Recensie
The descendants ****
© UNKNOWN

The descendants ****

Tuschinski, Movies, Cinecenter
Regie: Alexander Payne
Met: George Clooney, Shailene Woodley, Amara Miller, Nick Krause, Robert Forster

Matt King heeft het niet slecht getroffen. De afstammeling van een Amerikaanse bankier en een lid van de Hawaiiaanse koninklijke familie werkt als advocaat in Honolulu, en staat op het punt één van de laatste ongerepte baaien in de staat te verkopen. Het zal hem en zijn neven een fortuin opleveren.

Maar het gaat Matt in The descendants niet voor de wind: zijn vrouw ligt na een bootongeluk in coma en hij weet zich als zelfverklaard reserveouder geen raad met zijn dochters. De tienjarige Scottie is voor hem een raadsel, de zeventienjarige Alexandra is de spreekwoordelijke rotte appel in een peperdure kostschool. Wanneer Matt haar ophaalt voor ziekenhuisbezoek krijgt de familiecrisis een extra dimensie: ze beweert met grote stelligheid dat haar moeder een ander heeft.

Samen met zijn dochters en de nietsnut die voor het vriendje van Alexandra doorgaat, stort de bedrogen echtgenoot zich impulsief op een speurtocht naar de minnaar.

De verfilming van Kaui Hart Hemmings' boek The descendants markeert de terugkeer van regisseur Alexander Payne, die zeven jaar geleden een Oscar voor de ijzersterke romanverfilming Sideways won. Het wekt geen verbazing dat de opvolger dit jaar eveneens vijf nominaties kreeg, want Payne slaagt er opnieuw in met ogenschijnlijk gemak tussen lichtvoetige humor en trefzeker drama te laveren.

Het is een knappe prestatie, die deels leunt op de inbreng van komieken annex coscenarioschrijvers Nat Faxon en Jim Rash, maar ook met de voortreffelijke rolbezetting samenhangt. Als de vertwijfelde vader raakt George Clooney voortdurend de juiste snaar: hij is als vanouds grappig en charmant, maar in zijn onbeholpen vaderschap ook aandoenlijk genoeg om ons de bevoorrechte positie van zijn personage te doen vergeten.

De ster krijgt fantastisch tegenspel van Shailene Woodley en Amara Miller, die als de grofgebekte dochters voortdurend verrassend uit de hoek komen, en terloops bewijzen dat Payne als acteursregisseur ook met jong talent uitstekend werk levert. Dankzij de goed getroffen dynamiek tussen de vader en zijn dochters is The descendants niet alleen een grappige, maar ook een geloofwaardige en herkenbare schets van een gezin in crisis.

Dat de film het niveau van Sideways net niet haalt, ligt vooral aan de manier waarop alle verhaallijnen aan het slot keurig worden afgerond. Dat doet te gekunsteld aan om te overtuigen of ontroeren, en doet afbreuk aan een film die in al zijn komische grilligheid emotioneel volkomen authentiek aanvoelt. Gelukkig lijkt Payne dat te beseffen, getuige een huiselijk slotakkoord dat zo liefdevol is dat je geneigd bent hem die misstap meteen te vergeven. (Bart van der Put)