Opinie Bewaar

Martin Bosma stak met kop en schouders boven de andere kandidaten uit

Theodor Holman
Theodor Holman © Jean-Pierre Jans

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column uit Het Parool.

Je hebt een voetbalclub en je kiest niet een Messi die zich aanbiedt, maar voor de ballenjongen die altijd langs de lijn staat.

De voorzitter van de Tweede Kamer, dat is vooral een functie waarvoor je een aantal eigenschappen moet bezitten die juist niet politiek zijn. Je moet zelf niet oordelen, maar zorgen dat oordelen van anderen helder, duidelijk en snel voor het voetlicht komen. Je moet geen geheime afspraken maken met andere fracties, je moet je strak aan reglementen houden.

De leden van de Tweede Kamer kiezen een voorzitter uit hun midden.
Gisteren, toen men de voorzitter ging kiezen, gebeurde er iets wonderlijks.

Er waren vier kandidaten en die moesten voor de Kamer een sollicitatiepraatje houden.

Er was één kandidaat die zichtbaar, met kop en schouders, uitstak boven de rest. Dat was Martin Bosma van de PVV. Hij was eloquent, stevig, zeer humoristisch en bovenal had hij al menigmaal bewezen dat hij een goede voorzitter was, want hij is al geruime tijd vicevoorzitter.

Bosma werd weggestemd. Waarom? Omdat hij van de PVV is.
Het ging de Kamer dus niet om de kwaliteit van voorzitter, maar om de politiek die hij voorstaat. Je hebt een voetbalclub en je kiest niet een Messi die zich aanbiedt, maar voor de ballenjongen die altijd langs de lijn staat. Of: je bent een ziekenhuis en je kiest niet voor de beste chirurg, maar voor een verpleegster die zo kundig pleisters plakt.

Nu kan ik me best voorstellen dat men politiek een hekel heeft aan Martin Bosma. Wanneer iemand slim, leuk en charmant is maar je vindt zijn opvattingen weerzinwekkend, dan brengt je dat in verwarring. Dat had ik vroeger met Wiegel. Als ik hem zag, genoot ik, maar hij kreeg mijn stem niet!

Tegenwoordig weet ik dat je zo iemand beter kunt vastpinnen in een apolitieke functie, dan dat je van die functie een politieke strijd maakt. Dat gebeurde gisteren. We zagen een parlement dat niet durfde te kiezen voor de beste man met de beste ideeën, maar een keuze maakte vanwege een hekel aan Wilders en zijn partij. Kiezen als een methode om te straffen. Het kan, mag, maar is het verstandig?

Khadija Arib werd tot voorzitter gekozen. Vermoedelijk doet zij dat kundig - de functie stelt niet heel veel voor - maar als bij zo'n openbare sollicitatie de kwaliteiten niet getoetst worden, moet je niet vreemd opkijken als de bevolking de kwaliteiten van het parlement ook niet waardeert.

Wilt u reageren op deze column? Dat kan. Scroll een beetje naar beneden om een reactie te plaatsen of stuur een mail.