Recensie
Kauwboy ****
© Daniël Bouquet

Kauwboy ****

Regie: Boudewijn Koole
Met: Rick Lens, Loek Peters, Hüsein Cahit Ölmez, Susan Radder

De beste kinderfilms zijn helemaal geen kinderfilms. Kauwboy van Boudewijn Koole is dan ook geen kinderfilm, maar een film over een kind; een indrukwekkend portret vaneentienjarige jongen en zijn vader die worstelen met de afwezigheid van moeder July. (Denk: Mijn leven als hond of Toto le héros. Hoezo kinderfilm?)

Kauwboy ging op het festival van Berlijn in première in Generation, het jeugdfilmprogramma, en won daar, behalve de prijs voor beste kinderfilm, ook meteen de prijs voor beste debuut - een onderscheiding die dwars door alle programma's heen werd uitgereikt.

Kauwboy wordt vanuit het perspectief van de tienjarige Jojo (de overtuigende Rick Lens) verteld en dat perspectief wordt in het scenario en in het mooie camerawerk (van Daniël Bouquet) letterlijk genomen. De verwarring van Jojo wordt met de kijker gedeeld en het beeld van zijn vader is, ook letterlijk, fragmentarisch.

Centraal in de verstoorde vaderzoonverhouding staat de afwezige moeder (Ricky Koole - geen familie van de regisseur), een zangeres die haar muziek heeft achtergelaten. Dat er groot leed achter zit is duidelijk, maar vader en zoon kunnen elkaar niet vinden in gedeeld verdriet.

Het scenario van Koole en Jolein Laarman is rauw en lyrisch tegelijk. Rauw zijn de confrontaties tussen vader en zoon en van grote schoonheid is de buitenwereld, een stadse rafelrand waar Jojo een jonge kauw vindt die uit zijn nest is getuimeld.

Kauwboy neemt niet de voorspelbare weg van de helende vriendschap tussen jongen en dier, want ook in deze relatie zit een harde les. Het leven is een voortdurend gevecht, of het nu bij een waterpolotraining is of bij een ruzie met je vader die vindt dat een kauw geen huisdier kan zijn.

Dit is de mooiste Nederlandse film over een opgroeiend kindsindsOorlogswinter van Martin Koolhoven. En dat was ook geen kinderfilm. (Mark Moorman)