedkope drankjes en zo nu en dan een vakantieactiviteit, maar alles was op vrijwillige basis (behalve het schoonmaakrooster).

Ik was veel meer geïnteresseerd in de wereld buiten de vier muren van het grachtenpand. Ik ging naar de universiteit om twee diploma's te behalen: één van de academie en één van de levensuniversiteit.

De studentensamenklonteringen waar ik het over wil hebben, zijn clubjes waarvan de leden een vreemd Nederlands accent hebben. Het is een soort dialect, maar dan zonder streek. Vaag taaltje. Ze mengen zich totaal niet en wonen het liefst bij elkaar in huis. De fundamentalisten gaan nog verder, want bij hen worden de vrouwen strikt van de mannen gescheiden. Het staat allemaal in het heilige reglement - wie tegen de multomap ingaat, wordt verbannen. Tijdens sommige besloten feestjes mogen beide seksen wel aanwezig zijn, dat is tevens het moment om elkaar uit neuken te nemen.

Ik doe er nu wel lacherig over, maar nooit heb ik de drang van sommige studenten begrepen vrijwillig tot een gesloten groep te behoren en met hen een periode vernederingen te ondergaan om toegelaten te worden tot een studentenkring, en dat allemaal tegen betaling.

Zo rond de opening van het academisch jaar zie je ze weer voorbij komen in de stad. Verschillende troepen fietsen op hun barrels richting de volgende uitbuiting en de noviet vindt de uitknijping nog lekker ook.

De jongens dragen tijdens de proeftijd donkerblauwe kostuums als uniform. Soms is op het jasje een stammenembleem aangebracht, maar altijd zijn de omslagen van de colbertjes verfrommeld, dat komt door het brassen (elkaar bij de revers grijpen en in een tweegevecht naar de grond werken). Meestal gaat het duel om een biertje, of zo.

De meisjes worden tijdens het ontgroenen in witte shirts gestoken waar teksten op zijn geschreven. Vaak zijn de viltstiftzinnen bedoeld om de drager te krenken, aangebracht door sadistische negentienjarige studenten. Zo nemen die wraak voor al het leed dat hun het jaar daarvoor is aangedaan.

En als de sadomasochistische superieuren vinden dat er te weinig geweld wordt gebruikt, dan moeten de feuten nachtenlang wakker blijven, urineregens accepteren, een zelfbetaalde fles jenever naar binnen werken of weerloze dieren in de dierentuin mishandelen. Tja, er wordt wel wat van een nuldejaarsballetje verwacht voordat hij mag toetreden tot zijn nieuwe familie.

Ik vraag mij af wat voor mensen dergelijke studentenverenigingen na een paar jaar afleveren. Hebben ze iets van de grote stad gezien? Zijn ze maatschappelijk bruikbaar? O nee, dat is natuurlijk helemaal niet interessant, want het netwerk zorgt goed voor haar leden en aan de horizon gloort een goedbetaalde baan.