In de zwaar gepolitiseerde Californische punkscene gold Green Day in de jaren tachtig en negentig als een buitenbeentje vanwege hun gebrek aan maatschappelijk engagement. De liedjes van het trio gingen over meisjes, frustraties en drugs, nooit over revolutie of 'het systeem' dat 'gefuckt' moest worden
Dat is des te opmerkelijker nu Green Day, uitgegroeid tot één van de grootste rockgroepen ter wereld, nu al twee albums lang een even furieus als somber beeld schetst van het huidige Amerika. En als vorm daar nota bene de rock opera voor heeft gekozen.

Dat is vloeken in de punkkerk, maar Green Day heeft zich de afgelopen twintig jaar succesvol ontdaan van alle genredictaten. En dat resulteert op 21-st Century Breakdown in hun veelzijdigste, meest ambitieuze en misschien wel beste plaat uit hun carrière tot dusver.

In drie bedrijven pakt de band groots uit met verbitterde, bijna Springsteensiaanse songs over wat ooit de Generatie Nix heette. 'Born into Nixon I was raised in hell', zingt Billie Joe Armstrong, 'my generation is zero.' Ook muzikaal gaan alle registers open: de punkpop wordt afgewisseld met door de Who geïnspireerde rock, Cheap Trickachtige powerpop, aalgladde ballads en zelfs een snufje Balkan.

21-st Century Breakdown is een onverwacht meesterwerk, de London Calling van de Californische punk. (JERRY GOOSSENS)
(Reprise/Warner)

www.greenday.com
www.last.fm/Green+Day
www.myspace.com/greenday