Binnenland Bewaar

'Ik word gek als hem iets overkomt'

 Portret van Farid, op de kamer van zijn zoon Achraf. Achraf vertrok naar Syrië
Portret van Farid, op de kamer van zijn zoon Achraf. Achraf vertrok naar Syrië © Rink Hof

Vader Farid is de wanhoop nabij. Zijn zestienjarige zoon radicaliseerde in twee maanden en vertrok richting Syrië. 'Ik heb hem uitgelegd dat die radicalen niet het beste met hem voorhebben. Het afslachten van mensen mág niet eens in de islam.'

'Ik ben kapot. Ik weet voor negentig procent zeker dat ik mijn zoon voorgoed kwijt ben,' zegt Farid (44) met zachte stem, terwijl tranen over zijn wangen biggelen. Achraf (16), de oudste van zijn vier kinderen, is naar Syrië vertrokken. Zijn vader vermoedt, gezien Achrafs Facebookaccount, dat hij nu gevechtstraining krijgt in het Koerdische deel van Turkije bij de Syrische grens. Drie maanden geleden heeft hij zijn zoon voor het laatst gezien.

Farid staat in zijn zoons slaapkamer, met een eenpersoonsbed, een klein houten bureau en een kledingkast. Alles ligt erbij zoals toen zijn zoon drie maanden geleden vertrok: op het bureautje liggen een stapeltje Arabischtalige Korans en leerboeken Arabisch op basisschoolniveau.

Zolang hij hoop houdt dat zijn kind terugkomt, zal Farid de kamer zo laten, zegt hij. 'Soms ruik ik aan zijn kleren. Vroeger zou ik zeggen dat hij moest douchen als hij zo rook, maar die geur bevalt mij nu beter dan welke parfum ook.'

Farid, met grote handgebaren: 'Achraf is minderjarig en nog leerplichtig! Mijn zoon is ontvoerd door radicalen om opgeofferd te worden in een bloedig wespennest en de AIVD heeft niets gedaan om dit te voorkomen!'

Radicaliseren
Dat zijn zoon snel radicaliseerde, zag Farid voor zijn ogen gebeuren. 'In twee maanden werd hij een ander mens,' zegt hij. Achraf verruilde zijn moderne kleding voor orthodox-islamitische gewaden, liet een vlassig baardje staan, keerde alle moslims in zijn omgeving de rug toe, die hij heidenen noemde, zijn vader incluis, haalde slechte cijfers op school en raakte aan internet gekluisterd. 'Ik heb alles geprobeerd om hem ervan te weerhouden met radicalen om te gaan of naar Syrië te gaan,' zegt Farid.

Het eerste dat hij merkte, was dat zijn zoon naar oorlogsfilmpjes uit Irak en Syrië keek. 'Ook zag ik dat hij contact had met mensen in België met heel lange Arabische namen: Aboe dit en Aboe dat.'

Contact verbreken
Farid reageerde hierop door van zijn zoon te eisen dat hij het contact met die mensen verbrak. En hij moedigde hem aan met hem naar moskeeën te gaan om van imams te horen hoe het islamitisch gezien écht zit, opdat hij van het idee af zou komen dat hij in Syrië moest vechten. 'Ik dacht toen dat hij wel naar een imam zou luisteren. Hij zei ja, maar luisterde niet.'

Aanvankelijk ging zijn zoon weer met jeugdvrienden om. 'Maar na een tijdje zat hij weer lang achter zijn laptop. Ik mocht niet zien wat hij deed. Toen hij even naar de wc was, heb ik even gekeken en ben ik mij kapot geschrokken. Mijn zoon had contact met mensen van Jabhat al-Nusra.'

Heiden
Farid gooide de laptop van zijn zoon stuk en pakte zijn paspoort af. 'Mijn zoon noemde mij een heiden, omdat ik een gematigde moslim ben. Hij zei dat dit leven maar een test is, dat de mensen van de moskeeën in de stad ook heidenen zijn.'

Sinds zijn zoon drie maanden geleden verdween, slaapt Farid nauwelijks. 'Als iets met Achraf in Syrië gebeurt, ben ik bang dat ik gek word en dat ik er niet meer kan zijn voor mijn andere drie kinderen.'

Hij voelt zich genoodzaakt nare Syriëfilmpjes te bekijken, waarin hoofden worden afgesneden met een bot mes. 'Ik kijk kotsend, uit angst dat mijn zoon ertussen zit. Ik krijg elke keer een hartverzakking als ik van een bomexplosie hoor in Syrië.'

Preken
Als het hem te veel wordt, gaat hij naar zijn tuinhuisje, uit het zicht van zijn kinderen. 'Dan komen de tranen, die maar blijven stromen.'
Tijdens Achrafs razendsnelle radicalisering zegt Farid alles te hebben gedaan wat hij maar kon. Te beginnen met preken. 'Ik heb hem uitgelegd dat die radicale mensen niet het beste met hem voorhebben. Het afslachten van mensen mág niet eens in de islam. Allah zegt: als je één mens vermoordt, is het alsof je de gehele mensheid vermoordt.'

Dat dit aan dovemansoren gericht was, merkte Farid al snel en dus zocht hij hulp. 'Ik heb een islamitische psycholoog ingeschakeld, ik ben naar de politie gegaan, ik heb met de huisarts gepraat, ik heb met zijn mentor om de tafel gezeten, ik heb radicaliseringsadviseurs van de gemeente ontvangen. En ik heb om gedwongen opname gevraagd.'

Hiermee werd ingestemd, maar dat gebeurde na 27 december, de dag dat Achraf midden in de nacht met een auto werd opgehaald, die zonder verlichting en met gierende banden de straat uitreed.


Lees vandaag (5-4) meer in Het Parool.