'Wat ik bijvoorbeeld steeds gekker vind, is dat de politie eigenlijk nooit optrad. Wij braken in, stalen documenten en publiceerden die. Ik legde dat allemaal uit op de televisie, maar de politie deed niets.''

''Bij Bluf! Is maar één keer een inval gedaan: toen we midden jaren tachtig een kwartaalrapport van de BVD publiceerden, die ons overigens in een envelop was gegeven. Ook toen werd niemand gearresteerd. Ik denk dat het beleid was. Laat beleidsmakers uit die tijd dat nog maar eens uitleggen.''

''Mijn betrokkenheid bij die inbraak in Economische Zaken heb ik in 1996 al in Het Parool opgebiecht. Niet de inbraak zelf, maar de publicatie van de stukken. Dat is heling en net zo strafbaar. Justitie had me zo kunnen vervolgen. Ook toen deden ze niets.''

''Daarom dacht ik: mensen weten dat ik dit soort dingen heb gedaan en ze weten ook dat ik er inmiddels anders over denk. Totdat Elsevier, De Telegraaf en geenstijl.nl lawaai gingen maken over de uitnodiging voor mijn boekpresentatie. De hele affaire zoog me weer de jaren tachtig in. Ik voelde me in een soort achtbaan, waarin ik alle grip volstrekt kwijt was.''

''Waar ik van schrik, is dat mensen gebeurtenissen uit die periode niet meer kunnen plaatsen. 'Eens een dief, altijd een dief,' wordt gezegd. Eens een Bluf!-redacteur, altijd een Bluf!-redacteur. Dat is waanzin.''

''In de kraakbeweging voelde ik me thuis. Huizen kraken, opknappen, buurten mooier maken. Dát was het engagement dat ik zocht. Maar geleidelijk zag je dat de kraakbeweging vastliep in groepen die ideologisch radicaliseerden en ver af stonden van hun buren aan het pleintje.''

''Een moment waarop ik me dat realiseerde, was bij die dramatisch verlopen actie van 1986 tegen een bijeenkomst van extreem-rechts in Kedichem. Ik bleef thuis.
Honderden actievoerders gingen zonder duidelijk plan naar dat hotel waar de vergadering was. Er zijn rookbommen naar binnen gegooid, een gordijn vatte vlam en het hotel fikte af. De secretaresse en latere echtgenote van Hans Janmaat, leider van de Centrumdemocraten, raakte zwaargewond aan een been, doordat ze in paniek uit een raam sprong. Dat been moest worden afgezet. Ik hoorde het nieuws en ik ging werkelijk door de grond.''

''Ik trok mijn conclusies in 1988. De beweging was mijn wereld niet meer. Ze was op. Geweld werkt destructief, op iedereen. Op agenten, de bloemist die zijn stal weggevaagd ziet worden en op krakers zelf. Dat zag ik steeds scherper.''

''Toen concludeerde ik: als dat zo doorgaat, is de beer echt los. Onze acties leidden tot wildwest en eigenrichting. Je hebt de politiek nodig om echt iets te bereiken. Als actiegroepje dwing je niet af dat alle auto's schoner worden of dat de uitstoot van CO2 veel duurder wordt.'' (DYLAN DE GRUIJL)