Recensie
Jack and Jill *
© UNKNOWN

Jack and Jill *

Regie: Dennis Dugan
Met: Adam Sandler, Katie Holmes, Al Pacino, Eugenio Derbez


Met het deerniswekkende Jack and Jill volgt de Amerikaanse komiek Adam Sandler het voorbeeld van collega's Eddie Murphy en Martin Lawrence. Bij gebrek aan inspiratie kozen ze er in Norbit respectievelijk Big momma's house voor om een jurk aan te trekken, een pruik op te zetten en met een verwijfd stemmetje te praten.

De kritieken waren vernietigend, maar de Amerikaanse bioscoopkassa's rinkelden. Aan die tweedeling is Sandler al jaren gewend. De jurk zit hem dus als gegoten.

Als Jack is Sandler een reclamefilmer in Los Angeles, als Jill is hij de onuitstaanbare tweelingzus uit The Bronx, die tijdens de feestdagen bij hem komt logeren en zijn leven ontwricht. In navolging van Murphy en Lawrence maakt Sandler zijn vrouwelijke alter ego tot een bedenkelijk en in alle opzichten luidruchtig gedrocht.

Wanneer ze eindelijk even haar mond houdt, is het tijd voor oorverdovende winderigheid. Wat zal de kleine Adam vroeger gelachen hebben, toen hij voor het eerst een jurk aantrok en het scheetkussen ontdekte.

Als schatrijke eigenaar van zijn filmbedrijf Happy Madison Productions omringt Sandler zich tegenwoordig graag met beroemdheden en andere komieken die het spoor ook bijster zijn. Dat laatste leverde met Grown ups (2010) een weinig verheffende parade aan flauwe mopjes van oude bekenden op. Dit keer strekt de liefdadigheid zich zowaar uit tot Al Pacino.

Hij speelt zichzelf, als we tenminste willen geloven dat Al Pacino smoorverliefd kan worden op Adam Sandler in travestie. Maar dat willen we niet, we willen dat Al weer eens een goede film maakt. Insomnia was de laatste, en dat was tien jaar geleden. We geven de moed niet op, maar Sandler kan worden afgeschreven. Komieken die een kwart eeuw na hun debuut tot travestie en flatulentiegrappen vervallen, zijn klaar. (Bart van der Put)