Recensie
La danse - Le ballet de l'Opéra de Paris ***
© UNKNOWN

La danse - Le ballet de l'Opéra de Paris ***

Regie: Frederick Wiseman
Met: Brigitte Lefèvre, Pierre Lacotte, Wayne McGregor, Mats Ek, Laurent Hilaire.

Bijna vijftien jaar na Ballet, waarin ons een kijkje werkt gegund in de keuken van het American Ballet Theatre, duikt documentairemaker Frederick Wiseman (Titicut follies) in La danse onder in een ander befaamd dansinstituut: het Operaballet in Parijs.

In de ruim tweeënhalf uur durende documentaire doorlopen we de repetities en opvoeringen van zeven verschillende balletten, van de klassiek georiënteerde Notenkraker van Rudolf Nureyev en Paquita van Pierre Lacotte tot hedendaagse balletten als Medea van Angelin Preljocaj en Genus van Wayne McGregor. Maar ook de andere facetten van het negentiende-eeuwse operahuis Palais Garnier worden niet vergeten. Van de conciërge bij de ingang, de vissen in de kelder en de kostuummaker in het atelier tot de imker op het dak, iedereen wordt met dezelfde observerende handcamera geobserveerd.

Solide middelpunt is directeur
Brigitte Lefèvre, door een ballerina ook wel schertsend/liefkozend God genoemd. Met eenzelfde vriendelijke professionaliteit biedt ze alle dagelijkse beslommeringen het hoofd, of het nu gaat over arrangementen voor vrijgevige donateurs, een evaluatiegesprek met een ambitieuze nieuweling of pensioensonderhandelingen.

''In dit gezelschap heerst een strikte hiërarchie,'' legt ze een choreograaf geduldig uit, die voor zijn nieuwe voorstelling nog op zoek moet naar dansers. ''De sterdansers zijn als een raceauto, daar rijd je niet maar tien kilometer per uur mee.''

De film zit vol kleine juweeltjes, zoals het gekibbel tussen choreograaf Pierre Lacotte en zijn assistente, die steeds maar verzuchten dat het vroeger allemaal toch veel beter was. Of de zichtbare uitputting van twee dansers na een veeleisende repetitie van Wayne McGregor met zijn prachtige, grillige bewegingstaal.

Wel heeft de documentaire één grote makke: zoals gewoonlijk bij Wiseman wordt geen gebruik gemaakt van verklarende ondertitels, noch van commentaar. Alleen mensen met enige kennis van de danswereld - of veel geduld op het internet - kunnen enigszins volgen of achteraf achterhalen naar wie en wat ze nu allemaal gekeken hebben. Dat maakt de film net iets meer in-crowd dan hij had hoeven zijn. (BREGTJE SCHUDEL)