Zijn doorbraak kwam in 2006 met de aanstekelijke roman De helaasheid der dingen. In een bescheiden 186 bladzijden schetst de talentrijke Vlaamse auteur Dimitri Verhulst nu in zijn nieuwste boek het reilen en zeilen van de mens van het allervroegste begin tot het heden.

Het betreft hier al met al een soort geschiedenisboek. Verhulst betoont zich daarbij als een soort Geert Mak, maar dan op zijn Belgisch - wat platter, wat ongezelliger en, nu ja, wat minder kneuterig Hollands.

Hoewel, de verschillen zijn ook weer niet zo groot: Verhulst blijkt - en dat is een behoorlijke teleurstelling - in dit boek kneuterig Vlaams te zijn, hoe strijdbaar het geschrift bij oppervlakkige beschouwing ook lijkt te zijn. De titel doet de onthulling dat het hier op aarde niet meevalt.

Die luidt immers Godverdomse dagen op een godverdomse bol. Nou, daar vallen we niet direct van naast onze stoel.

Verhulst volgt de mens vanaf het moment dat hij uit het oerwater kruipt. Vervolgens probeert die mens zich aan te passen aan de omstandigheden en die zelfs naar zijn hand te zetten. Zo'n beetje op pagina 180 doet de mens zijn ultieme uitvinding: de atoombom. Nu ja, ultiem, alles is dan nog niet helemaal voorbij, want ''t kan niet blijven snotteren'. 'Daar keren de verdampten en vergasten niet mee weer. (...) Voorwaarts moet 't nu kijken, zoals 't altijd al voorwaarts heeft gekeken.' 't (inderdaad: apostrof, kleine letter t), dat is 'de naam' waarmee de hoofdpersoon in deze geschiedenisles consequent wordt aangeduid.

Deze 't blijkt vooral een Belg te zijn: het is bij hem allez hier en uitgekuist daar wat de klok slaat.

Er zijn lezers die proza meteen mooi vinden als het Vlaams is, welnu, voor hen is dit het ideale boek.

Je kunt het aan elkaar voorlezen en een Belg nadoen. Een willekeurig citaat: 'Pief, poef, paf en gij zijt af.

Haha. Wel, wel, dit zijn plezante tijden.' Suske en Wiske zijn er niets bij.

De Belg van Verhulst, 't dus, houdt zich vanaf het moment dat hij uit het water is gekropen tot het betere bomuitvindwerk grofweg gezegd bezig met drie dingen: neuken, eten en het voeren van oorlog. Tussendoor wordt nog wel Amerika ontdekt, worden goden verzonnen en worden ziektes bestreden. Maar het hart ligt daar niet echt in, zoals hoofdpersoon 't eigenlijk nergens echt warm voor loopt. Onze antiheld is gedurende al die eeuwen die aan ons voorbijtrekken, een duf konijn.

De plot is daarbij overbekend. We weten wat zal gebeuren; de grote geschiedenislijn die Verhulst volgt, bevat geen verrassingen. En nu deze 'intrige' ook nog eens niet wordt geschraagd door zich werkelijk ergens voor inzettende personages, wordt dit boek wel bijzonder saai.

Het moet deze keer bij Verhulst dus volledig van de stijl komen. En dat zul je altijd zien: op dat Vlaams na, waarvan je moet houden, valt daar evenmin veel aan te beleven.

Er wordt veel te pas en te onpas aan rijmelarij gedaan. Er zit een melige running gag in het boek, er wordt namelijk regelmatig geïnformeerd naar uitgestorven diersoorten: 'À propos, iemand onlangs eigenlijk nog een mammoet gezien?' Spreekwoorden worden ironisch in de strijd geworpen. Volksliedjes worden opgelegd geestig ingezet: 'Een eigen krot, een plek onder de zon...' Er wordt nogal wat met kreten en uitroeptekens gewerkt: 'Geen probleem! Hopla!' Nou ja, samenvattend, die stijl houdt deze keer ook niet over.

Godverdomse dagen op een godverdomse bol werd ergens omschreven als een woedend boek. Het wordt geweerd door protestantse boekhandelaren.

Verhulst zou een negatieveling zijn, blasfemisch, een zwartkijker.

Laat u niets wijsmaken. Het boek is geschikt voor de lezer vanaf zes jaar. Even voorlezen en het kind valt vrijwel direct in een rustige slaap, dromend over een vette dodo in de pan. Ja, dat is vast wel naar zijn goesting.
ARIE STORM

Dimitri Verhulst - Godverdomse dagen op een godverdomse bol
Contact, €18,95.