Binnenland Bewaar

Insjallah. Dit is Nadir, voorheen Olaf

Insjallah. Dit is Nadir, voorheen Olaf
© Bram Belloni

Olaf Mesman (22), tweedejaars student politicologie aan de UvA, heeft zich vier maanden geleden bekeerd tot de islam. Hij leest de Koran, bidt tot Allah en deed mee aan de ramadan. Hij is er alleen nog lang niet: 'Ik hoop dat ik op een dag niet meer zondig zal zijn.'

Vijf keer per dag bidden redt hij nog niet, zegt hij bijna schuldbewust. Hij streeft er wel naar het zo vaak mogelijk te doen. Olaf Mesman, ook wel Nadir Al-Istiqlal, haalt een verkreukeld A4'tje uit de binnenzak van zijn jas. Hoe hij precies bidt, was de vraag. 'Kijk', zegt hij. 'In de islam zijn er vijf gebeden: de Fadjr, Duhr, Asr, Maghrib en de Isja.' Hij wijst op het kladje. Daar heeft hij een paar gebeden in het Arabisch genoteerd.

Anderhalf jaar geleden kocht Mesman de Koran. 'Gewoon bij Selexyz. In het begin las ik voor ik ging slapen korte stukjes. Inmiddels heb ik hem bijna helemaal gelezen. Het afgelopen jaar voelde ik mijn connectie met Allah steeds sterker worden.' Vier maanden geleden bekeerde hij zich tot de islam.

'Ignorant fool'
Drie jaar geleden kwam hij terug van een lange buitenlandse reis. Hij was in de war. 'Ik was van een ignorant fool veranderd in iemand die zich bewust was van wat er allemaal in de wereld gebeurt, en hoe onrechtvaardig het allemaal is.' Zijn vriend Abdullah - geen moslim - raadde hem aan meer te gaan lezen. Hij begon het nieuws intensief bij te houden en volgde lezingen van islamgeleerden op YouTube. Hij was op zoek, en langzamerhand werd hij meer en meer gegrepen door het idee dat de islam wel eens zijn religie kon zijn.

Laatst ging hij in het weekend naar zijn ouders in Rotterdam. Hij nam daar een moment om te bidden. Meteen kreeg hij de wind van voren van zijn vader: 'Wat doe je?! Je bent niet goed bij je hoofd. Dit is niet jouw cultuur. Je gelooft in een sprookje', zei hij tegen zijn zoon. Mesman haalt zijn schouders op. 'Mijn vader klinkt op zo'n moment bijna PVV-achtig. Terwijl ze mijn buitenlandse vrienden wel aardig vinden. Gek is dat.'

Eenzaam
Zijn keuze om moslim te worden heeft hem best eenzaam gemaakt, geeft hij toe. Met zijn ouders en vrienden kan hij er moeilijk over praten. Met zijn studiegenoten gaat hij niet veel om; de meesten weten ook niet dat hij moslim is. Daarbij durft hij niet zo goed de stap te maken om contact te zoeken met andere gelovige moslims. 'Ik ben bang dat ik niet word erkend. Ik heb bijvoorbeeld vaak genoeg seks voor het huwelijk gehad. En ik drink nog steeds regelmatig alcohol. Ik weet dat het niet goed is en ben er ook tegen, maar ik blijf het toch doen.'

Vier maanden geleden sprak Mesman de sjahada uit, de islamitische geloofsbelijdenis, in het bijzijn van een gelovige moslim. Sindsdien is hij officieel moslim. Hij heeft ook een moslimnaam aangenomen. 'Mijn achternaam heb ik zelf gekozen: Al-Istiqlal. Het betekent 'de onafhankelijke', het verwijst naar een krant die erg invloedrijk is geweest in Irak. Mijn voornaam, Nadir, heb ik gekregen van drie Iraakse moslimvriendinnen. 'De bijzondere' betekent het.'

Zondig
Hij is er nog lang niet, beseft hij. 'Ik ben zondig, het is niet juist hoe ik leef. Mijn gebeden bestaan uit het vragen van vergiffenis aan Allah. Ik hoop dat ik op een dag vergeven zal worden en dat ik niet meer zondig zal zijn. Aan de andere kant: doordat ik mij zondig voel, denk ik wel constant aan mijn connectie met Allah. Allah is voor mij het goede, het licht in de duisternis. De aanwezigheid van Allah in mijn leven stelt mij gerust en geeft een gevoel van stabiliteit in alle chaos.'

'Natuurlijk zijn er nog dingen die ik moet verbeteren, maar daar heeft iedere moslim mee te maken. Vorig jaar heb ik zeven maanden niet gedronken. Dit jaar ben ik dat weer van plan, maar ik hoop dat het een keer twee jaar wordt en uiteindelijk voor altijd. Of mij dat gaat lukken? Insjallah.'