Stadsgids Bewaar

Le Hollandais (9-)

Le Hollandais aan de Amstel, concluderen we, is een restaurant waar ook veel mannen alléén komen.
Le Hollandais aan de Amstel, concluderen we, is een restaurant waar ook veel mannen alléén komen. © Rink Hof

Le Hollandais aan de Amstel is volstrekt zichzelf op een rustige, zorgvuldige manier. Een plek waar je ook best solo kunt gaan eten.

Le Hollandais

Amsteldijk 41
1074 HV Amsterdam
020 6791248
di-za 18:00-22:30 uur, zo & ma gesloten
www.lehollandais.nl


Best
Het gestoofde konijn met bloedworst en cime di rapa vraagt enige toe­wijding, maar is perfect bereid.

Minder
Er staat geen enkel vegetarisch gerecht op de kaart, hoewel wordt aangegeven dat op verzoek iets kan worden gemaakt.

Opvallend
Le Hollandais werd vernoemd naar het restaurant uit de ontstellende film The cook, the thief, his wife and her lover.



9-

Een plezierig gerecht gedraagt zich naar dezelfde regels als een goed gesprek: het moet onderlegd zijn, maar ook onderhoudend

Wanneer we arriveren - vanaf de Amstel en dan langs de bar het trappetje op - zit er al één. Vlak na ons volgt een tweede, en rond een uur of negen stapt een derde binnen. Le Hollandais aan de Amstel, concluderen we, is een restaurant waar ook veel mannen alléén komen. Gesoigneerde heren zijn het stuk voor stuk, zelfverzekerd en op mooie schoenen. Ze maken een kort praatje met de kelner, bestellen zorgvuldig en eten geconcentreerd. Ze nemen de tijd.

Nu zijn we natuurlijk niet allemaal gesoigneerd, of zelfverzekerd, of een heer. Maar beslist niet elk restaurant is geschikt om alleen te gaan zitten eten. Ik denk dat een zekere mate van rust en zelfs geruststelling belangrijk is: het is fijn dat je er bent, en het is fijn dat je alleen bent. Het personeel moet goed aanvoelen of je behoefte hebt aan een praatje, of juist graag bij je eigen gezelschap blijft. Het eten moet herkenbaar zijn, maar ook genoeg verrassende aanknopingspunten bieden om enige tijd in stilte mee te verpozen. Een plezierig gerecht gedraagt zich zo eigenlijk naar dezelfde regels als een goed gesprek: het moet onderlegd zijn, maar ook onderhoudend.

Le Hollandais is vernoemd naar de plaats van handeling in Peter Greenaways The Cook, The Thief, His Wife and Her Lover uit 1989. Een monumentale, ontstellende, misselijkmakende film, beslist ongeschikt voor mensen met een zwakke maag of een zwak gemoed.

Het contrast kan bijna niet groter zijn. Le Hollandais bestaat sinds 1996 en is rustig, klassiek en herkenbaar, maar door allerlei persoonlijke details en toevoegingen toch heel eigen. Dat geldt voor wat we op onze borden vinden - rustiek en smakelijk Frans en Italiaans- en voor de inrichting. Er staan witte kuipstoeltjes, er is schrootjes­lambrisering, kunst aan de muur en achterin een half afgesloten nis met spiegels. De tafels zijn eenvoudig maar onberispelijk gedekt, het goede brood en het kraanwater in een prachtige karaf wordt de hele avond aangevuld door de ontzettend goedgeïnformeerde en oprecht hartelijke bediening.

De kaart is compact: er is een betaalbaar keuzemenu dat regelmatig wisselt (drie gangen €36, vier €45, vijf €54), daarnaast een iets prijziger à la cartemenu met wederom op ieder front twee of drie keuzes.

Plompe mosselen
Als hapje vooraf krijgen we een blokje polenta met ­taleggio en parmezaan, smeuïg onder een vliesdun korstje als een gebakken marshmallow, met uitgesproken vissige ansjovis-tomatensaus: verrukkelijk. Het voorgerecht uit het menu is een pasteitje met een luxe ragout, rijk van plompe mosselen en gerookte schelvis. Krak, zegt het bakje met een langgerekte, zeer bevredigende kraak, en een goed zuur aangemaakte waterkerssalade biedt het nodige tegenwicht aan de vette rokerigheid.

De tête de veau pressé (kalfskopterrine) met hersentjes en tartaarsaus (€16) is ook al zo fijn. In de hoofdkaas vinden we zachte plukjes kopvlees en grote stukken malse tong, de gebakken hersentjes zijn romig van binnen en knapperig van buiten, en ook hier trapt de tartaarsaus, die uitgesproken zuur is, de boel moeiteloos in de derde versnelling.

Een moot gegrilde kabeljauw ligt in een grote plas kalkige, zoete langoustinesaus, met lamsoor en boterige aardappelpuree - een extreem troostend gerecht, al had de kabeljauw van mij òf dapperder gegrild òf anders bereid mogen worden.

Het konijn met huisgemaakte bloedworst (€26) daarentegen vraagt juist om enige toewijding: er dient gekluifd te worden aan zachtgestoofde en vervolgens nog even knapperig gebakken stukken vlees aan botjes, die op het bord liggen in hun cacciatore-achtige, lichte saus met tomaat, rozemarijn, wijn en salie. De gebakken bloedworst zit strak in z'n vel en de cime di rapa (de woest aantrekkelijke Italiaanse neef van broccoli en raapsteel) is gegaard tot hij romig en licht bitter is.

Volwassen, bitterzoet dessert
Als dessert kiezen we in het menu de Siciliaanse cassata; die komt als een soort sandwich van biscuitdeeg en ricotta, met eromheen gekonfijte citrusschil, bittere grapefruit en veel krokante, gezouten pistache. Het geheel is bestreken met scherp citroenglazuur en een drupje vermout; het is een uitgesproken volwassen, bitterzoet dessert.

De ongebakken ganachetaart (chocolademarquise, €11) met pruimedanten uit Agen en armagnacijs geeft door de koele, bittere chocolade, de tik van het ijs en de fruitige pruim de associatie van een ouderwetse likeurbonbon.

Le Hollandais is zelfverzekerd zonder tralala, serieus zorgvuldig maar lichtvoetig, en eigengereid, maar onomwonden gastvrij. Een erg goede plek om eens alleen te gaan eten. Of met iemand anders, natuurlijk.