Kunst & Media Bewaar

Stones- en Beatlessentiment bij Hitklup

Tjeerd Bomhof, zanger van Voicst. Foto Jan van Breda
Tjeerd Bomhof, zanger van Voicst. Foto Jan van Breda © UNKNOWN

Bezweet, maar zielsgelukkig gooit oudere jongere Rinus Prengers zijn haar los op It's only rock 'n roll but I like it van The Rolling Stones, gezongen door Loes Luca en Frédérique Spigt. Maar als Huub Stapel de eerste noten van The Beatles' Strawberry Fields inzet, zwiert hij in zijn roze colbertje net zo hard mee.

''Die vete tussen The Beatles en The Stones is een opgefokte mythe,'' roept Prengers boven het lawaai uit. ''Het is Ajax-Feyenoord, maar dan minder belangrijk.''

Prengers - koptelefoon om zijn nek - herleeft zijn jeugd tijdens de Hitklupavond (voorheen Nacht van de 45 toeren) van Het Parool in Paradiso, met als thema 'The Beatles vs The Rolling Stones'. Net als de honderden andere Beatles of Stonesfans die een plek in de uitverkochte zaal konden bemachtigen. Het zijn vooral vrolijke vijftigers in T-shirts, Hawaï-hemden en leren jasjes, aangevuld met jonge muziekliefhebbers die nog niet eens geboren een waren toen de bands hun hoogtepunt beleefden.

De keuze bij de deur is simpel: een Beatles- of een Stonesbutton, beide tolereren de jonge gastvrouwen niet. Maar tijdens het concert, waar nummers van deze grote popgroepen door Nederlandse artiesten worden vertolkt, vervagen die grenzen. Frank Lammers zingt even uitbundig Paint it black van The Stones als The Beatles' Back in the USSR. Jan Rot gooit de microfoon naar voren in een sprekende Mick Jagger-imitatie. Maar even later overtuigt hij net zo goed als John Lennon met Help, 'het enige nummer waarvoor Lennon zich niet schaamde'.

De presentatoren, Leo Blokhuis en Rick de Leeuw, proberen het publiek op scherp te zetten. Wie het hardst roept, wint. Blokhuis is voor de Beatles, De Leeuw voor de Stones. De Leeuw: 'Niks allebei! Aan het eind van de avond ben je Beatles of Stones!'

In de wandelgangen klinken oude metaforen en nieuwe vondsten over de verschillen tussen de bands. De Leeuw noemt de Beatles 'een romantisch dineetje' en de Stones 'heet stomende hondjesseks.' Tjeerd Bomhof, zanger van Voicst, vindt: 'De Stones zijn net een perzik, da's lekker, maar er blijven altijd draadjes tussen je tanden hangen. De Beatles zijn een verwarmingsbuis. Die gaan van huis naar huis, dat is fijn, maar niet altijd.'

Hoogtepunt van de avond is Annet Malherbe. De actrice verschijnt uit het niets achter het drumstel op het podium. Met een stem die Paradiso doet trillen zingt ze Why don't we do it in the road alsof het de grootste rock-'n rollkraker aller tijden is. Handen schieten omhoog en een oorverdovend orkest aan gefluit en gejuich stijgt op uit de zaal. In de kleedkamer zet ze haar handtekening op het blote achterwerk van een nieuw verworven fan.

Bij de toegift met alle artiesten klinken de kerkkoornoten van You can't always get what you want van The Stones. Met een beetje fantasie is het 1968, toen tijdens het Rock 'n Roll Circus beide groepen een optreden gaven. Vanavond is er nog een Hitklup. Ook uitverkocht. (LORIANNE VAN GELDER)