Kunst & Media Bewaar

The Who is nog steeds liever dood dan oud - en iedereen zingt mee (****)

Roger Daltrey (l) en Pete Townshend stonden vorige week op het Britse Glastonburyfestival.
Roger Daltrey (l) en Pete Townshend stonden vorige week op het Britse Glastonburyfestival. © EPA

De mannen van popband The Who klinken als heren van gevorderde leeftijd, maar het aanstekelijke enthousiasme maakt veel goed.

The Who

Ons oordeel: ★★★★☆
Gehoord: 2/7
Waar: Ziggo Dome

Het zijn echt niet alleen babyboomers die vanavond de Ziggo Dome bevolken. The Who spreekt ook muziekliefhebbers aan die nog lang niet waren geboren toen de Britse groep in de jaren zestig en zeventig triomfen vierde. Dat deels jonge publiek ontgaat ook gitarist Pete Townshend niet. Nadat hij heeft vastgesteld dat zich onder de tribune een bar bevindt: 'Kun je daar bier kopen? Daar zou ik rondhangen als ik nu 25 was, me beklagend over die ouwelullenmuziek op het podium.'

Ooit was popmuziek muziek van en door jongeren. En geen groep die zich in die tijd zo opwierp als spreekbuis van de jeugd als The Who. 'Hope I die before I get old,' zong Roger Daltrey in 1965 in My Generation. Toen The Who twee jaar geleden de Ziggo aandeed voor een integrale uitvoering van het album Quadrophenia ontbrak My Generation in het rondje greatest hits dat tot besluit werd gespeeld. Maar vanavond, tijdens een concert met eigenlijk alleen maar hits, staat het op het programma.

Met aangepaste tekst? Nee hoor, Roger Daltrey, een paar maanden geleden 71 geworden, zingt gewoon nog maar een keer dat hij liever dood dan oud zou zijn. En iedereen in de zaal, van twintiger tot bejaarde, zingt het mee.

Jolige stemming
Het optreden in de Ziggo Dome is een voorlopig rustpunt in een lange, lange tournee, die volgde op het vorig jaar ter gelegenheid van een halve eeuw The Who verschenen verzamelalbum The Who hits 50. Wellicht verklaart dat de jolige stemming op het podium. Roger Daltrey en Pete Townshend (slechts een jaartje jonger, 70 dus), de enige twee nog levende leden van het oorspronkelijke kwartet, maken grappen, vertellen verhalen en lijken het heel goed naar hun zin te hebben.

Meesterbassist Pino Palladino en drummer Zak Starkey (de zoon van Ringo Starr) zijn de vervangers van de gestorven Who-leden John Entwistle en Keith Moon. Verder staan er vier extra muzikanten op het podium, onder wie Townshends broer Simon op gitaar. De muziek klinkt geweldig, maar vocaal loopt bij zowel Roger Daltrey als Pete Townshend niet alles lekker.

In de refreinen wordt veel opgevangen door die extra mannen op het podium, maar in de delen waarin ze het alleen moeten doen, klinken Daltrey en Townshend toch echt als heren van gevorderde leeftijd. Echt hoog reikte de stem van Daltrey al lang niet meer, maar na zijn voorlaatste bezoek aan de Ziggo lijkt hij nog meer te hebben ingeleverd. Zijn enthousiasme vergoedt veel.

Een plaatje
Halverwege de show doet hij ook zijn welbekende act met de microfoon. Aan een lang snoer laat Daltrey het ding om zijn hoofd wentelen om het dan telkens als hij weer moet zingen net op tijd in zijn handen te hebben. Het ziet er een beetje uit als de rock-'n-rollversie van een demonstratie oude ambachten. Ernaast staat al even klassiek Pete Townshend zijn gitaar molenwiekend te bespelen. Een plaatje om in te lijsten.

Roger Daltrey pakt het economisch aan. Pas op driekwart van de show lijkt hij echt voluit te gaan. Dat is ook het moment, bij Tommy-klassieker Pinball wizard, dat de zaal echt begint te kolken. Via See Me Feel Me en Baba O'Riley bereikt het concert zijn hoogtepunt in een heel triomfantelijk Won't Get Fooled Again.

Normaal gesproken krijg je in de Ziggo dan de nodige toegiften. Daar doet The Who niet aan, maar dankbaar aanvaarden Roger Daltrey en Pete Townshend een lang aangehouden slotapplaus. Dat er zo lang wordt geklapt, is natuurlijk ook in de wetenschap dat het zo goed als zeker is dat The Who hierna nooit meer op een Nederlands podium zal staan. Laatste woorden van Townshend: 'Geniet van de zomer!'