Recensie
Kom niet aan mijn kinderen **
© UNKNOWN

Kom niet aan mijn kinderen **

Regie: Ron Termaat
Met: Karin Smulders, Huseyin Cahit Ölmez
Hoe ver ga je als je kinderen door je man worden ontvoerd? De telefilm Kom niet aan mijn kinderen is gebaseerd op Janneke Schoonhovens strijd vier jaar geleden om haar kinderen uit Syrië terug te krijgen. Een meeslepend drama wordt het niet.

"Gaan we Parijs een beetje onveilig maken?", zegt Hannes Syrische ex-man Nizar (Huseyin Cahit Ölmez) tegen hun twee kinderen als hij ze komt ophalen voor een tripje naar Eurodisneyland. Ze arriveren nooit in Parijs, want Nizar vliegt met hen naar Damascus.

Het is het begin van de kafkaëske strijd van Hanne (Karina Smulders) om haar kinderen terug naar Nederland te krijgen. De Nederlandse autoriteiten kunnen niets doen want Syrië is geen verdragsland, Hannes relatie met haar nieuwe vriend Bertus (Tjebbo Gerritsma) bezwijkt onder de stress, en Nizar gebruikt de kinderen als drukmiddel om Hanne terug te krijgen. Als een medewerker van een opsporingsbureau (Thom Hoffman) ook geen resultaat boekt, neemt Hanne na twee jaar het heft in eigen hand en zet ze haar kinderen aan om naar de Nederlandse ambassade in Damascus te vluchten.

Moeders die op jacht gaan naar hun ontvoerde kinderen kunnen bij voorbaat rekenen op sympathie van de kijker, want moederliefde heeft nu eenmaal een mytische glans. Dat Nizar vanuit zijn optiek misschien ook het beste voor zijn kinderen wil, speelt geen rol in de film, die het graag eenvoudig houdt. Maar ook wie dit accepteert, wordt niet meegesleept door het in Tunesië gedraaide Kom niet aan mijn kinderen, omdat het drama te houterig en karikaturaal ("papa, ik wil naar mama") is.

Kom niet aan mijn kinderen wordt nooit de Nederlandse Not without my daughter, het oermodel van tearjerkers over moeders die tot hun laatste snik vechten voor hun ontvoerde kinderen. (JOS VAN DER BURG)