Amsterdam Bewaar

Een dorp op zich, maar wat weten we er van?

Een dorp op zich, maar wat weten we er van?
© Floris Lok

Omdat alle binnenringse buurten kennelijk bezet - pardon, reeds bewoond zijn en een mens bovendien voorbij het eigen gelijk moet kunnen denken, vonden De Man en ik ons vorige week zaterdag terug op de fiets richting Geuzenveld-Slotermeer, in de hoop dáár dan de woning van onze dromen te vinden.

Na een kleine afzwaai richting dat kleine stukje Amsterdam achter het Westerpark dat Sloterdijk heet en waar de huisjes net zo petieterig lief zijn als in Ransdorp of Holysloot - maar waar uiteraard niets te huren viel - staken we de N200 richting Halfweg over, rechts langs het sportveld, head first Geuzenveld in.

Eerst: hoge flats, kleine huizen, rode Canta's.

Toen een poster met de tekst 'Ik stem 100% Partij voor de Dieren!!!'
Daarna een Turks koffiehuis, een besnijdeniskliniek en heel, heel veel kinderen. Een soort Watergraafsmeer, maar dan anders.

Op de Slotermeerlaan namen we plaats op het terras van Bar Content, een koffiezaak onder een galerijflat waar de geblondeerde eigenares ostentatief de Nederlandse vlag had uit gehangen. Op de vraag of het hier leuk wonen was, zei ze van wel, ze had bijna negentig vierkante meter en van niemand last, maar het was haar niet ontgaan dat ze enige blanke in de buurt was. 'Het is hier niet meer zoals vroeger.' Daarna durfde ze 11,80 te vragen voor twee dubbele espresso's en een spa blauw.
Bij de koffie kwamen de gedachten los.

Wat wisten we eigenlijk van onze stad? Het centrum en de wijken eromheen kende je wel, maar buiten de ring? Wie waren deze Amsterdammers? Wat hield ze bezig? Waar lachten ze om en waar droomden ze van? En zou het niet enig zijn om de boel ter wederzijdse kennismaking gewoon eens een keertje om te gooien - het centrum naar Geuzenveld en Geuzenveld naar het centrum? Dan ruilde de barista's van Two for Joy op de Haarlemmerdijk met die van koffiehuis Elwafa - 'Help de slachtoffers in Syrië!' - en werd de blonde eigenaresse van Bar Content eigenaar van cultureel centrum De Balie. Een avondje ouwehoeren over werk, bier en bamiblokken, ik zou gaan.

Maar eerst moest er een huis komen.
Verder ging de tocht dus, eerst langs de Dekamarkt, toen voorbij de rotonde richting Sloterpark, en daarna langs de Aristotelesstraat waar we een kennis tegen het lijf liepen die in een geweldig huis-met-tuin bleek te wonen. Snel zochten we op Funda naar iets beschikbaars in de buurt, en dat was er, een benedenwoning aan het M.J. Granpré Molièreplein, een hofje dat werd omschreven als een dorp op zich.

Dat was ook zo.

Jammer dus dat er al mensen woonden, vijf apestonede Bulgaren om precies te zijn, de bloeddoorlopen ogen die me aankeken toen de deur open kierde zag ik 's nachts nog. En dus fietsten we maar weer terug, langs de Sloterplas, het metrostation en 'De Hondjes' op de Postjesweg, waarna we uitkwamen in De Baarsjes.

De daaropvolgende bier- en bitterballenroes in Bar Thuys was weldadig te noemen.