PROEFWERK: Mantoe: 9

Iedere journalist lijkt er naar te verlangen ooit nog eens restaurantrecensies te schrijven. Zo veranderde een aantal weken geleden de gewone krantencolumn van Frits Abrahams (NRC) in een soort Proefwerk, zoals hij zelf ook meldde, zo enthousiast was hij over een Afghaans restaurant in de Jordaan.

De zaak was toen nog maar net open en gewoontegetrouw wachtte ik zelf nog een maandje met mijn bezoek, want je moet beginnende restaurateurs de gelegenheid geven de kinderziektes uit te laten zieken.

Nu is Mantoe twee maanden open en hoewel ze nog niet eens helemaal klaar zijn met de inrichting, kon ik me niet meer inhouden. En Abrahams had gelijk!

De zaak doet me denken aan Trinbago in de Eerste Van Swindenstraat, niet qua keuken, maar wel qua ambitie en inzet. Ook deze zaak ziet er (zelfs onaf) in de puntjes uit: fraaie donkere vloer en lambrisering, goed meubilair, inventieve verlichting, een kleine bar achterin en daarachter de kleine open keuken. De zachte Arabische muziek stoort niet.

De bediening is professioneel en vriendelijk en alles wordt uitgebreid toegelicht, ook door de kok die nu en dan iets komt brengen.

Er is alleen een dagmenu (€ 28,50), aangekondigd als drie gangen, maar het blijken er vier te zijn. Geen vis; daar doen ze in de Afghaanse bergen niet aan. Er komen eerst goede olijven, olijfolie en brood op tafel.

Daarna geht's los met een soep van rode linzen en tomaten met een kwak yoghurt. Goede soep.

Vervolgens een tussengerecht van mantoe. Dat lijkt een goed moment om die naam te verklaren. Het betekent ten eerste jij-en-ik. Dan is het ook de gastvrije handeling van het aanbieden van een waskom voor de handen met water uit de bijbehorende kan, de Aftaba-lagan. Die zie je ook in het logo van Mantoe afgebeeld. En ten slotte is het een soort van gestoomde dumpling, ook wel op forse dim-sum lijkend, pasta, gevuld met gekruid kalfsvlees en geserveerd met wat rode spliterwten, kruiden, saus en uitgelekte yoghurt, vijf stuks per persoon. Een fors en vorstelijk tussengerecht. En heerlijk!

Voor de hoofdgang komen heel wat schaaltjes op tafel. Eén met gegrilde groenten, zeer fraai gepresenteerd: wortelen, aardappel en dunne schijven courgette waar, heel slim, wat balsamico op gedruppeld is. Ze bereiden hier traditionele gerechten, maar kijken daar op een moderne manier naar: heel geslaagd!

Een ander gerecht heet Kofta-ye narges. Kofta, daar herkent u misschien köfte oftewel gehakt in en voor de kenners: narges is Perzisch voor narcis. Het lijkt nog het meest op een Scotch egg, een gehaktbal waar een hardgekookt ei in verborgen is. Die narcis komt omdat hij in vieren gespleten als een bloem op zijn bordje ligt, met de kruidensaus op de gele dooier, in het midden. Heerlijk!

Dan is er een kruidige lamscurry met weer anders bereide aardappeltjes, waarvan het vlees wegsmelt, zo zacht is het. Bij dat alles een schaal met wat voor Afghanen het belangrijkste is: de rijst, een superieure basmatisoort, bereid met rozijnen en wortel.

Wie de tentoonstelling in de Nieuwe Kerk gezien heeft en de verfijning van een en ander op zich heeft laten inwerken, zal niet verbaasd zijn over deze simpele, maar al even verfijnde kunststukjes.

We drinken, bijna vromer dan de Taliban, geen alcohol maar water, al zijn er aardige wijnen van overal elders op de kaart, en als we voor het dessert nog iets willen drinken, serveren ze ons elk een glas doegh, een licht zilte en kruidige yoghurtdrank met geraspte komkommer. Dat staat niet op de kaart en komt ook niet op de rekening - en ze hadden geen idee wie we waren, al stond mijn naam, in Abrahams stukje, op de ruit.

Het dessert bestond uit een smakelijke kardemompudding met granité van grapefruit en wat granaatappelpitten. Alles bijeen buitengewoon plezierige ervaring. (JOHANNES VAN DAM)

Mantoe: 9
2de Leliedwarsstraat 13 1015TB Amsterdam
Tel. 020-4216347
Wo t/m zo 17-22.30 uur
(Geen pin of creditcard)